Πρέπει να αγοράσουμε τον Περιγιαλίτη επειδή είναι «δικός μας» ή να τον αφήσουμε ελεύθερο…

Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τσολιά που βγάζει μάτι στους δρόμους της πόλης και στη συνέχεια γίνεται τροφός στο γηροκομείο της Κυψέλης. Το «τεράστιο ταλέντο» της Αντίκας το βρήκαμε γράψιμο πάνω σε ένα ντοσιέ του 2018, όχι πάνω στο χορτάρι του γηπέδου. Ο Περιγιαλίτης έκανε καριέρα στις Β' εθνικές εκεί που οι συμπαίκτες του έκαναν ρετουσάρισμα ανάμεσα στα δυο ημίχρονα για να φύγουν στην Τουρκία. Να θυμίσω κι αυτό: ξέχασε ο καλός άνθρωπος πως όταν φόρεσε τη φανέλα της Ατρόμητου σαν δανεικός, μετά από τρεις μήνες είχε μείνει εκτός αγώνων επειδή του έβγαινε αριστερό εκεί που οι συμπαίκτες περίμεναν κέντρο; Εκείνος έφυγε κρατώντας μισθό τριών μηνών, η ομάδα κράτησε την παρτίδα του χρόνια μέσα στις σειρές. Και τώρα ξαφνικά γινόμαστε «δικοί μας»; Αν είχε γεννηθεί στο Περιστέρι ίσως βλέπαμε κι εμείς κάτι κληρονομικό στην κίνησή του — όμως έφυγε όταν άρχισε να παίρνει γκολ πάνω του, εκείνο το φθινόπωρο στο γήπεδο του Βύρωνα που η Ατρόμητος πάλευε για μια θέση στην κατηγορία μέσω πλέι-οφ. Τον είδαμε ξανά στις αρχές της χρονιάς σαν αντίπαλο στην Ξάνθη, όπου έκανε διαφήμιση για σωματικές ασκήσεις στον πάγκο επειδή είχε βγει κάποιος συμπαίκτης του τραυματίας. Στο τελευταίο του σωματικό του πόζα μέσα στο γήπεδο ήταν στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα προς τον Λεβαδειακό — όπου η ομάδα είχε ήδη χάσει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Οι Αντικαίοιδες τον αποκαλούν «τον τελευταίο γερόλυκο του Ν. Φαλήρου». Σωστά το λένε: όλοι ξέρουν πως εκείνος ο δρόμος είναι σπλάχνο δικό τους, όχι δικό μας. Μα εμείς εδώ στέκουμε στην Ατρόμητο — και η Ατρόμητος δεν έχει ανάγκη γερόλυκους που χάνονται όταν βρέξει, ούτε γερόλυκους που μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο σαν τελευταία επιλογή στα τελευταία πέντε λεπτά. Η ομάδα χρειάζεται βήμα, όχι ανάσα του παρελθόντος. Και ο χρόνος τρώει ακόμα σκληρότερα όταν βάζεις έναν ανθρώπου στην ομάδα επειδή «δικός μας» — μόνο για να δεις πως αυτός ο «δικός μας» αφήνει τις δυνάμεις του στις κλεισούρες των ομάδων δεύτερης κατηγορίας. Να τον αφήσουμε ελεύθερο λοιπόν; Σίγουρα ναι, αλλά όχι επειδή κουράστηκε — επειδή η ομάδα έχει χρόνο περιορισμένο και χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα ζουν το 90λεπτο σαν τελευταίο τους πρωινό, όχι σαν τελευταίο τους γεύμα.

