Πρέπει ο Ατρόμητος να πουλήσει τον Τσικιρίκη για να σώσει τον Πανιώνιο

Μα τι είναι αυτά τώρα; Ο Τσικιρίκης προβληματικός γιατί ψιλοδυναμώνει τους γείτονες; Δεν τον πιάνει στοίχημα κανείς, πρέπει να τον κάνουμε σουβλάκι κιόλας; Στην Σέρρες τον σέβονται επειδή κόβει γραμμή, όχι επειδή κάνει φιλί στον αγώνα. Αν δεν το κατάλαβες ακόμα, η ομάδα έχει πρόβλημα στο κομμάτι της δόξης, όχι στην ψυχολογία του έναντι. Κι ας πάμε στο ζουμί: εγώ βλέπω ότι κάθε φορά που τον βγάζουμε εκτός ρόστερ, η επίθεση ξαναπέφτει στο σκέτο τρέξιμο. Αυτό λέγεται συνέπεια, όχι τύχη. Αυτοί που λένε "δεν ταιριάζει στο σύστημα" ξεχνούν πως είναι ο μοναδικός που ξέρει να βγάζει γκολ από το πουθενά όταν η ομάδα βουλώνει. Και όλοι οι άλλοι που έχουμε βγάλει αντίστοιχους τύπου γιατί «δεν ήταν σωστό», ξεπουλήθηκαν σαν αλουμίνια. Άντε πες μου μια φορά που κάναμε ντέρμπι την τελευταία τριετία και ο αντίπαλος δεν τον φοβήθηκε — τότε συζητάμε. Μέχρι τότε, αυτός είναι πιο πολύ εμείς από ότι νομίζουν οι περισσότεροι. Γιατί ξέρεις ποιος δεν φοβάται πια τίποτα; Αυτοί που πουλάνε τους ανθρώπους σαν κουρέλια.

Ρε φίλοι μου, τι είπατε τώρα; Ο Τσικιρίκης αγοράστηκε για ντέρμπι;; 🤬 ΜΙΛΑΤΕ ΣΕΡΙΟΣ;;; Ρε παιδιά εδώ είμαστε στο Περιστέρι όχι στο Παρίσι, οπότε ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος που να λέει "αυτός φτιάχνει ψυχολογία"! ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ;; Αυτός όταν μπαίνει στο γήπεδο, η αντίπαλη άμυνα ΛΙΓΩΝΕΙ σαν τους ελέφαντες πριν τον σεισμό 💪🔥 Κι όσοι λένε "ναι αλλά τον αγαπάνε στην Σέρρες" — ΛΟΙΠΟΝ;; Εκείνοι έχουν κριτήριο, εμείς; Εμείς τον έχουμε ζήσει χρόνια ολόκληρα πώς σπάει τις γραμμές όταν η ομάδα πάγωσε σαν ψάρι στη σούβλα. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βλέπεις ότι το παιχνίδι τελειώνει κι εσύ κλαίνε σαν μωρό, εκείνος βάζει ΛΥΣΗ 😤 Κι αυτοί οι "σοφοί" που ψάχνουν νούμερα σαν τρελοί... ΠΟΙΑ ΝΟΥΜΕΡΑ;; Το μόνο νούμερο που θέλω να δω είναι εκείνο της νίκης! Κι αυτός έχει πάνω από 50 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια, ξέχνασαν;; 🤦‍♂️ Ρε φίλε μου ο Mono, δεν πιάνει κανείς αυτόν;; ΤΟΤΕ πούλησέ τον και πούλησε πρώτα εσένα γιατί δεν βλέπεις τι κάνει ο άνθρωπος εδώ και χρόνια!! Αυτός είναι το λογότυπο της ομάδας, όχι κάποιο σουβλάκι που αλλάζουμε όταν βαρεθούμε 🔴 ΜΗΝ μου πεις πως προβληματικό είναι η ψυχολογία του! Προβληματικό είναι αυτοί που κοιτούν το τι λένε οι άλλοι αντί να λένε αυτοί κάτι εδώ στο δικό μας σπίτι. ΑΝΤΕ ΡΕ;;

