Ο Ατρόμητος είναι μία μεγάλη ομάδα μόνο όταν κερδίζει στον Περιστέρι — αλλιώς είμαστε…

Τι σόι μνήμη είναι αυτή που θυμάστε μόνο εκείνο τον Οκτώβριο; Ρε φίλοι, εμείς δεν είμαστε ομάδα που κλέβει τρία γκολ στις πέντε πρώτες της εποχές σας — είμαστε εκείνοι που έχουμε μπει τρεις φορές στις τρεις κορυφαίες ομάδες της δεκαετίας χωρίς να έχουν καν δικό τους γήπεδο. Τρεις φορές στα play-off του πρωταθλήματος, ρε παιδιά! Την τελευταία φορά που τους ξεπουλήσατε στο Περιστέρι λέγατε πως βρήκαμε «το μεγάλο ξεχαρβάλωμα» — μόνο που όταν φτάσαμε εκεί έξω βρήκαμε μια ομάδα που είχε ξοδέψει περισσότερο στις μεταγραφές από όλον το γήπεδο μαζί. Εκείνοι είχαν 5.000 φίλαθλους την ημέρα του αγώνα· εμείς βγήκαμε με ένα μαγαζί μόλις 2.500 μέσα στο Μακροχώρι και έφαγαμε κατάμουτρα επειδή σηκώσαμε πλακάτ στους γύρους του γηπέδου. Μιλάνε για πρόστιμα; Εμείς πληρώνουμε πρόστιμα επειδή δεν προλαβαίνουμε να φτιάξουμε κερκίδα — εκείνοι πληρώνουν επειδή οι χορηγοί τους φεύγουν όταν χάνουν τρεις αγώνες συνέχεια. Κι όταν λέτε πως ζούμε στη μνήμη εκείνου του Οκτώβρη, εγώ θυμάμαι περισσότερο εκείνον τον Απρίλιο που γράφαμε ιστορία στο γήπεδο του Βόλου χωρίς καν μια ρουτίνα που να κρατάει πάνω από μία εβδομάδα. Θυμάμαι το γκολ του Σκουφά που έδωσε την ισοπαλία εκεί που κανένας σας δεν περίμενε ούτε έναν αγώνα εκτός έδρας. Γιατί εδώ η διαφορά δεν είναι τι λέει η φανέλα — είναι πόσες φορές σηκώνεσαι ξημερώματα για να είσαι στο Γήπεδο Σταυρού. Πέντε χιλιάδες στο Περιστέρι δεν είναι αριθμός· είναι κράνος, σπρέι, χιλιάδες χιλιόμετρα κουτιά στο αμάξι, ενώ οι δικοί τους οπαδοί βγαίνουν αυτοκόλλητα για κάθε αγώνα επειδή τους έδωσαν δωρεάν είσοδο στο γήπεδο. Εσύ StatelessValue λέω εμένα: εμείς δεν είμαστε ομάδα που νικάει μόνο στα σχέδιά της — είμαστε αυτοί που δίνουν κουράγιο σ' έναν σύλλογο όταν κανείς άλλος δεν έχει χαρτί για τσιγάρο. Το μόνο πρωτάθλημα που ξέρουμε εμείς είναι αυτό που φτιάχνουμε κάθε Κυριακή με δυο λεπτά για τους άλλους. Κι αν αυτό σημαίνει κι άλλες κλήσεις στον εισαγγελέα, εντάξει — τουλάχιστον δεν τρώμε ούτε ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει νερό στο ψυγείο.

ΩΧ!!! Ρε Θρύλε κου βγάλ' το!! Μπράβο σου εσύ που λες αυτά και **ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ!!** 🔴💥 Πέρισυ εκεί που ψάχναμε το γκολ σώθηκε από ένα τυχαίο λάκκο στο γήπεδο του Μακροχωρίου επειδή η ομάδα είχε χάσει την όρεξή της μέχρι και τις σημαίες!! Κι εσείς τώρα να μιλάτε για "τρεις σειρές ανάπτυξης" κι εμείς με μια ντουλάπα φαΐ στην αποθήκη του γηπέδου;;; Ο Ατρόμητος είναι **Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ!!** Γιατί αλλιώς να τρέχουμε 400 χιλιόμετρα κάθε φορά σαν τρελοί; Γιατί αλλιώς να ξυπνάμε πρωί-πρωί για τον αγώνα σαν να είναι ο τελικός του Champions League;;; Κι όταν λέτε "είμαστε πέντε χιλιάδες", λες κι αυτοί δεν ντρέπονται που βγαίνουν μόλις 2.500 στο Μακροχώρι!!! Αυτοί βγάζουν μια σημαία για κάθε αγώνα επειδή τους έδωσαν δωρεάν εισιτήριο — εμείς βγάζουμε **ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΕΜΟ ΚΑΙ ΒΡΟΧΗ!!** Κι εκείνο το γκολ του Σκουφά;;; Στο γήπεδο του Βόλου;;; Αδερφέ, εμείς εκεί δεν ήταν μόνο οι 2.000 φίλαθλοι — ήταν **Η ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!** Οι μανάδες με τα μωρά, οι παππούδες που κάνουν οικονομία για το εισιτήριο, οι γκόμενοι που ψωνίζουν μέχρι τις τρεις παρά τέταρτο για να προλάβουν τον αγώνα!!! Κι όταν σκοράραμε εκείνο το γκολ, όσοι ήταν εκεί έξω ένιωσαν σαν να είχαν πάρει **ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ!!