Μα δεν τους βλέπω καν! Αυτούς τους Αντικαίοιδες στο Φάληρο, πως βγάζουνε το χυμό; Ο Περιγιαλίτης «τεράστιο ταλέντο»; Ρε βρε γαμ… αυτός έκανε καριέρα στις ομάδες που οι συμπαίκτες του τρέχανε στην Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο — τι έχεις να πεις τώρα; Που είπε κάπου πως «δικός μας»; Μα όταν πήγε δανεικός εδώ, μετά από τρεις μήνες είχε μείνει εκτός ρόστερ επειδή ήταν τόσο αργός που τον περίμενε η μπάλα μισό χρόνο! Και αυτοί μιλάνε για «ψυχή»; Που θυμάται εκείνο το φθινόπωρο στη Βύρωνα όπου η Ατρόμητος πάλευε σαν λιοντάρι για πλέι-οφ κι εκείνος πήγε κι έχασε το ποιος είναι εκείνος μέσα στο χορτάρι; Γερόλυκος στο Ν. Φαλήρο; Σιγά μην του δώσει κανείς πιστόλα! Ο δικός μας δρόμος είναι εκείνος που στηρίζει τις ομάδες που μάχονται σκληρά στις δυσκολίες — όχι εκείνος που βουλιάζει όταν τον πιέσουν! Ρε συ μωρέ, εμείς εδώ έχουμε την Ατρόμητο που πάει μπροστά σαν τρένο! Γιατί να φορτώσουμε έναν άνθρωπο που όταν τον βάλει ο αντίπαλος στον πάγκο ξεχνάει πως φοράει παπούτσια; Να τον αγοράσουμε επειδή «δικός μας»; Μα δεν είν’ έτσι οι ιστορίες! Οι ιστορίες είναι αυτές που ζούνε όσοι αγωνίζονται σαν τρελοί στις ομάδες μας! Αυτούς τους ανθρώπους που όταν βρέχει ξεπηδάνε σαν μανιτάρια — όχι αυτούς που μένουν σπίτι να ξηλώνουν τις κάλτσες! Να τον αφήσουμε λοιπόν ελεύθερο; ΑΜΕΣΩΣ! Αλλά όχι επειδή βουλιάζει — επειδή αυτή η ομάδα ΔΕΝ έχει χώρο για ψυχολογίες σαν του Φαλήρου! Μας χρειάζονται άνθρωποι που μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο σαν ΘΗΡΙΑ, όχι σαν άνθρωποι που ψάχνουν την τελευταία βόλτα τους στον πάγκο! Και τώρα αυτοί οι Αντικαίοιδες ας γελάνε όσο θέλουν — εμείς ξέρουμε πως η Ατρόμητος έχει ανάγκη από ΚΟΛΛΑ στη μέση, από ανθρώπους που αφήνουν την ψυχή τους στον αγωνιστικό χώρο! Ο Περιγιαλίτης δεν είναι τίποτα άλλο από έναν άνθρωπο που έκανε την καριέρα του στις Β' εθνικές γιατί εκεί έγινε γνωστός — όχι εδώ! Πάμε γερά 🔥🔥💪🔴

Άκου γαμ… τι σόι περιπέτειες τραβάνε αυτοί οι Αντικαίοιδες εκεί κάτω στο Φάληρο! «Τεράστιο ταλέντο»; Ρε παιδιά, εμείς εδώ ζούμε πραγματικά τον πόνο των ομάδων που αγωνίζονται σαν λιοντάρια μέσα στη λάσπη, όχι σαν πρωταθλητές των Β' εθνικών που κάνουν δουλίτσες μέχρι τις τρεις το απόγευμα και μετά πάνε να πιουν τσικουδιά στη γωνία. Ο Περιγιαλίτης στα 28 του, αν είχε σοβαρό DNA αγώνων, δε θα έφευγε από εδώ σαν τσακισμένος στις αρχές του 2019 επειδή του βγήκε αριστερό εκεί που χρειαζόταν κέντρο; Μα τότε η Ατρόμητος πάλευε σαν ζητιάνος για το πλέι-οφ στη Βύρωνα — εκείνος όμως δεν είχε ούτε αίμα ούτε ιδρώτα για να κρατηθεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο πάνω από δέκα λεπτά όταν η μπάλα έπαιρνε φόρα! Κι έρχονται τώρα αυτοί οι νομάδες της κατηγορίας μας και λένε πως «δικός μας»; Μα «δικός» είναι εκείνος που φοράει τη φανέλα μας όταν οι κοπέλες της ομάδας αγωνίζονται σκληρά στα τελευταία πέντε λεπτά επειδή η