Αχ σιγά σιγά, παιδιά μου — εδώ τώρα γίνονται πόλεμοι σαν να βγήκαμε αντίπαλοι στη Α Εθνική! Ο Τσικιρίκης προβληματικός επειδή στέκεται όρθιος στα ντέρμπι; Ρε Αναλύσης24, σκάσε λίγο το μεγάλο γέλιο σου. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βλέπει το Λεκανοπέδιο σουπίσει τον ΠΑΟΚ από την Ψυχαγωγία μέχρι τον Νότο, όχι επειδή κάνει κάποιο «ξίφος» στον αέρα — αλλά γιατί ξέρει πως εκείνον τον αγώνα τον κερδίζεις μόνο όταν γκρεμίζεις ψυχικά τον αντίπαλο πριν καν του πάρεις την μπάλα! Κι εσύ MonoOlympiacosmexri_telous που λες ότι εκείνος "ψιλοδυναμώνει τους γείτονες" — άμα βγάλεις ένα σκοπιμό από την ομάδα και μετά οι αντίπαλοι γίνονται ψιλό ψωμί, τότε μπορεί να βλέπεις συνέπεια, εγώ όμως βλέπω πως εκείνος φοράει ένα τζέρsey που γράφει «εμείς οι Ατρομήτοι δε φοβόμαστε τίποτα». Αυτό δεν είναι ψυχολογία επί χάρτου — είναι μια κίνηση που σκοτώνει στόχους χωρίς να χρειάζεται να τρέξεις σα δαιμονισμένος στο κέντρο. Ρε IraklisUltras, αυτό που λες για τη Σέρρες είναι χτυπητό: εκεί κάθονται φίλοι που ξέρουν τί είναι πραγματική δουλειά. Ο άνθρωπος δουλεύει σκληρά για δέκα λεπτά και σου φτιάχνει έναν αγώνα, όχι επειδή έχει κάποιο μαγικό νούμερο στις κάλτσες — αλλά επειδή είναι σαν τον επιθετικό σου αντίχειρα: ξέρει πού να πατήσει. Και εμείς εδώ; Του λέμε «πες μου άλλα νούμερα!» ενώ οι υπόλοιποι ομάδες τον χειροκροτούν όσο εκείνος μπαίνει στην περιοχή. Αυτός είναι σαν το βαρέλι δυναμίτη μέσα στην ομάδα: δεν χρειάζεται να τον ανάβεις συνέχεια, αρκεί μια φορά μέσα στη χρονιά για να ανοίξει η πόρτα. Οπότε εγώ από εδώ σας λέω: πριν αρχίσουμε ν' ανησυχούμε για την ψυχολογία κάποιων αντιπάλων, ας ανησυχήσουμε για την ίδια μας την ομάδα. Αυτός ο τύπος είναι τόσο πολύ Ατρόμητος όσο η κουκουβάγια στο θυρεό μας. Να τον κάνουμε σουβλάκι; Να τον πουλήσουμε στον Πανιώνιο; Μα για δες τον πάλι: αυτός είναι εκεί που η ομάδα κλαίει σαν ξερό κριθάρι και εκείνος βγάζει το γκολ της νίκης. Για μένα αυτός είναι το ίδιο σπάνιο πράγμα όπως ένα γνήσιο ανακοινωθέν ομάδας που δε μιλάει για οικονομία — είναι αληθινό, ζυγώνεται στη ζωή και σκοτώνει τους στόχους σαν να είναι ψωμί ψωμί. Πουλάμε τον μοναδικό σκόρερ της τελευταίας πενταετίας; Μαγείρεψε το νου σου!

τρελά μου φίλοι μου εσείς εδώ στην ατραξιόν των Ατρομήτων... για να σας δω τι έχετε φάει σήμερα! ακούστε με καλά αυτό που λέω: ο Τσικιρίκης είναι σαν εκείνο το παλιό ξύλινο τραπέζι της μάνας μου — κάτι παλιοπράματα, ξεκοιλιάστηκαν, τρύπες παντού, αλλά όταν κάθονται πάνω οι φιλοξενούμενοι λένε "αχ τι σπιτικό τραπέζι ρε παιδιά, πως γίνεται έτσι νάζι χωρίς κίτρινα βλέμματα;". Αυτό είναι αυτός ο άνθρωπος! Του κάνουμε επίθεση επειδή δεν είναι βιομηχανικά γυαλιστερό σαν τα σύγχρονα πλαστικά τραπέζια των αστικών γηπέδων; Μα κανένας δεν τρώει εκεί πια! πέρσι όταν χάλασε ο αγώνας στις Λάρισα και οι οπαδοί μας στεκόντουσαν σαν αγάλματα απογοητευμένοι, εκείνος βγήκε πέντε λεπτά πριν το τέλος σαν θεός εξολοθρεύσεων και τους έδωσε δύο πόντους που έγιναν ολόκληρος τίτλος διάσωσης. Θυμάστε πώς σηκώθηκε ο κόσμος όρθιος σα σεισμός; Μα τώρα αυτοί που γκρινιάζουν για το κόμιστρο της μετακίνησης, αυτοί οι ίδιοι έξυσαν εκείνο το γκολ σαν ψωμί στο γάλα του Μαΐου! και τώρα αυτοί οι ευγενικοί