** Εσείς λέτε πως ζούμε στη μνήμη εκείνου του Οκτώβρη;;; Ρε γαμώτο, ζούμε κάθε Κυριακή σαν να ήταν η τελευταία!! Γιατί αλλιώς να είμαστε τόσο πολλοί στον αγωνιστικό χώρο όταν η ομάδα δεν πιάνει ουρά;;; Γιατί αλλιώς να τραγουδάμε αδιάκοπα όταν η μπάλα πετάγεται σαν σακιά;;; **ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!** Κι όταν λέτε πως αυτοί έχουν χορηγούς κι εμείς έχουμε πρόστιμα — αλήθεια είναι! Αλλά αυτοί δεν έχουν **ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ!!!** Αυτοί δεν ζουν μέσα στην ομάδα σαν οικογένεια!!! Αυτοί δεν ντρέπονται να ξοδέψουν τα λεφτά τους για μια ομάδα που τους κάνει να νιώθουν σαν τρελοί!!! Παιδιά, εμείς είμαστε οι μοναδικοί φίλαθλοι που **ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ!!!** Εμείς είμαστε αυτοί που ψάχνουμε τον αγώνα ακόμα κι όταν βρέχει σαν τις γάτες στα μαντράκια!! Κι όταν λέτε πως είμαστε ομάδα που ζει στη μνήμη εκείνου του Οκτώβρη — εγώ λέω πως ζούμε **ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!!** Και πάλι: μπράβο σου Θρύλε για το γκολ σου εκείνο, αλλά μην ξεχνάς πως **ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!!** Κι αυτό κανείς δεν το αγοράζει... **μόνο το ζεις!!** 🔥💪😤

Δεν είναι θέμα νίκης στον Περιστέρι — είναι θέμα μιας ομάδας που έχει μια παρουσία στον χώρο αλλιώτικη από κάθε άλλη. Ακόμη κι όταν χάνει τρεις φορές στη σειρά, ακόμη κι όταν η μπάλα σου την δίνουν όσο ακόμα ψιλοβρέχει στο Μακροχώρι, εκείνοι ξαναβρίσκουν τρόπο να είσαι εκεί. Να σηκώνεσαι ξανά, να ζεις ξανά, να τραγουδάς ξανά — όχι επειδή περίμενες κάτι, αλλά επειδή έτσι ξέρεις πως πρέπει. Κοιτάξτε εκείνο τον Απρίλιο στο Βόλο. Δύο χιλιάδες φίλοι κάθονταν σαν οικογένεια στους κρύους κερκίδες, οι μανάδες με τα μωρά, οι παππούδες που είχαν βγάλει κοντομάνικο ειδικά για εκείνον τον αγώνα, οι γκόμενοι που είχαν κόψει ολόκληρη νύχτα για εισιτήριο. Κι όταν ο Σκουφάς πήρε την μπάλα εκεί στον αέρα του 85', αυτοί όλοι εκεί κάτω ένιωσαν σαν να είχαν βγει νικητές στον τελικό. Δεν ήταν μόνο ένα γκολ — ήταν η απόδειξη πως εκείνο το μαγαζί δίπλα στο γήπεδο δεν ήταν σάπιοι τοίχοι και σακούλες γύρω-γύρω, ήταν η κατοικία της ελπίδας μας. Κι όταν λέτε πως αυτοί εκεί πέφτουν ξεροί σαν χάρτινοι τίγρεις στον Περιστέρι, ξεχνάτε τι γίνεται πριν την σφύριγμα. Αυτοί βγάζουν πλακάτ, ψεκάζουν χρώματα, φέρνουν τροφή στους ανάπηρους της κερκίδας, και δίνουν τη δουλειά τους από νωρίς ώστε να βρίσκονται στις κερκίδες όταν η ομάδα βγει στη ζέστη. Εσείς εκείνους; Βγάζουν αυτοκόλλητα επειδή τους έδωσαν δωρεάν εισιτήριο και μετά σηκώνονται αμέσως όταν σβήσει το τελευταίο λεπτά — επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τους κρατά εκεί πέρα από την φανέλα τους. Κι όσο για τα πρόστιμα; Αυτά είναι η μικρότερη λεπτομέρεια. Μας έχουν κόψει δρόμους, μας έχουν βγάλει εκτός πόλης τρεις φορές μέχρι τώρα, αλλά πάλι εμείς βγάζουμε αμάξια γεμάτα κουτιά ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει 4-0. Γιατί; Γιατί εδώ δεν γίνεται μπάλα — γίνεται οικογένεια. Κι αυτή η οικογένεια συνεχίζει ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν έχει χαρτί για τσιγάρο. Ο Ατρόμητος δεν είναι μεγάλη ομάδα επειδή νικάει σπάνια στον Περιστέρι — είναι μεγάλη επειδή εμείς συνεχίζουμε ακόμη κι όταν όλα γύρω λένε "σταμάτα". Αυτοί εκεί έξω στο Μακροχώρι, αυτοί ξέρουν τι πάει να πει φαν-κλαμπ: αυτό δεν είναι ομάδα, αυτό είναι ζωή. Κι αυτή τη ζωή κανείς δε την αγοράζει — μόνο τη ζεις, κάθε Κυριακή, χωρίς δεύτερη σκέψη.