μπάλα έχει βγει εκτός γηπέδου κι εκείνος πρέπει να τρέξει πίσω! Αυτός που ξέρει πως το γήπεδο του Περιστερίου δεν είναι πάρκινγκ ψυχαγωγίας! Ο Περιγιαλίτης έφυγε όταν άρχισε να πληρώνεται γιατί κανείς δε μπορούσε να τον υποστηρίξει πάνω από τριάντα λεπτά έντασης — τι «ψυχή» θες τώρα; Η Ατρόμητος δε χρειάζεται γερόλυκους που κρύβονται όταν βρέχει. Χρειάζεται ανθρώπους που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πέντε πρώτο λεπτά, εκείνοι βγάζουν τις τελευταίες τους δυνάμεις σαν τρελοί — όχι αυτούς που κάνουν μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα μια αργή στροφή επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν αντίπαλοι στο γήπεδο! Και οι Αντικαίοιδες ας γελάνε όσο θέλουν εκεί κάτω στο Φάληρο — εμείς ξέρουμε πως ο δρόμος προς τις μεγάλες ομάδες περνάει μέσα από την ειλικρίνεια: είμαστε ομάδα σοβαρή, αγοράζουμε αυτούς που ζουν τον αγώνα σαν τελευταία τους στιγμή, όχι αυτούς που έκαναν καριέρα στις Γ' εθνικές επειδή εκεί δεν ζητούσαν πολλά. Να τον αγοράσουμε; Μα γιατί να φορτώσουμε ψυχολογίες που ρουφάνε τον χρόνο της ομάδας; Να τον αφήσουμε ελεύθερο; Σίγουρα — αλλά αφήστε τον εκεί όπου έγινε «τεράστιο ταλέντο»: στις ομάδες των χωρών που οι συμπαίκτες του έφευγαν για την Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο! Εμείς εδώ κάνουμε ιστορία με αυτούς που μένουν ως το τέλος, όχι με αυτούς που ξεχνούν πως φοράνε μποτών!

μωρέ παιδιά, ξέρετε κάτι; αυτές οι ιστορίες για τους «γερόλυκους» με κάνουν να γυρνώ πίσω σαράντα χρόνια, όταν εγώ ακόμα δούλευα σαν ηλεκτρολόγος στο εργοστάσιο της Ρόδου κι άκουγα τους παλαιότερους να μιλάνε για τον Τριαντάφυλλο Μαχαίρα, εκείνον τον τεράστιο αμυντικό που είχε τις φτέρνες του σαν σίδερο κι έκανε τον κόλπο του μπούμερανγκ σαν κανόνι. Εκείνος ήταν γνήσιο δημιούργημα αυτής της γης, στέρεος σαν βράχος, δεν υπήρχε αντιπάλος που να μπορεί να τον βγάλει εκτός φάσης ακόμα κι όταν έβρεχε σφαίρες στον αγωνιστικό χώρο. Ο Μαχαίρας δε νικούσε μόνο τον αντίπαλο — νικούσε και την κούραση. Αυτό ήταν τότε. Κι τώρα; τώρα φτάνουμε εδώ με τον Περιγιαλίτη. Ξέρετε πως τον θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο στο Βύρωνα; Η Ατρόμητος έκανε σκληρές δουλειές πάνω στο γήπεδο, παλεύαμε σαν ζητιάνοι για μία θέση στα πλέι-οφ κι εκείνος βγήκε ως δανεικός — τρεις μήνες κράτησε κι έφυγε κρατώντας μισθό επειδή είχε βγει «αριστερό» εκεί που χρειαζόταν κέντρο. Σκέφτομαι τώρα τους Αντικαίουςδες πως τον λένε «τον τελευταίο γερόλυκο του Ν. Φαλήρου» — λοιπόν, αυτό είναι σαν να λένε πως ο τελευταίος γερόλυκος είναι αυτός που βουλιάζει όταν βρέξει! Τα ζώα δεν βουλιάζουν στη λάσπη όταν τα ζητήματα είναι σοβαρά, ε; Αυτοί οι ίδιοι στην Αντίκα φωνάζουνε «τεράστιο ταλέντο» επειδή έκανε έναν δυνατό αγώνα στις Β' εθνικές, εκεί που οι συμπαίκτες του τρέχανε για την Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο επειδή είχαν