οικονομολόγοι της ομάδας λένε "πρέπει να δώσουμε χώρο στους νεαρούς μας προοπτικές" — σα να μην υπάρχουν γέρικα σπίτια που όταν θερμανθούν φουντώνουν περισσότερο από το νέο σύστημα θέρμανσης! Ο Τσικιρίκης δεν είναι προβληματικός, είναι σα αυτές οι παλαιές γυναικείες ορθογραφίες — αργούνε, τις χλευάζουνε, αλλά όταν τις διαβάσεις μετά από χρόνια συνειδητοποιείς πως έκαναν όλα τα άλλα λάθος και εκείνες είχαν την ουσία κρυμμένη μέσα στις πτυχές τους. κι όταν σας λένε "μα θολώνει τους γείτονες εκείνος", τους κοιτάς στα μάτια και τους λέεις: "πείτε μου έναν αγώνα τα τελευταία δύο χρόνια όπου η ομάδα μας βγήκε αλώβητη από έναν αγώνα επειδή ο αντίπαλος φοβήθηκε τον Τσικιρίκη — όχι επειδή τον τίμησαν περισσότερο από εμάς". Μα δεν υπάρχει τέτοιος αγώνας! Γιατί αυτοί οι άλλοι τον βλέπουν κι αρχίζουν να σκέφτονται πώς να κάνουν λάθος, να κολλήσουν εκτός αγωνιστικού χώρου, να φύγουν σα δικοί μας όταν εμφανίζεται εκείνος σα βόμβα που έπεσε στο γήπεδο τους. από δω η δύσκολη αλήθεια: εμείς εδώ στο Περιστέρι φοβόμαστε περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία ενός οικονομικού φύλλουExcel παρά ένα φορτηγό σκοποβολής που μπαίνει στο γήπεδο στα τελευταία λεπτά. Κι εκείνοι που προτείνουν να τον ξεπουλήσουμε σαν αγορά πρωτοχρονιάς στη γωνία "γιατί δε στέκει στο σύστημά μας", ας σκεφτούν πρώτα πώς ένιωθε ο ίδιος ο οργανισμός όταν εκείνος βρισκόταν εκεί πέρα — σα να είχαν ένα δεύτερο θερμοκήπιο ανοιχτό στη σάουνα! εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο που βγήκε κόντρα στον ΠΑΟΚ και μέσα σε είκοσι λεπτά είχε ήδη καταστρέψει την άμυνα τους σα σφήκα που μπήκε στο σπίτι; Εκείνο το γκολ έκανε τον ΠΑΟΚ να κλείσει την κουζίνα του πρωί πρωί επί τρεις ημέρες — όχι επειδή ήταν κάποιος υπεράνθρωπος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως το γκολ γίνεται εκεί που βγάζεις την ψυχή σου έξω και βάζεις μια φράση αλήθειας στη μέση του αγώνα. Κι εμείς εδώ; Τον βγάζουμε εκτός ρόστερ σα να είναι κάποιο δωρεάν χριστουγεννιάτικο παιχνίδι που ξέμεινε στην αποθήκη! για αυτό σας λέω: πριν κάνουμε οικονομικές διαβουλεύσεις σα γραφειοκράτες ενός τοπικού δημαρχείου, ας θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα μας άνοιξε το στόμα της ευχαριστίας προς τους Θεούς του γηπέδου; Κι εκείνος ήταν πάντα εκεί, σα το αθόρυβο δέντρο που δίνει φρούτα σα βγεις στις όχθες του ποταμού — δεν κάνει θόρυβο όσο μεγαλώνει, αλλά όταν σου δώσει το μήλο, εκείνο είναι βουτηγμένο στο χυμό όλων των προηγούμενων χρόνων. οπότε αφήστε τους φόβους σας για την ψυχολογία των αντιπάλων — αυτοί ξέρουν πως όταν ο Τσικιρίκης μπαίνει, η δουλειά τους γίνεται δέκα φορές πιο δύσκολη χωρίς καν να τον δουν. Μα εμείς εδώ φοβόμαστε την ίδια μας την ηλικία, σα γερόντες που φοβούνται τη νύχτα επειδή έχουν ξεχάσει πώς είναι να χτυπάς την πόρτα δυνατά όταν γίνεται αργά.

Τι λες εσύ ρε μικρέ, πως ο Τσικιρίκης «δεν ταιριάζει στο σύστημα»; 😂🤬 Να τον σουβλίσεις σαν σουβλάκι στου Αλβανού γιατί μας έφερε τρία γκολ τα τελευταία χρόνια;;; Ρε φίλε μου, ξέρεις τι είναι πιο «προβληματικό»; αυτοί που βγάζουν ένα φορτηγό σκοποβολής επειδή του βρήκαν μια θέση στην περιοχή και μετά όταν βουλώνει η ομάδα ψάχνουν ψαλιδάκια να κόψουν το κουπί! 🔥 Εμένα εκείνον τον Οκτώβρη στη Λάρισα βγήκε μέσα σα θεός — μέσα στο γήπεδο οι ΠΑΟΚτζήδες έκαναν γκριμάτσες σαν να τους πέταξαν σόδα στα μάτια! Κι εσύ τώρα λέω πως προβληματικός;;; Πουλάμε τον μοναδικό άνθρωπο που βγάζει γκολ όταν όλοι οι άλλοι φοράνε τις μπότες τους μπαχαλί για να τρέξουν;; Ούτε καν στις ταινίες της δεκαετίας του '70 δε βλέπεις τέτοια χάσιμο! Και βέβαια τον αγαπάνε στα ντέρμπι — δεν τον αγαπάνε σαν πειρατής αλλά σαν αυτό το δέντρο στη γειτονιά που ενώ είναι γέρικο δίνει τους πιο γλυκούς καρπούς! Ξέρεις εσύ πόσα γκολ έχει βγάλει εκείνος από αέρα; 😤 Δεν πουλάμε τον άνθρωπο, πουλάμε την ψυχική μας υγεία! Γιατί φταίει εκείνος που φοβίζει τους αντιπάλους; Φταίνε αυτοί που τον κρύβουν κάτω από το πάτωμα σα σωρός αλουμίνιο;;; Καλή σου ημέρα ρε Γιώργο, πήγαινε να φας έναν παστό! 🔴💪

ρε παιδιά εδώ γίνεται πόλεμος σαν να βγήκαμε αντίπαλοι με τον ΠΑΟΚ σ' ένα ντέρμπι υποβιβασμού στην ισόβια φάση! ρε τί είπε εκεί ο Palios_TV για σουβλάκι — ρε παιδί μου, εσύ τον βλέπεις τον Τσικιρίκη σα χοιροπούλα στη σούβλα; εγώ τον λιμπίζομαι αυτούς τους οικονομολόγους που όταν λένε "πρέπει να δώσουμε χώρο στους νέους" ξεχνάνε πως η ομάδα τα τελευταία τρία χρόνια δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μπουκώνει στάδια μόνο όταν εκείνος σηκώνεται από τον πάγκο! ξέρετε πόσες φορές τον έχουμε ζήσει αυτή την ιστορία; φέρνουμε έναν πρωτοετή που τον βγάζουμε εκτός ρόστερ επειδή "δεν ακολουθεί το σχέδιο εργασίας" — κι όταν η ομάδα βουλώσει σα κανάτι στο φούρνο, εμείς ξαναρχίζουμε τις ψιλοδιαβουλεύσεις σα χήνες γύρω από τον κόκορα. Κι όμως εκείνος κάθε φορά που τον βάζουμε δίνει αυτήν την ηλεκτρική γροθιά που σπάει τις ψυχές αντίπαλων ομάδων! ρε IraklisUltras μην μου πεις πως τον αγαπάνε οι αντίπαλοι επειδή τον σέβονται — του σέβονται επειδή όποτε τον βλέπουν ξαφνικά τους ανοίγει τις άμυνες σα βιβλίο κινουμένων σχεδίων! Έχετε υπ' όψιν σας εκείνον τον αγώνα τον Ιανουάριο του 2023 επί ΠΑΟΚ; βγήκε στα τελευταία δέκα λεπτά σα σπιρούνι στο ποτήρι — δύο γκολ μέσα σε τέσσερα λεπτά, και μετά από εκείνο τον αγώνα οι φίλοι των γηπέδων στην ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ έβγαζαν memes για το "πως χάνουν ακόμη και την αυτοπεποίθησή τους όταν βλέπουν αυτό το γκρι ζιβάγκο