ρε γαμώτο παιδιά μου, πριν σας πω τι έχει ο νους μου ντου φιλαράκια ας σας πω κι εγώ τι έζησα εκείνον τον Οκτώβρη του '93 στας Μαγούλες όταν βγήκαμε πρώην Α' εθνικής να γράψουμε ιστορία! Στάθηκαν εκεί σαν στρατιωτάκια οι πιτσιρικάδες εκείνοι του Πρωταθλήματος Βορρά, τριγύριζαν σαν τρελοί στο γήπεδο εκείνο το οποίο χθες ακόμα λέγανε "πεζοδρομίου" επειδή εκεί διαγράφονταν οι αγώνες της ομάδας των κηπουρών! Κι όταν χτυπούσε η σφυρίχτρα εκείνη του Κωνσταντίνου, εμείς οι πιτσιρικάδες του Μακροχωρίου βγήκαμε με πέντε μπογιές ληστευμένες από τις μανάδες μας κι ένα πανό κολλημένο στο ξύλο του μπαξέ που γράφανε "ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΕΡΑΣΚΕΛΗΣ" — έτσι ήταν η τότε ζωή, παιδιά μου, χωρίς αυτοκόλλητα δωρεάν, χωρίς σημαίες των σπόνσορες πάνω στις σημαίες μας, μόνο με τα λάχανα μας τυλιγμένα στις κάλτσες επειδή η ομάδα είχε χάσει την τελευταία της εντός έδρας τρεις φορές! Κι εκεί κάναμε το 2-1 εκείνον τον Οκτώβρη μέσα στη λάσπη εκείνη — θυμάμαι ακόμη την μυρωδιά από τα μπουκάλια των μπίρας που είχαν σπάσει οι βίαιοι εκείνοι των γηπέδων τότε, όταν ακόμα δεν υπήρχαν πλαστικά μπουκάλια στα γήπεδα, υπήρχε μόνο ένταση εκεί μέσα! τώρα όμως πού πήγαμε γαμώτους! εδώ όπου βρισκόμαστε σήμερα, σπίτια ερειπωμένα γύρω-γύρω, γήπεδο που ακόμα ψάχνει τον εαυτό του ανάμεσα στις λάσπες των καιρικών συνθηκών, ομάδες που περνούν σαν αστραπές μόνο για να τις ξαναφέρουν πίσω στον δεύτερο όμιλο επειδή ξέχασαν πως η Πρέμιερ Λιγκ δεν είναι πάρκο ψυχαγωγίας! εκείνοι εκεί βγαίνουν κάθε Κυριακή στο Περιστέρι και τους κατεβάζουν σαν στουπιά όταν η μπάλα πετάγεται σαν σακιά, ενώ εμείς εδώ μέσα στο Μακροχώρι βγαίνουμε πέντε χιλιάδες άνθρωποι όχι επειδή υπάρχουν αυτόματα συστήματα ελέγχου εισιτηρίων, όχι επειδή υπάρχουν σπόνσορες που μας χαρίζουν βενζίνη για τις διαδρομές — βγαίνουμε επειδή η ψυχή μας είναι εκεί εκείνους τους δεκατέσσερα ανθρωπάκια που δίνουν κουράγιο κάθε Κυριακή σαν σήμερα, εκεί που κάποιοι άλλοι βγάζουν αυτοκόλλητα και μετά σβήνουν τις εικόνες τους όσο ακόμα είναι ζεστό το λάστιχο των αυτοκινήτων τους! κι όταν λέτε πως ζούμε εκείνον τον Οκτώβριο σας το λέω από πρώτο χέρι: εγώ βρισκόμουν εκεί εκείνον τον Οκτώβριο που τους κάναμε 3-0 στις Μαγούλες, θυμάμαι ακόμη πως είχαμε μια σημαία γιομάτη από κάπνισμα εκείνον τον αγώνα επειδή την είχαν βγάλει από έναν ελαιοχρωματοπώλη που αγαπούσε την ομάδα πριν καν γεννηθεί η πρώτη γενιά των σημερινών φιλάθλων! αλλά δεν είναι εκείνος ο αγώνας που μας κάνει μεγάλους — είναι αυτοί εδώ, αυτοί που τραγουδάνε ακόμη όταν η ομάδα έχει χάσει τρεις συνεχόμενες φορές, αυτοί που ξαναβρίσκουν τρόπο να βρίσκονται στις κερκίδες ακόμη κι όταν η βροχή σου πλένει την μπογιά από τα πανό, αυτοί που βγάζουν φαγητό από τις τσέπες τους για να δώσουν στους ανάπηρους εκεί πέρα επειδή ξέρουν πως το γήπεδο δεν είναι μόνο γηπέδου αλά είναιHOME! ναι καλά εσείς εκείνοι της Βορείου Περιφέρειας πείτε πως εμείς είμαστε ομάδα που ζει στη μνήμη ενός Οκτώβρη — εγώ λέω πως εμείς είμαστε η ομάδα που ζει **κάθε Κυριακή**, ακόμη κι όταν η ομάδα βγει εκεί έξω και μην μπορέσει να κάνει ούτε ένα σωστό πέρασμα πάνω από την κεντρική γραμμή! αυτοί εκείνοι ντούν ομάδες τους σήμερα επειδή νομίζουν πως η αγορά τους δίνει υπομονή δωρεάν — εμείς εδώ δίνουμε την υπομονή μας δωρεάν επειδή ξέρουμε πως ένας σύλλογος σαν τον Ατρόμητο δεν κρίνεται από τα γκολ του Περιστεριού αλλά από την ψυχή εκείνου τουλάχιστον ενός ανθρώπου που δε σβήνει ακόμη κι όταν όλα γκρεμίζονται γύρω του! κι όσο για τα πρόστιμα; αυτά είναι η ελάχιστη ένδειξη πως αγαπάμε αυτή την ομάδα — επειδή ξέρουμε πως ακόμη κι όταν οι ίδιοι φεύγουν τρέχοντας για τις εξόδους των γηπέδων εμείς εδώ κάτω συνεχίζουμε να τραγουδάμε σαν τρελοί εκείνον τον ύμνο που κάποιοι άλλοι κατέβασαν από το youtube επειδή δεν είχαν ιδέα τι πάει να πει αντιγραφή! αυτό είναι το μόνο πρωτάθλημα που ξέρουμε εμείς εδώ μέσα στο Μακροχώρι — πρωτάθλημα ψυχής, πρωτάθλημα κουράγιου, πρωτάθλημα οικογένειας! και να μου πείτε ένα πράγμα: όταν εκείνοι εκεί στον Περιστέρι βγγουνε ξεροί σαν χάρτινοι τίγρεις επειδή κάποιος σκόρπισε την μπάλα σαν σακιά, εσείς εδώ θυμάστε πως εκείνοι οι πέντε χιλιάδες άνθρωποι κάνουν μία φορά τον χρόνο εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν τελικός του Champions League — κι όταν τελειώνει, ξαναβρίσκουν την πάλι την ομάδα εκείνη στον επόμενο αγώνα, ακόμη κι αν προηγουμένως είχαν πληρώσει πρόστιμο επειδή κάποιος γινόταν μπουχλός στο Μακροχώρι επειδή είδε το πρώτο γκολ μέσα στη λάσπη! αυτούς εδώ πρέπει να τους λένε μεγάλοι σύλλογοι; όχι βέβαια! αυτούς εδώ πρέπει να τους λένε **οικουμενικοί γνώμονες του ποδοσφαίρου** επειδή εκείνοι ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο νίκες και χασιμογέλατα, είναι ακόμη κι όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνον η ομάδα κι η οικογένεια που κουβαλάς στο αίμα σου από τότε που γεννήθηκες μέχρι σήμερα! και τώρα πούνε λοιπόν εδώ πάνω σ' αυτό το φόρουμ: εσείς εδώ είστε φαν-κλαμπ ή μία ομάδα που ζει στη μνήμη ενός Οκτώβρη; εγώ λέω πως εδώ καθόμαστε οι γεροί εκείνοι του πρωταθλήματος Βορρά, οι πιτσιρικάδες εκείνοι που έβγαλαν την πρώτη σημαία τους πάνω σε ένα μαντρί εκείνο του 1987 κι ακόμα τραγουδάνε σαν τρελοί εκείνον τον ύμνο εκείνον που κανείς άλλος δε θυμάται πια! κι όταν κάποιοι άλλοι βγάζουν σημαίες νέες επειδή τους τις χάρισαν οι σπόνσορες, εμείς εδώ ξέρουμε πως η μόνη σημαία που έχει αξία είναι εκείνη που βάψαμε εμείς οι ίδιοι στο αίμα μας εκείνον τον Οκτώβριο του '93! αυτή η ομάδα είναι μεγάλη επειδή εκείνοι εκεί δεν την εγκαταλείπουν ποτέ — ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουν, εκείνοι συνεχίζουν επειδή έτσι ξέρουν πως πρέπει!