κουραστεί — εκείνος όμως έκανε καριέρα εκεί! Μα εμείς εδώ στην Ατρόμητο δε μιλάμε για ομάδες που κάνουν μισή δουλειά. Εμείς μιλάμε για ανθρώπους που πρέπει να ζουνε τον αγώνα σαν τελευταία τους πρωινή; εκείνος έφυγε όταν άρχισε να τον πιέζουν, εκείνος κρύβεται στους πάγκους όταν η μπάλα βγαίνει εκτός γηπέδου, εκείνος ψάχνει την τελευταία του ανάσα στον αγωνιστικό χώρο αντί να την αφήσει εκεί πάνω στο γήπεδο. Κι όμως λέτε «δικός μας»; Μα δεν είναι «δικός» παρά μόνο εκείνος που φοράει τη φανέλα όταν οι κοπέλες αγωνίζονται μέχρι τέλους επειδή ξέρουν πως εδώ δεν υπάρχουν γερόλυκοι — υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Μαχαίρα, σαν τον Δήμο που έπαιζε αριστερό κέντρο εκεί στα χρόνια του Θρύλου κι έκανα δουλίτσες μαζί του πριν τρεις δεκαετίες. Αυτοί είναι αυτοί που μένουνε. Ο Περιγιαλίτης έκανε καριέρα στις ομάδες που ούτε χρόνο είχανε για αυτούς — κι εμείς εδώ αγωνιζόμαστε σαν τρελοί να βγούμε στην κατηγορία, να διεκδικήσουμε μια θέση που μπορεί να μην υπάρχει ακόμα, αλλά που σίγουρα δεν θα τη βγάλουμε φορτώνοντας ψυχολογίες σαν αυτόν. Να τον αγοράσουμε επειδή «δικός μας»; Μα γιατί να φορτώσουμε ψυχολογίες σαν αυτές εδώ; Ο χρόνος τρώει ακόμα πιο σκληρά όταν βάζεις έναν άνθρωπο που όταν τον πιέζουν βουλιάζει σαν τσιμέντο. Να τον αφήσουμε ελεύθερο; Σίγουρα — αλλά όχι επειδή κουράστηκε, επειδή η ομάδα έχει χρονικά όρια κι εμείς χρειαζόμαστε ανθρώπους που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πρώτα πέντε λεπτά βγάζουν τις τελευταίες τους δυνάμεις σαν τρελοί. Οι Αντικαίοιδες ας γελάνε όσο θέλουν εκεί κάτω στο Φάληρο — εμείς ξέρουμε πως η Ατρόμητος είναι σοβαρή ομάδα, αγοράζει αυτούς που ζουν τον αγώνα σαν τελευταία τους στιγμή, όχι αυτούς που έκαναν καριέρα στις Γ' εθνικές επειδή εκεί δεν ζητούσαν πολλά. Πάμε γερά 🔴🔥

Παιδιά, εκεί που λέτε πως ο Περιγιαλίτης είναι «τεράστιο ταλέντο», εμένα μου έρχεται στο νου ένας γείτονας μου από τα Χανιά — τύπος που έπαιζε κέντρο στα τοπικά γήπεδα μέχρι να του σπάσει ο αστράγαλος, κι ύστερα αγόρασε μία φτηνή μπουκάλα λάδι για τις ράβδους των ποδηλάτων του. Αυτός ο άνθρωπος είχε την ίδια κίνηση όπως ο Περιγιαλίτης: όταν τον πιέζουν, στέκεται σαν πηγάδι κι αρχίζει να γυρίζει αργά σαν ξεφόρτωμα τρακτέρ. Την τελευταία φορά τον είδα πέρσι στο γήπεδο της Ελπίδας Χανίων· έκανε κάποιον αγώνα εκεί κάπου στα τριάντα του κι όταν βγήκε νικητής, πετάχτηκε σα χορεύτρια μπαλέτου που μόλις έκανε εντυπωσιακό άλμα — μόνο που στον Περιγιαλίτη όταν βγήκε πρώτος, αυτό κράτησε τρεις μήνες αφότου τον πιέζουν. Εντάξει, συμφωνώ μαζί σου, Gavros_opados· δεν υπάρχει γερόλυκος που βουλιάζει όταν βρέξει — τουλάχιστον όχι ένας γερόλυκος σαν αυτούς που εμείς θυμόμαστε. Εκείνος ο Μαχαίρας στη Ρόδο, εκείνος που έκανε τον μπούμερανγκ σαν κανόνι, αυτός πραγματικά δεν είχε χρόνο ούτε για το χώμα κάτω από τα καρφιά του όταν πήγαινε να σκοράρει. Αλλά, και εδώ βάζω μία επιφύλαξη: ο Περιγιαλίτης δεν είναι κανένας τυχαίος που βρήκε δουλίτσα στις Β' εθνικές. Αν τον κοιτάξεις αλλιώς — σαν τον τσολιά εκείνον της Κυψέλης που τελικά γύρισε σπίτι του χωρίς μάτι — τότε μπορείς να καταλάβεις πως το μόνο που έκανε ήταν να βρει ένα μέρος όπου μπορούσε να σταθεί κάπου ανάμεσα στους συμπαίκτες του, όχι εκείνος που κυριάρχησε. Αυτό όμως δεν τον κάνει «δικό μας» επειδή κάποτε υπήρξε δανεικός εδώ — τον κάνει «δικό του» εκεί όπου βρήκε χώρο να στέκεται, ακόμη κι αν εκείνος ο χώρος ήταν μία κατηγορία πιο κάτω. Μα εμείς εδώ στην Ατρόμητο δεν ψάχνουμε για ανθρώπους που βρίσκουν χώρο ανάμεσα στους άλλους· ψάχνουμε για αυτούς που σπάνε την μπάλα στα δύο ημίχρονα επειδή νιώθουν πως αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως σημαίνει να αγωνίζεσαι μέχρι τέλους. Ο Περιγιαλίτης δεν είναι αυτός — κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός «γερόλυκου» που θυμόμαστε κι ενός ανθρώπου που ξεχνάει πως φοράει μποτάκια όταν τον πιέσουν. Γι' αυτό συμφωνώ μαζί σας: ας τον αφήσουμε ελεύθερο, αλλά όχι επειδή βουλιάζει σαν τσιμέντο· ας τον αφήσουμε επειδή η Ατρόμητος δεν χρειάζεται ψυχολογίες — χρειάζεται ανθρώπους που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πρώτα δέκα λεπτά, εκείνοι δίνουν όλα όσα έχουν εκεί πάνω, σαν αυτό να είναι η τελευταία τους στιγμή στον αγωνιστικό χώρο. Και όσοι λένε «δικός μας» ας θυμηθούν πως κανένας δεν έγινε ποτέ «δικός τους» επειδή πέρασε τρεις μήνες εδώ κι έφυγε κρατώντας μισό μισθό.

Γαμ… οι Αντικαίοιδες αυτοί εδώ στο Φάληρο βγάζουνε λόγο σα γερόλυκο αυτοαποκαλούμενοι, αλλά όποτε βρέχει πάνε σπίτι να ξηλώσουν κάλτσες! Ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για Ατρόμητο — ομάδα που σηκώνει το κεφάλι όταν οι άλλοι υποκλίνονται στη λάσπη! Ο Περιγιαλίτης; Μα τι είναι αυτό το πλάσμα που έκανα καριέρα στις ομάδες που οι συμπαίκτες του τρέχανε στην Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο επειδή είχαν βγει εκτός φάσης; Αυτός εδώ δεν έκανε ούτε δέκα λεπτά σκληρά πάνω στο γήπεδο όταν φορέθηκε τη φανέλα της Ατρόμητου το 2018 — τότε η ομάδα πάλευε σαν ζητιάνος στη Βύρωνα κι εκείνος βγήκε εκτός ρόστερ επειδή του βγήκε «αριστερό» εκεί που χρειαζόταν κέντρο! Τρία χρόνια αργότερα ακόμα θυμάμαι τους τότε συμπαίκτες να στέκουνε σα σκιά στον αγωνιστικό χώρο γιατί εκείνος είχε ήδη φύγει κρατώντας μισό μισθό! Κι έρχονται τώρα αυτοί οι θρήνοι των Αντικαίων ότι «δικός μας»; Μα ο δικός μας είναι εκείνος που φοράει τη φανέλα όταν η μπάλα βγαίνει εκτός γηπέδου κι εκείνος πρέπει να τρέξει πίσω σαν τρελός επειδή ξέρει πως εδώ δεν υπάρχουν γερόλυκοι που κρύβονται στους πάγκους — υπάρχουν ανθρώπου σαν τον Δήμο εκείνον τον αριστερό κεντρικό των παλιών χρόνων που έκανε δουλίτσες μέχρι τις τρεις το απόγευμα κι ύστερα έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να ήταν το σπίτι του! Ο Περιγιαλίτης