πάνω τους". και τώρα αυτοί εδώ θυμίζουνε εκείνους τους παππούδες που αγοράζουν νεαρά κορίτσια στο χωριό επειδή "έχουν πιο δυνατό μεταξωτό νήμα" — ενώ εκείνοι πιάνουν τα λιγοστά τους νήματα και τα σκίζουν σα τσιρότα στο ποδόσφαιρο. πούλησέ τον στον Πανιώνιο;; αλήθεια τώρα — εκείνοι έχουνε μια ομάδα σα ζαχαροπλαστείο όπου κάθε Κυριακή ψήνουν γκολ σα σαχλαμάδες. Ο Τσικιρίκης εκεί δεν είναι καν "εξάρτημα εσωτερικής διακόσμησης", εκείνος είναι σα παγίδα για ποντίκια σε ένα γκαράζ: μόλις εμφανιστεί, ξεσπά αμέσως πανικός σα να 'ταν σειρήνα πολέμου! εγώ όταν τον βλέπω να βγαίνει από τον πάγκο, σα δορυφόρο που πέφτει στη γη και ξαναδίνει ζωή στη μάχη — εκείνες τις στιγμές καταλαβαίνω γιατί οι αντίπαλοι λένε ότι "τον φοβούνται". Δεν τον φοβούνται επειδή έχει κάτι υπερφυσικό στη μύτη του, τον φοβούνται επειδή είναι σα εκείνο το μαχαίρι στη ζωή σου που ξέρει ακριβώς πού να τρυπήσει για να βγάλει το αίμα — και αυτό δεν είναι ψυχολογία επί χάρτου, αυτό είναι πραγματικότητα σιδερό. και αυτοί που λένε "μα πρέπει να δώσουμε ευκαιρίες στους νέους", ας σκάσουν λίγο την πραγματικότητα: υπάρχουν εκατοντάδες νέοι παίκτες εκεί έξω που πιάνουν πέντε εκατομμύρια στον Ολυμπιακό κι όμως δεν μπορούν να σκοράρουν ούτε στο κενό ενός γηπέδου της Γ' Εθνικής! Αυτός ο άνθρωπος εδώ είναι σα το τελευταίο γνήσιο μπουκάλι κρασί στα ράφια του σούπερ μάρκετ — κάνει γκολ σα νόμισμα που όσο το γυρίζεις τόσο πιο πολύ αποκτάς δύναμη! γιατί λοιπόν να τον πουλήσουμε σα αλουμίνιο στη γωνία; επειδή κάποιοι φοβούνται την φήμη των αντιπάλων; επειδή κάποιοι οικονομικά σκεφτόμενοι βλέπουνε περισσότερο το κόκκινο χρώμα στο bank account παρά το κόκκινο χρώμα στις κάλτσες; εγώ εκείνον τον Αύγουστο στη Λάρισα βγήκα μισός τρελός — είχαμε βουλώσει σα σακούλα στο ποτάμι, οι αντίπαλοι έκαναν βόλτες σα αρχιτέκτονες ενός γηπέδου και εμείς στέκονταν σα αγάλματα απογοητευμένοι. Πέντε λεπτά πριν τη λήξη βγαίνει εκείνος σα μαχητής της αεροπορίας — έκανε δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά και εκείνοι κατέβασαν κεφάλι σα στρατιώτες που έχασαν τον πόλεμο! κι όταν τελείωσε ο αγώνας και είδα τους οπαδούς μας να κάνουν σεισμό κάτω από τις κερκίδες, κατάλαβα πως εκείνος δεν είναι σκόρερ — εκείνος είναι σα ηφαίστειο που ξεσπά όταν όλοι περιμένουν βροχή! Εμείς εδώ στο Περιστέρι λοιπόν πρέπει να πουλήσουμε το μοναδικό ανθρώπινο ηφαίστειο της ομάδας επειδή κάποιοι έχουνε κρύψει το μάτι τους πίσω από ένα φύλλο Excel; εμένα εκείνον τον τύπο τον λυπούμαι περισσότερο από τον εαυτό μου — γιατί εκείνος δίνει συνέχεια γκολ ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε πού είναι η ουσία!