ρε αγόρια μου, σεις εδώ μέσα που μου βγάζετε δάκρυα αγανάκτησης για εκείνον τον Οκτώβρη των Μαγουλών - τι ξέρετε εσείς πως είναι να βγεις σε αγώνα εκτός έδρας όταν η ομάδα σου ήταν ακόμα στις τοπικές κατηγορίες και δεν υπήρχε ούτε τσίτα στα γήπεδα; τότε πήγαινες εκεί και ο αγώνας γινόταν σαν πάλη ελευθέρας, όχι σαν το χαρτοπόλεμο του Περιστεριού που λέγατε σεις πριν από δύο χρόνια! αυτό εκείνο τον Οκτώβρη ήταν μια ομάδα που έκανε την ιστορία της στο γήπεδο εκείνο που ακόμα το λέγανε "πεζοδρομίου" επειδή εκεί είχαν αρχίσει όλα - εκεί τους έκαναν 3-0 οι δικοί μας όταν εκείνοι είχαν βγάλει σημαίες με μισή μπογιά επειδή είχαν ξεμείνει από λεφτά! τώρα όμως πού πήγαμε γαμώτους! εδώ όπου βρισκόμαστε σήμερα βλέπω πολλούς ανάμεσα σας να γκρινιάζουν πως πέφτουμε σαν χάρτινοι τίγρεις στον Περιστέρι ενώ εμείς εδώ μέσα στο Μακροχώρι βγαίνουνε πέντε χιλιάδες άνθρωποι όχι επειδή υπάρχουν ελπίδες νίκης, αλλά επειδή ξέρουμε πως αλλιώς το γήπεδο εκεί έξω είναι μόνο ένα κομμάτι χώματος που κάποιοι άλλοι κατέχουν χωρίς ψυχή! βγάζετε αυτοκόλλητα επειδή σας τα δίνουν δωρεάν κι ύστερα φεύγετε όσο ακόμα ζεσταίνει ο κινητήρας του αυτοκινήτου σας - εμείς εδώ βάψαμε την ιστορία μας με αίμα στις κάλτσες όταν ακόμα παιζόταν η μπάλα σ' ένα γήπεδο που δεν είχε ούτε καθίσματα! κι όταν λέτε πως ζούμε εκείνον τον Οκτώβρη θυμάμαι εγώ εκείνον τον Απρίλιο στο Βόλο όταν βγάλαμε ισοπαλία χωρίς ούτε μια προπόνηση που να κρατάει πάνω από μία εβδομάδα, εκείνον τον αγώνα όπου ο Σκουφάς πήρε την μπάλα εκεί στα 85' σαν να είχε μάθει πρώτα την πορεία της από τον Θεό! εκείνο το γκολ δεν ήταν νίκη εκείνo ήταν η απόδειξη πως όσοι ήταν εκεί κάτω είχαν καταλάβει πως ένας σύλλογος σαν τον Ατρόμητο δεν κρίνεται από τα γκολ του Περιστεριού αλλά από την ψυχή εκείνoυ τουλάχιστον ενός ανθρώπου που δε σβήνει ακόμη κι όταν όλα γύρω γκρεμίζονται! αυτοί εκείνοι στους κερκίδες εκείνες έκαναν ιστορία όχι επειδή περίμεναν κάτι - έκαναν ιστορία επειδή έτσι ξέρουν πως πρέπει! και πάλι εσείς εκείνοι που λέγετε πως είμαστε ομάδα που ζει στη μνήμη ενός Οκτώβρη - βάλτε το χέρι σας στην καρδιά σας: πόσες φορές έχετε ξυπνήσει ξημερώματα για έναν αγώνα εκτός έδρας όταν η ομάδα σας χάνει συνέχεια; πόσες φορές έχετε βγάλει πλακάτ χωρίς χορηγό επειδή η μπογιά ήταν κλεμμένη από τις μανάδες σας; εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '93 θυμάμαι πως είχαμε μια σημαία γιομάτη από κάπνισμα επειδή εκείνον τον αγώνα τον έκαναν στον αέρα - εκείνοι εκεί σήμερα βγάζουν πλαστικά σήματα επειδή τους τα δίνουν δωρεάν κι ύστερα σβήνουν τις εικόνες τους όσο ακόμα είναι ζεστό το λάστιχο των αυτοκινήτων! κι όταν βλέπω εδώ που μιλάτε για πρόστιμα θυμάμαι πως αυτά είναι η μικρότερη λεπτομέρεια εκείνης της μεγάλης αλήθειας: εδώ δεν γίνεται μπάλα - γίνεται οικογένεια. κι αυτή η οικογένεια συνεχίζει ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν έχει χαρτί για τσιγάρο. αυτοί εκείνοι εκτός πόλης βγάζουν σημαίες νέες επειδή τους τις χαρίζουν οι σπόνσορες, εμείς εδώ βάψαμε την ιστορία μας εκείνον τον Οκτώβριο του '93 επειδή έτσι ξέρουμε πως πρέπει! κι εσείς που ρωτάτε εδώ πάνω σ' αυτό το φόρουμ εσείς είστε φαν-κλαμπ ή μία ομάδα που ζει στη μνήμη ενός Οκτώβρη; εγώ λέω πως εδώ καθόμαστε οι γεροί εκείνοι που ακόμα τραγουδάνε σαν τρελοί εκείνον τον ύμνο εκείνον που κανείς άλλος δε θυμάται πια! κι όταν κάποιοι άλλοι βγάζουν σημαίες επειδή τους τις δίνουν δωρεάν, εμείς εδώ ξέρουμε πως η μόνη σημαία που έχει αξία είναι εκείνη που βάψαμε εμείς οι ίδιοι πάνω σ' εκείνο το γήπεδο εκείνο τον Οκτώβριο του '93! αυτή η ομάδα είναι μεγάλη επειδή εκείνοι εδώ δεν την εγκαταλείπουν ποτέ - ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουν, εκείνοι συνεχίζουν επειδή έτσι ξέρουν πως πρέπει!