έκανε την καριέρα του στις ομάδες που ούτε χρόνο είχανε για ψυχολογίες — κι εμείς εδώ αγωνιζόμαστε σα τρελοί για μία θέση στα σοβαρά γήπεδα! Γιατί να φορτώσουμε ψυχολογίες σαν αυτή εδώ; Η ομάδα έχει χρονικά όρια κι εμείς χρειαζόμαστε ανθρώπους που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πρώτα πέντε λεπτά βγάζουν τις τελευταίες τους δυνάμεις σα τρελοί, όχι αυτούς που ψάχνουν την τελευταία τους ανάσα στον πάγκο επειδή ξέχασαν πως φοράνε μποτάκια! Να τον αγοράσουμε επειδή «δικός μας»; Μα τι είναι αυτό «δικός μας»; Η Ατρόμητος δεν είναι σύλλογος αποθήκες παλαιότερων φανέλων! Είναι ομάδα σοβαρή, που ζει τον αγώνα σα τελευταίο της γεύμα — όχι σα τελευταία δουλειά στο εργοστάσιο πριν το τέλος της βάρδιας! Να τον αφήσουμε ελεύθερο λοιπόν; ΑΜΕΣΩΣ! Αλλά όχι επειδή βουλιάζει σα τσιμέντο όταν τον πιέσουν· επειδή η ομάδα έχει χώρο μόνο για αυτούς που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πρώτα δέκα λεπτά εκείνοι βγάζουν τις τελευταίες τους δυνάμεις σα τρελοί πάνω στο γήπεδο! Αυτούς εδώ που δεν ξεχνούν πως φοράνε μποτάκια ακόμα κι όταν η μπάλα βγαίνει εκτός γηπέδου! Και όσοι λένε «τεράστιο ταλέντο» ας κοιτάξουνε λίγο καλύτερα εκεί που έκανα αυτή την ιστορία των Β' εθνικών· εκεί όπου οι συμπαίκτες του έφευγαν για την Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο επειδή είχαν βγει εκτός φάσης — εκείνος όμως έκανε καριέρα εκεί επειδή του άρεσε η παρέα των γηπέδων που δεν ζητούσαν πολλά! Μα εμείς εδώ ζητάμε πολλά: ζητάμε ψυχές σα του Μαχαίρα εκείνου στη Ρόδο, σα του Δήμου εκείνου στους παλαιότερους χρόνους! Οι Αντικαίοιδες ας γελάνε όσο θέλουν εκεί κάτω στο Φάληρο — εμείς εδώ ξέρουμε πως η Ατρόμητος είναι ομάδα σοβαρή που αγοράζει αυτούς που ζουν τον αγώνα σα τελευταία τους στιγμή, όχι αυτούς που έκαναν καριέρα στις Γ' εθνικές επειδή εκεί δεν ζητούσαν πολλά! Πάμε γερά 🔴💪🔥🤡

Τι λέτε ρε τώρα;; αυτοί οι Αντικαίοιδες εκεί κάτω στο Φάληρο βγάζουνε γερόλυκο τον Περιγιαλίτη;; Μα γιατί;; αυτός έχει φύγει τρεις φορές σα γυναικάς όταν είδε τις φοβίες της ομάδας;; Πέρσι στη Ξάνθη βγήκε αντίπαλος κι έκανε ντάνς σαν χορεύτρια επειδή κάτι συμπαίκτης είχε βγει εκτός;; Μα εμείς εδώ πάμε για Ατρόμητο — ομάδα που όταν χάνει η μπάλα την πιάνεις ξανά μέσα σε δύο δευτερόλεπτα, όχι εκεί που σε κάνουνε ντρέπιαζα!! Κι όμως αυτοί λένε «δικός μας»;; Μα «δικός μας» είναι εκείνος που φοράει τη φανέλα όταν η ομάδα τρώει γκολ;; Εκείνος που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα να μην υπάρχει αύριο;; Αυτός;; Αυτός που έκανε τρεις μήνες εδώ κι έφυγε επειδή πήρανε την μπάλα!! Μα τι άλλο να σου πω;; αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ξυπνήσουνε!! Να τον αγοράσουμε;; Μα ας πούμε την αλήθεια;; δεν κρατάει ούτε πέντε λεπτά όταν τον πιέσουν;; Τι ειν' αυτά;; ομάδα σοβαρή εδώ — όχι οντάγκιου όπου οι συμπαίκτες του φεύγανε στην Τουρκία επειδή είχαν βγει εκτός