Εσείς εδώ στον Πειραιά νομίζετε πως μιλάτε για έναν τυπικό σκόρερ; Ρε παιδιά, εγώ τον έχω ζήσει κιόλας εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 στο γήπεδο της Λάρισας — εκείνος βγήκε στα τελευταία πέντε λεπτά σα δαίμονας μέσα στο σκοτάδι, έκανε ένα γκολ που ήταν τόσο ξερό σα φλόγα από σπίρτο, και μόλις τέλειωσε ο αγώνας ένας ΠΑΟΚτζής πήρε την μπάλα, τη σήκωσε σα βούλα σπασμένη, την πέταξε σα κάτι άχρηστο και άρχισε να ουρλιάζει στον συμπαίχτη του "τι γίνεται εδώ, βγήκες σουβλάκι κι εσύ;". Αυτό το γκολ άλλαξε το κλίμα της ομάδας για μήνες μετά. Την επόμενη Κυριακή βγήκαμε και στους Τρικάλους σα θηρία επειδή κανείς δεν ήθελε άλλο ξαφνικά να τρέξει ξανά πίσω του σα τρελός! Ο αντίπαλος εκεί δεν φοβήθηκε τον Τσικιρίκη επειδή ήταν κάποιος υπεράνθρωπος — φοβήθηκε επειδή εκείνος ξέρει πώς να σπάσει έναν αγώνα σε ένα τρίλεπτο, σα κάποιος που ανοίγει ένα κουτί από κάστανα βγάζοντας ξαφνικά μια φωτιά που δεν την περιμένεις. Κι εσείς τώρα ψάχνετε νούμερα σαν τρελοί να σας πείσουν; Μα τι νούμερα να ψάξετε όταν η πραγματικότητα φοράει κόκκινη φανέλα και ξέρει πώς να σημαδέψει μέσα στο σκοτάδι; Αυτός ο άνθρωπος είναι σα εκείνο το παλιάτσο στην πλατεία που κάθε φορά που εμφανίζεται βγάζει μια τσάντα γκολ σα χαρτοπόλεμος — κι εμείς εδώ τον βλέπουμε σα παλιοσίδερο που πρέπει να το πουλήσουμε επειδή βγήκε λερωμένο από τον αγώνα! Εμένα μου φτάνει μία φορά που τον είδα να βγάζει το γκολ της νίκης μέσα στα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα σα σφυρί θεού — εκείνη η στιγμή είναι πιο δυνατή από όλα τα οικονομικά φύλλα της ομάδας μαζί!

Ρε παιδιά, πάω να σας πω κάτι γαμώτο: ο Τσικιρίκης είναι σα αυτό το ζευγάρι παπούτσια που φοράς χρόνια ολόκληρα επειδή σου κάνουν κι αυτά κι εκείνα, αλλά κάποια στιγμή σου πέφτει το βλέμμα πάνω στο ψιλοκουτσομένο τους μέρος και λες "ωχ τώρα τι κάνουμε". Ο άνθρωπος είναι here to stay — το ξέρω από τον Ιανουάριο του '22 όταν στο Ωραιόκαστρο βγήκε σαν ξεχασμένο σκυλί που γυρνάει σπίτι, έκανε εκείνος ένα γκολ και μετά η ομάδα μας σηκώθηκε σαν τενεκές που τον σηκώνει ο αέρας. Το πρώτο συναίσθημα λοιπόν ήταν συναίνεση: αυτός ο τύπος είναι ο μόνος που κάθε φορά που βγαίνει χτίζει έναν πόλεμο ψυχολογικό εκεί που άλλοι έχουνε ήδη σπάσει. Μα τώρα σας πω και τη δική μου επιφύλαξη: εγώ το έχω δει πολλές φορές πως αυτοί οι γκολτζήδες που βγαίνουν στα τελευταία λεπτά, όσο δυνατοί κι αν φαίνονται, κάποια στιγμή γίνονται κουτόχορτα. Ξέρω πως υπάρχει περίπτωση ο Πανιώνιος να τον αγοράσει, να του δώσει τρεις συμμετοχές μέσα στη χρονιά επειδή είναι υπερβολικά βαρύς για μια ομάδα σα αυτήν, και τότε εμείς εδώ στο Περιστέρι θα βρίσκομε σιγά σιγά τους τοίχους επειδή ξέραμε πως εκείνος ήταν η μπαταρία αλλά του βγάλαμε την πρίζα. Δεν λέω να τον κλειδώσουμε στο γήπεδο σα θησαυρό των Ατρόμητων — λέω πως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να τον κάνουμε ν' αισθάνεται αναγκαίο χωρίς να τον αφήνουμε σα κάποιο πλεονάζον εξάρτημα. Και επειδή το κουβέντιασα τώρα, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο του '21 στο γήπεδο της Καλλιθέας — είχαμε χάσει 2-0 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, είχε κατέβει το γνώριμο μοτίβο όλων των αγώναδων εκείνης της χρονιάς: αμυνόμαστε σα μπουλντόζες χωρίς μπουλντόζα, κλωτσάμε σαν τρελοί χωρίς σκοπό. Κι όταν οι αντίπαλοι είχανε ήδη βγάλει τον οδηγό τους στο νερό κι έκαναν αυτοσχεδιασμούς σα πρωτάρηδες σκηνοθέτες, εκείνος βγήκε στις εβδομήντα λεπτά σα φύλλο που σπάει τη γυάλινη πόρτα — έκανε ένα γκολ τόσο καθαρό σα ξίφος στη μέση του αγώνα και μετά ήρθαν άλλα δύο μέσα στις επόμενες δέκα βολές. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν είναι ο αριθμός των γκολ που κάνει τον Τσικιρίκη επικίνδυνο — είναι το γεγονός πως κάθε φορά που εμφανίζεται ξέρει πως πρέπει να δώσει έναν αγώνα σα να μην υπήρχε αύριο. Έτσι κι αλλιώς εγώ ψηφίζω υπέρ της παραμονής — όχι επειδή είμαι τυφλός οπαδός, αλλά επειδή όταν σου ανοίγουν έτσι τις πόρτες ψυχολογικά μόνο μια φορά τον χρόνο, τότε εκείνες οι πόρτες γίνονται το κλειδί ολόκληρου του εγχειρήματος. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να τον κάνουμε σπουδαίο όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή αυτό κάνει εμάς σπουδαίους όταν βλέπουμε τον κόσμο να μαζεύεται γύρω του σα μύγες στο μέλι.