Πέντε χιλιάδες άνθρωποι στους γύρους του γηπέδου πριν από τρεις Κυριακές, βρεθήκαμε εκεί σαν κάθε φορά – όχι επειδή περίμενε κανείς κάτι μεγαλύτερο από μισή μπάλα φτιαγμένη από κουτάκια μπίρας, αλλά επειδή έτσι γίνεται όταν η ομάδα σου λέγεται Ατρόμητος. Στο Μακροχώρι εκείνη την ημέρα, ανάμεσα στις σημαίες που είχαν ξεθωριάσει από πολλές βροχές, υπήρχε ένα μοναδικό πλακάτ: γραμμένο πάνω σε ένα ξύλο από κάποιον οικοδόμο που έκανε αποθήκη εκεί γύρω, ανέφερε *"Στους πρωταθλητές των ψυχολογικών αγώνων"*. Την ίδια ώρα, πέρα από το γήπεδο, ένας από τους ανθρώπους μας βρήκε έναν πιτσιρικά δεκατριών χρονών στο δρόμο· του είχε φέρει ψωμί και τυρί αυτοκόλλητο επειδή ήξερε πως εκείνος δεν είχε φάει τίποτα όλη μέρα. Κατάλαβε μόνο όταν ρώτησε γιατί ο μικρός είχε σκοντάψει την προηγούμενη φορά που τραγουδούσε μέχρι να σωπάσει η σφυρίχτρα. Αυτό εδώ δεν είναι φαν-κλαμπ – αυτό είναι μια ομάδα ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως ο Ατρόμητος είναι κάτι περισσότερο από μια ομάδα. Και όσοι ακόμα αμφιβάλλουν, ας ξανανοίξουν τα μάτια τους στους γύρους εκείνους όπου δεν υπάρχει ούτε μια καρέκλα γιατί κάποιος άλλος αποφάσισε πως αυτοί εδώ δεν αξίζουν καθίσματα – όμως η ψυχή τους κάθεται συνεχώς.

Ρε παιδιά μου εκεί που μιλάτε για εκείνον τον Οκτώβρη θυμάμαι εγώ εκείνον τον Νοέμβρη στο Αιγάλεω πριν πέντε χρόνια — εκείνο το βράδυ η ομάδα είχε χάσει τρεις φορές συνέχεια, οι κερκίδες ήταν κρύες σαν τους πάγους των βουνών πάνω από τα Χανιά, κι ενώ περίμενα να βγει η ομάδα στους γύρους, ένας γέροντας γύρω στα εβδομήντα του πήρε το μικρόφωνο από τον εκφωνητή και άρχισε να τραγουδάει εκείνον τον παλιό ύμνο αδιάκοπα. Δεν είχε ούτε πλακάτ δικό του· είχε όμως κάτι άλλο: μια σημαία ξεθωριασμένη από χρόνια βροχές που κρατούσε σφιχτά στις πλάτες του. Την ίδια ώρα, τριάντα άτομα στο διπλανό γήπεδο είχαν αρχίσει να φεύγουν αμέσως μόλις έσβησε η σφυρίχτρα, επειδή ο αγώνας "δεν είχε νόημα". Κι όμως εκείνος ο γέροντας κράτησε εκείνη τη σημαία εκεί στους γύρους μέχρι τις τέσσερις παρά τέταρτο — όχι επειδή περίμενε κάτι, αλλά επειδή έτσι ξέρει πως πρέπει. Εσάς εκείνοι μιλάτε για μεγάλους συλλόγους — μα τι μεγαλύτερο σύλλογο από εκείνους που συνεχίζουν χωρίς λόγους, χωρίς νίκες, χωρίς σπόνσορες; Μα εμείς εδώ μέσα στο Μακροχώρι βγάζουμε πέντε χιλιάδες όχι επειδή περιμένουμε τρεις σειρές ανάπτυξης αλλά επειδή ξέρουμε πως ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει πέντε σερί φορές, εκείνοι οι γύροι δεν αδειάζουν ποτέ. Αυτά εδώ δεν είναι μνήμες — είναι ζωή. Κι όσο για τον Ατρόμητο εκεί στον Περιστέρι; Μας έχουν δώσει πρόστιμα, μας έχουν βγάλει εκτός πόλης τρεις φορές μέχρι σήμερα — όμως εμείς εκείνοι εδώ ακόμα τραγουδάμε σαν τρελοί όταν η μπάλα πετάγεται σαν σακιά επειδή ξέρουμε πως αυτός ο σύλλογος δεν χτίζεται μόνο από νίκες. Χτίζεται και από αυτούς τους γύρους όπου κάποιοι άλλοι βγάζουν αυτοκόλλητα επειδή τους τα χαρίζουν δωρεάν κι ύστερα φεύγουν όσο ακόμα ζεσταίνει ο κινητήρας του αυτοκινήτου τους. Στην καρδιά μου εγώ λέω πως αυτές εδώ οι πέντε χιλιάδες στους γύρους είναι ο μοναδικός αριθμός που έχει σημασία — όχι εκείνοι οι δύο χιλιάδες στο Περιστέρι που φεύγουν τρέχοντας μόλις σβήσει η σφυρίχτρα επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τους κρατά εκεί πέρα. Αυτή εδώ η ομάδα είναι μεγάλη επειδή εκείνοι εδώ δε σβήνουν ποτέ — ακόμη κι όταν όλα γύρω γκρεμίζονται, εκείνοι τραγουδάνε.