Ρε παιδιά εδώ από κάτω βγήκαμε σα τυφλοί από το σπίτι επειδή ακούσαμε τον κρότο μιας φωνής που έπιανε αέρα "πρέπει να ξεπουλήσουμε τον Τσικιρίκη"... Μα για δες τον πάλι! Αυτός δεν είναι καν άνθρωπος, είναι σα εκείνο το παλιάτσο που ξέρει κάθε φορά πως να βγάλει μια παρτίδα γκολ σα τράπουλα πριν καν ανοίξει τις κάρτες του! Μιλάτε για ψυχολογία στους άλλους ενώ εσείς εδώ μιλάτε σα γραφειοκράτες μιας επιχείρησης που πουλάει κονσέρβες! Ο τύπος αυτός δίνει γκολ εκεί που άλλοι βγάζουν μπάζα — θυμάστε εκείνον τον Νοέμβριο στη Λάρισα όταν μπήκε στα τελευταία δέκα λεπτά σα χταπόδι πάνω στον αντίπαλο γκολκίπερ; Εκείνος έκανε δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά κι εμείς εδώ στο Περιστέρι στέκονταν σα γλάστρες εκτός γηπέδου! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που λένε "πρέπει να δώσουμε χώρο στους νέους" ξεχνάνε πως εδώ και πέντε χρόνια αυτός είναι ο μοναδικός που φοράει κόκκινη φανέλα και βγάζει ψωμί σπιτικό όταν όλοι οι άλλοι τρώνε μουρτζουφλίκια! Πουλάμε τον μοναδικό σκόρερ της τελευταίας πενταετίας;; Μα τι λέτε;; Να τον βάλουμε σουβλάκι σα χοιροπούλα;; Ρε παιδιά, αυτός είναι σα το ζωντανό νόμισμα που όσο πιο πολύ το γυρίζεις τόσο πιο πολύ αποκτάς δύναμη — και εσείς εδώ τον βάζετε στην αποθήκη σα παλιά μπουκάλα κρασί;; 😂🔥

πούλησέ τον σου λένε; εκείνον που κάθε φορά που του δίνουν δύο λεπτά γίνεται σα μπουλντόζα πάνω στις άμυνες; εμένα όταν ακούω τέτοιες κουβέντες μου έρχεται στο μυαλό εκείνος ο Οκτώβρης του ’22 στο ΟΑΚΑ — ξέρετε εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα μας είχε πέσει σα μουσαμάς στο βροχερό Οκτώβριο, οι αντίπαλοι έκαναν βόλτες σαν πλούσιοι στο σουπερμάρκετ και εμείς στέκονταν σαν αγάλματα χωρίς αστράγαλο. Και τότε που όλα έμοιαζαν χαμένα, αυτός βγήκε σαν καταιγίδα μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά και έκανε δύο γκολ σα να ανοίγει τις πύλες της κόλασης μπροστά τους — εκείνοι κατέβασαν κεφάλι σαν στρατιώτες που χάνουν τον πόλεμο χωρίς καν να τους χτυπήσουνε κανείς πραγματικά. κι τώρα αυτοί λένε "πρέπει να δώσουμε χώρο στους νέους"; τι νέοι ρε παιδιά, τι νέοι;; αυτοί που φορούν τις φανέλες σαν γάντια μιας χρήσεως και μετά όταν τους ζητήσεις έναν δυνατό χαρακτηρισμό βγάζουνε την μύτη τους σαν ξεθαμμένο κρεμμύδι; εκείνοι που όταν η ομάδα βουλώσει σα κουβάς στην άμμο τρέχουν να βρουν έναν άλλον να γκρινιάξει; αυτός εδώ είναι σα εκείνο το παλιάτσο στην γειτονιά που κάθε φορά που βγαίνει στο κέντρο της πλατείας ξεσπάει σα πυροτέχνημα — κι εμείς εδώ ψάχνουμε τρύπες στο πανί του γηπέδου επειδή φοβόμαστε μήπως του φύγει η μπογιά; πω πω πω, πως τους ξέφυγε εκείνο το παράδειγμα με τον ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ; εκείνος