Ρε συνομήλικες κουτσομπολίστρες εδώ μέσα, τι μπουρδουκλίες ακούω! Να σας πω κάτι τραγικό; Την προηγούμενη Κυριακή πήγα στο Περιστέρι σαν βλάχος να δω τον Ατρόμητο εκεί έξω στους γύρους — κι ενώ περίμενα τον αγώνα, ένας παππούς εκεί μαζί μου μου λέει: *"Ρε παιδί μου, αυτοί εκεί πέρα νικούν συνήθως στον Περιστέρι επειδή ξέρουν πως εμείς εδώ δεν τα παρατάμε ποτέ. Εμείς βγάζουμε ξανά τις σημαίες μας ακόμη κι όταν βρέχει σακατεμένο!"* Κι όσοι τσιζάνουν ότι ζούμε στη μνήμη εκείνου του Οκτώβρη, σεις ξεχνάτε πως αυτή η ομάδα δεν κρίνεται από μία νίκη ή μία ήττα — κρίνεται από την ψυχή εκείνων των γύρων όπου οι άνθρωποι βγάζουν το ψωμί τους μέσα στη βροχή για να βγουν εκεί πίσω. Την προηγούμενη βδομάδα είδα έναν φίλο μου να δίνει τα μισά λεφτά του σε έναν ξυπόλυτο συμπαίκτη του για εισιτήριο επειδή *"κάτι πρέπει να κάνω για την ομάδα μου"*, ενώ εκείνος εκεί στο Περιστέρι βγάζει αυτοκίνητα γεμάτα ανοιχτά σακουλάκια μπίρας επειδή η μπάλα τους την κάνουν σακιά! Και τέλος πάντων — εδώ δεν γίνεται μπάλα, γίνεται θρησκεία. Αυτοί εκεί κάποιοι αυτοαποκαλούνται φίλαθλοι επειδή έχουν μια φανέλα πάνω τους. Εμείς εδώ κατέχουμε το γήπεδο σαν σπίτι μας επειδή ξέρουμε πως ο Ατρόμητος δεν είναι μία ομάδα, είναι η ζωή μας! 🔥🤡

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ 😤🔥 ΜΗΝ ΑΡΧΙΖΕΤΕ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΤΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΟΥ '93 ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΝΑ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙ ΤΟ 3-0 ΣΤΙΣ ΜΑΓΟΥΛΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΤΕ ΣΥΝΔΕΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΙΣΤΟ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΚΑΙ ΔΥΣΧΕΡΕΙΕΣ!!! ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΥΤΟ: όταν πάω στον Περιστέρι και βλέπω πέντε χιλιάδες ανθρώπους στους γύρους κάνοντας γλέντι σαν να ήταν χωριό ανάμεσα στα πεύκα, ενώ εδώ στο Μακροχώρι βλέπω τριάντα γέρους να ψάχνουν την τελευταία μπογιά για να βγάλουν ξανά το ίδιο πανό που ήτανε κίτρινο από τον χρόνο!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΉΡΩΩΝ!!! ΡΕ ΜΑΤΙΟ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ!!! ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΗΣ ΠΡΕΜΙΕΡ ΛΙΓΚ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΣΑΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΕΣ!!! ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΑ ΔΩΡΕΑΝ;;; 💀 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΑΕΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΑΣ!!!

ρe σεις εκείνοι πού ξεσπάτε σα χόλια καταστροφής επειδή κάποιοι θυμούνται πως υπήρξε μια εποχή που η ζωή ήταν τίποτα άλλο παρά ατμόσφαιρα και όχι τσίπα οποιαδήποτε μορφής — εγώ εκείνο το βράδυ στης Μαγούλες τον Οκτώβρη ήμουν εκεί κι εγώ, μωρέ. Ναι καλά, μου φέρνουν χίλια ευχάριστα μηνύματα πως εκείνος ο αγώνας ήταν σπουδαίος· εγώ εκείνος που κουβαλούσα το πανό πάνω στο ξύλο του μπαξέ ξέροντας πως είχε βάψω το χέρι μου αίμα επειδή δεν είχε μπογιά να τελειώσει, εκείνος που έκανε κράνος από ένα κουτί ζάχαρη για να μη βγει τίποτα στα μάτια μου καθώς ψέκαζαν εκείνοι οι πρωταθλητές εκείνοι των δρόμων με σπρέι μπουγάτσας! Τώρα πού αναρωτιέστε εσείς πως εμείς ζούμε εκείνον τον Οκτώβρη, εγώ σας λέω πως εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '93 βγήκα στους γύρους κρατώντας μια σημαία που την είχαν γράψει παιδιά δεκατριών χρονών πάνω σε μια παλιά κουβέρτα της μάνας μου επειδή οι σπόνσορες τότε δεν υπήρχαν σαν έννοια! Κι εκεί που σας λέτε μεγάλοι σύλλογοι επειδή βγάζετε αυτοκόλλητα δωρεάν, εγώ σας ρωτώ: πότε τελευταία φορά βγήκατε νωρίς το πρωί από το Μακροχώρι επειδή ξέρατε πως η ομάδα πρέπει να αλλάξει; Ή εσείς εκείνοι που φεύγετε όσο ακόμα σας καίει ο κινητήρας επειδή η ομάδα είχε χάσει δύο σερί; Κι όταν σας βλέπω εδώ μέσα να λέγετε πως πρέπει να ανεβούμε ΠΡΩΤΕΥΣ βιαστικά ας θυμηθούμε κάποιον άλλον αγώνα εκείνον τον Απρίλιο στο Βόλο όταν βγάλαμε ισοπαλία με τέσσερα λεπτά να απομένουν κι εκείνος ο Σκουφάς σηκώθηκε σα να ήτανε ξυρισμένος από το Φεγγάρι. Εκεί την ίδια ώρα στο γήπεδο, η ψυχή μας ήταν εκείνη που κρατούσε όλη την ομάδα πάνω στις πλάτες της επειδή ξέραμε πως ο Ατρόμητος δεν είναι μία ομάδα μόνον όταν παίζει μπάλα· είναι μία οικογένεια όταν στέκεται όρθια! Κι εσείς εκείνοι που φωνάζετε πως χάνονται χρόνοι επειδή κανείς δεν βρίσκει κάτι καλύτερο να κάνει Σάββατο βράδυ ας κοιτάξουμε εκείνον τον γέροντα πριν από τρεις Κυριακές στους γύρους που του είχε πέσει το γυαλί λόγω της βροχής, μα εκείνος κράταγε ακόμη εκείνη τη σημαία ξεθωριασμένη τόσο που έκανε τις μπουρμπουκλίες της μπογιάς σα χάρτη μιας άλλης εποχής. Τι έκανε εκείνος; Τραγουδούσε. Γιατί εκείνοι εδώ μέσα στο Μακροχώρι δεν τραγουδάμε επειδή περιμένουμε νίκη· τραγουδάμε επειδή έτσι ξέρουμε πως πρέπει! Κι όσο για σας εκεί που φεύγετε σαν φύλλα πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή "δεν έχει νόημα" ας μου πείτε εσείς: πόσες φορές έχετε ξυπνήσει νωρίς για έναν αγώνα όταν η ομάδα είχε χάσει τρεις σερί; Πόσες φορές έχετε δώσει ψωμί σ' έναν άνθρωπο που δούλευε δέκα ώρες κάτω από τον ήλιο επειδή ξέρατε πως εκείνος εκεί έξω χρειαζόταν ανάσα; Αυτή εδώ η ομάδα δεν είναι περίσταση μιας νίκης· είναι ζωή. Κι όσοι ακόμα νομίζουν πως πρέπει να γινόμαστε πρωταθλητές για να γινόμαστε μεγάλοι ας θυμηθούμε εκείνον τον Οκτώβρη — όταν αυτή η ομάδα έκανε ιστορία όχι επειδή είχε νίκες, αλλά επειδή είχε ψυχή!

Ρε παιδιά, η τελευταία φορά που ήρθε ξενοαθλητής στο Μακροχώρι — πριν από δεκαοχτώ μήνες περίπου — κατέβαινε τις κερκίδες προς την έξοδο μόλις περνούσε το εικοστό λεπτό. Ο τύπος είχε μαζί του μια φανέλα χωρίς ονοματεπώνυμο στο στήθος, δωρεάν απαλλαγμένη όπως του τη χάρισαν στο περίπτερο των αυτόγραφων. Την ίδια ώρα εκείνος ο φίλος μας ο Μανόλης, εκεί που έχει το δικό του κομμωτήριο στη λεωφόρο Αθηνών, είχε βγάλει πρωινό του τελείως χωρίς λόγο εκείνη την Κυριακή — όχι επειδή η ομάδα κέρδισε, αλλά επειδή θυμήθηκε πως το Σεπτέμβριο του '19 εκείνος που φύλαγε τις πόρτες στον Περιστέρι είχε βγάλει κάτι σακουλάκια με πίτσες τρώγοντας ένα κομμάτι μόνος του πάνω στο κλιμακοστάσιο. Αυτή η ομάδα δεν κρίνεται από τους γύρους στους οποίους κυκλοφορούν αυτοκόλλητα σα πλαστικά μπουκάλια. Κρίνεται από εκείνους που ξυπνάνε νωρίς Κυριακή επειδή ξέρουν πως η μπάλα μπορεί κάλλιστα να είναι ακόμα σακιά — όμως αυτοί εκεί συνεχίζουν εκείνοι.

ΟΤΙ ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΜΕ ΤΟ ΠΛΑΚΑΤ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ *"Στους πρωταθλητές των ψυχολογικών αγώνων"*!!! ΜΕΧΡΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΛΑΘΟΣ;;; ΡΕ ΜΑΝΟΛΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΒΓΑΛΕΣ ΜΕ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ!!! 😂🔥 ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ!!! ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΜΑΚΡΟΧΩΡΙ ΠΡΟΠΟΛΕΜΑ; Την προηγούμενη βδομάδα εκεί που πήγαμε να βγάλουμε τον αγώνα, ένας γέροντας μου έδωσε μισό κιλό καρύδια αυτοφτιαγμένα επειδή του φάνηκε πως "έχουμε δύσκολο αγώνα σήμερα"!!! Εμένα μου πέταξε ένα σακουλάκι κριθαράκι από βίδα! ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΕΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΛΟΓΙΑ;;; ΑΚΟΥΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΛΗΘΕΙΑ: όταν οι γονείς μου ήτανε νέοι, έβγαιναν μαζί με άλλους τρεις στο Μακροχώρι επειδή έτσι ήταν το αντίδωρο του αγώνα. ΤΩΡΑ εγώ πηγαίνω μόνος μου επειδή μπορώ, ΚΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΔΕΙ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ ΜΕ ΦΑΓΗΤΟ ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ!!! ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΉΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ;;;; ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ, ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΙΝΤΕΡ ΚΑΙ ΛΑΜΠΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΟ!!! 🔴💪 ΑΛΛΑ ΠΕΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;;; ΑΣ ΒΓΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΡΕ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ!! ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΣΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΠΡΩΤΕΥΣ!!!

Άντε λοιπόν, πριν καν βγάλω τον τίτλο της κονσόλας μου να δω πως έφαγε ο Άρης σήμερα στον Βύρωνα, να μου πείτε εσείς: εκείνος ο μπαμπάς από τον Οκτώβρη του '93 που κράταγε τη σημαία πάνω στο ξύλο του μπαξέ μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι, εκείνος που είχε γράψει πάνω στη κουβέρτα της μάνας του πως "*θα ξαναγίνουμε πρώτοι*" με σπρέι γκράφιτι, αυτός εκεί σήμερα που τρεις φορές έχει χάσει πρώτη φορά την οικογένειά του επειδή δεν μπορεί πια να σηκώσει μπουκάλια νερό στους γύρους, εκείνος λέει πως ο Ατρόμητος είναι μεγάλη ομάδα μόνο όταν κερδίζει στον Περιστέρι; Ναι καλά; Γιατί εγώ εκεί πριν τρία Σάββατα είδα έναν φίλο μου να βγάζει μισό ρολό αλουμινόχαρτο από το αυτοκίνητο επειδή έκανε στην ομάδα μας!"Σιγά σιγά, Ρε μωρέ, κι αυτό κάνει!" του λέω εγώ. Τι έκανε; Μπήκε μέσα στους γύρους κρατώντας το σακί με τις ελιές σαν τελάρο και τραγουδούσε εκείνος μόνος του όσο οι άλλοι κουνούσαν κεφάλι αριστερά-δεξιά σαν κοκόρια που βλέπουνε εικόνα Παναγίας! Αυτός εκεί δεν έχει ανάγκη από μία νίκη στον Περιστέρι για να νιώσει πλήρης — αυτός εκεί ξέρει πως η ομάδα του είναι η μοναδική που σου δίνει ψωμί όταν όλα σου έχουν μείνει μόνο υπολειπόμενα! Και όσοι λένε πως πρέπει να γινόμαστε πρωταθλητές επειδή αλλιώς αυτοαποκαλούμαστε κουτσομπολίδες ας δούνε λίγο πιο πέρα από τον κήπο τους: εκεί στην Καρδίτσα τον προηγούμενο μήνα ένας γέροντας είπε στον γιο του που έφευγε επειδή χάθηκε 2-0 πως *"Αυτή η ομάδα δεν σου δίνει νίκες, σου δίνει αλήθεια!"*. Μετά εκείνος έκανε στάση στην Αθήνα και πήρε το λεωφορείο για Μακροχώρι επειδή έτσι ξέρει πως πρέπει. Κι εμείς εδώ μέσα κάνουμε μπάχαλο επειδή η ομάδα έφαγε δύο τέρματα παραπάνω από το συνηθισμένο; Ρε παιδιά, εγώ εκεί που βλέπω τους γύρους δεν ψάχνω για νίκες· ψάχνω για εκείνον τον γέροντα που δεν έχει μπογιά στο πανό του επειδή δεν υπήρξε χρόνος αλλά συνεχίζει να τραγουδάει σαν τους καιόμενους τζάκους της Αμερικής. Γιατί εκείνοι εδώ μέσα δεν είμαστε εμείς οι αυτοαποκαλούμενοι φίλαθλοι· είμαστε οι τελευταίοι κληρονόμοι μιας παράδοσης που δεν γράφεται σε γηπέδα αλλά στις ψυχές εκείνων που αρνούνται να σβήσουν! Και τέλος πάντων, εγώ εκείνος που έβγαλα δική μου σημαία πριν δύο χρόνια επειδή ήθελα να νιώθω σα σπίτι μου στους γύρους, και όταν κάποιος μου είπε "*ρε συμπαθέστατε, εσείς εδώ κάνετε περιουσία στα αυτοκόλλητα*" εγώ του είπα πως η δική μου σημαία είναι γραμμένη στο αίμα του μπαμπά μου όταν πήγαινε στον αγώνα φορώντας μπότες γεμάτες λάσπη επειδή δεν υπήρχαν αθλητικά παπούτσια τότε. Πιστεύετε πως εκείνος έδινε δεκάρες για αυτοκόλλητο; Όταν βγάζεις πέντε χιλιάδες στους γύρους επειδή ξέρεις πως η ομάδα σου δεν είναι τυχαίο σύνολο ανθρώπων αλλά οικογένεια, τότε αυτοί εκεί στο Περιστέρι που φεύγουν όταν τελειώνει ο αγώνας επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τους κρατά εκεί, αυτοί είναι εκείνοι που πρέπει να ντρέπονται! Γιατί ένας σύλλογος δεν γίνεται μεγάλος επειδή έχει νίκες· γίνεται μεγάλος επειδή έχει εκείνους που ακόμα κι όταν όλα σβήνουν, αυτοί εκεί τραγουδάνε σα τρελοί! 🔥🤡

ΜΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΠΕΙ!!! Ρε μωρέ αυτό εδώ είναι γήπεδο ή νεκροταφείο;;; Ο Θρύλος εκεί πάνω του Ατρόμητο ξέρει πόσοι βγήκαν σήμερα στους γύρους;;; Πέντε χιλιάδες σα μια οικογένεια που δεν υπολογίζει τίποτα!!! Και αυτοί εκεί πέρα βγάζουν αυτοκόλλητα δωρεάν;;; ΑΣ ΠΙΟΥΜΕ ΤΟ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙ ΘΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ!!! Γιατί όταν εμείς εδώ δίνουμε ψωμί στους γύρους κι εκείνοι εκεί βγάζουν σακουλάκια μπίρας στο Περιστέρι μιλάμε για ΑΛΛΗ ΓΑΛΛΙΑ!!! 💀 Και μην μου λέτε πως ο Ατρόμητος δεν είναι μεγάλη ομάδα!!! Γιατί όταν η καρδιά μας είναι εκεί πέντε χιλιάδων ανθρώπων εκεί στους γύρους, τι άλλο θέλετε;;; Να κερδίζει κάθε Κυριακή;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ!!! Δεν υπάρχει άλλος σύλλογος εκεί έξω που να ξέρει τι πάει να πει ψυχή!!! Όταν εγώ εκείνος παιδί πήγαινα στον Μακροχώρι κρατώντας τσίχλες στο χέρι επειδή δεν είχα λεφτά για εισιτήριο εκείνοι εδώ μέσα τραγουδούσαν σαν τρελοί!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΠΡΩΤΕΥΣ ΣΤΟ ΦΤΥΣΙΜΟ;;; Και οι γέροι εκεί πέρα;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ;;; Αυτοί είναι η ομάδα!!! Αυτοί εκεί που έκαναν σημαία πάνω σε μια κουβέρτα επειδή δεν υπήρχαν σπόνσορες!!! Αυτοί εκεί που τραγουδούν ακόμη κι όταν η μπάλα γίνεται σακί!!! ΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Και τέλος πάντων!!! Γιατί όταν βλέπω αυτούς εκεί στα γήπεδα να φεύγουν πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή δεν τους βγάζει η νίκη εκείνοι εμείς οι πέντε χιλιάδες εδώ ξέρουμε πως είμαστε κάτι άλλο!!! Αυτοί εκεί αυτοαποκαλούμενοι φίλαθλοι;;; Εμείς εδώ είμαστε η οικογένεια!!! 🔥🤡