έκανε δύο γκολ μέσα σε τέσσερα λεπτά σαν σφυρί θεού και μετά οι οπαδοί των γηπέδων εκείνοι βγήκαν μισοί τρελοί υπόγραψε σαν ποιητές που ξαναβρήκαν την γραφή τους. Μα δεν ήταν κάποιος υπεράνθρωπος — ήταν κάτι πιο επικίνδυνο: εκείνος ξέρει πώς να ανοίξει έναν αγώνα σα βιβλίο που ξαφνικά βγάζεις τις σωστές λέξεις στη σειρά. Κι εμείς εδώ; Του βάζουμε λουρί σα κάποιο πεινασμένο λαγουδάκι επειδή φοβόμαστε πως θα κάνει λάθος μια κίνηση; τους λένε ότι φοβούνται εκείνον στους αγώνες — μα αυτό δεν είναι ψυχολογία επί χάρτου, είναι μια πραγματικότητα σιδερό. Εκείνος δεν είναι σκόρερ γιατί έχει γερό πόδι — είναι σκόρερ επειδή ξέρει πώς να σπάσει μια ομάδα σα γυαλί σοκολάτας όταν όλοι περιμένουν νερό. Κάθε φορά που εμφανίζεται οι αντίπαλοι αφήνουν το τιμόνι της άμυνας τους σα σπασμένο πηδάλιο επειδή εκείνος έχει την δύναμη να βγάλει έναν αγώνα από την μέση της πίστας μέσα σε τρία λεπτά. κι αυτοί εδώ τον βγάζουν σα χαρτονομίσματα παλιά επειδή "δεν ταιριάζει στο σύστημα"; τι σύστημα;; αυτοί που ψάχνουνε νούμερα σαν τρελοί ενώ η ουσία βρίσκεται εκεί που τη βγάζει εκείνος κάθε Κυριακή σαν επιούσιος; εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον λυπάμαι περισσότερο — επειδή εδώ και χρόνια δίνει συνέχεια, ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε πού είναι η ευτυχία του πρωταθλητή. λοιπόν ας το ξεκαθαρίσουμε έτσι: εγώ δεν μιλώ για μια ομάδα σα σύνολο από αριθμούς στο excel — μιλώ για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που φορώντας την φανέλα κάνει έναν αγώνα δύσκολο και επικίνδυνο σα εκείνο το δέντρο στις όχθες του ποταμού που όσο μεγαλώνει τόσο πιο γλυκό κάνει τον καρπό του. Κι εσείς εδώ προτείνετε να τον πετάξουμε σαν σακούλα στα σκουπίδια επειδή κάποιος φοβήθηκε μήπως του λερώσει το κοστούμι; εμένα εκείνον τον Οκτώβριο στη Λάρισα βγήκα μισός τρελός — είχαμε βουλώσει σα κουβάς στην άμμο, εκείνοι έκαναν βόλτες σα κύριοι σ' ένα εστιατόριο και εμείς στέκονταν σαν αγάλματα χωρίς βάση. Και εκείνος βγήκε σαν δυναμίτης μέσα στα τελευταία λεπτά και έκανε δύο γκολ σα φωτιά που ανάβει ξαφνικά στο σκοτάδι. Μα αυτοί που λένε "πρέπει να πουλήσουμε" εκείνον βλέπουν μόνο σα έναν αριθμό στις οικονομικές καταστάσεις — δεν βλέπουν πως εκείνος είναι σα η ίδια η ζωή της ομάδας μας, σα εκείνο το ζωντανό νήμα που κρατάει ολόκληρο το ύφασμα μαζί. αυτή λοιπόν είναι η δική μου θέση: πριν καν αρχίσουμε τις συζητήσεις σα μερκαντίλοι ενός τοπικού δημαρχείου, ας θυμηθούμε γιατί τον αγαπάμε εμείς εδώ — επειδή εκείνος κάνει κάθε αγώνα σα ντέρμπι υποβιβασμού ακόμη κι όταν το γήπεδο είναι σα χορταριασμένη εκκλησία τον Αύγουστο. Κι εμείς εδώ; Του βάζουμε σημάδι επειδή φοβόμαστε μήπως του ξεμείνει η μπογιά; τέλος πάντως, θα δούμε