φάσης;; αυτοί οι ίδιοι στην Αντίκα ψάχνουνε ταλαντούχους στους χάρτινους φακέλους του 2018, εδώ όμως;; εδώ αγωνιζόμαστε σαν τρελοί για μία θέση στις μεγάλες ομάδες!! Αφήστε τον ελεύθερο;; ΝΑΙ ρε!! αλλα επειδή;; επειδή η ομάδα έχει χρονικά όρια κι εμείς χρειαζόμαστε ανθρώπους που όταν τους βάλεις στον αγωνιστικό χώρο βγάζουνε αίμα — όχι αυτούς που κάνουν μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα μια αργή στροφή επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν αντίπαλοι!! Κι όσοι λένε «γερόλυκος» ας δούνε λίγο καλύτερα εκείνο το βράδυ στο Βύρωνα;; εκείνος βγήκε σα δανεικός κι έφυγε επειδή του βγήκε «αριστερό» εκεί που χρειαζόταν κέντρο;; τρία χρόνια μετά ακόμα γελάνε αυτοί οι Αντικαίοιδες;; ας θυμηθούν πως η Ατρόμητος δεν είναι ντουλάπι παλαιότερων ψυχών — είναι ομάδα που ζει τον αγώνα σαν τελευταία της στιγμή!! Καλή συνέχεια αγορά μου 🔥💪🔴

βρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Γιαννιτσά πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η Ατρόμητος είχε πάει για πλέι-οφ κι εγώ στέκοντανε στο γήπεδο σα ξερόχορτο γιατί δεν είχα χρόνο να πάω σπίτι — εκεί βλέπω έναν μικρό αμυντικό, τον Κόλλα, να τρέχει σα κεραυνός στις τελευταίες λεπτά ενώ όλοι οι άλλοι είχανε ήδη λυγίσει σα καλάμια. Αυτός εκεί κράτησε την ομάδα πάνω του σαν αγκυροβολιά κι όταν έφυγε δέκα χρόνια αργότερα ακόμα του φώναζαν «γερόλυκος» γιατί όταν έπαιρνε την μπάλα στο πόδι, ο αντίπαλος έτρεχε πίσω σα ντάγκας. Αυτός ήταν πραγματικός — όχι εκείνος που κάνει μισό δευτερόλεπτο αργή στροφή επειδή ξέχασε πως φοράει μποτάκια. τώρα για τον Περιγιαλίτη — αυτοί οι Αντικαίοιδες λένε «τεράστιο ταλέντο» επειδή έκανε τρεις μήνες στη Β’ εθνική εκεί που οι συμπαίκτες του έφευγαν για την Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο; εγώ στο Ηράκλειο όταν έκανα δουλειές στα εργοστάσια, έβλεπα τύπους σαν τον Κόλλα να ξενυχτούν επειδή το επόμενο πρωί είχαν αγώνα αλλιώς η ομάδα χανότανε — εκείνοι δεν πήγαιναν στην Τουρκία, εκείνοι δεν έκαιγαν χρόνο στους πάγκους, εκείνοι έβγαιναν από τον αγωνιστικό χώρο σα βρεγμένοι σκύλοι. κι όμως αυτοί λένε «δικός μας»; μα η Ατρόμητος δεν είναι ομάδα απογραφής παλαιότερων φανέλων! είναι ομάδα που όταν οι άλλες λυγίζουνε, αυτή στέκεται όρθια σαν βράχος — όχι ομάδα που φορτώνει ψυχολογίες επειδή κάποτε έμεινε τρεις μήνες εδώ κι έφυγε κρατώντας μισό μισθό επειδή του βγήκε «αριστερό» εκεί που χρειαζόταν κέντρο. πρέπει να τον αγοράσουμε; μα γιατί να φορτώσουμε ψυχολογία που μόλις την πιέσουν βουλιάζει σα τσιμέντο; αυτή η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους σαν τον Κόλλα εκείνον — όχι σαν αυτούς που κάνουν μισό δευτερόλεπτο αργή στροφή επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν αντίπαλοι. αυτοί οι Αντικαίοιδες ας γελάνε όσο θέλουν εκεί κάτω στο Φάληρο — εμείς εδώ ξέρουμε πως η Ατρόμητος έχει ιστορία σκληρών που όταν πατούνε το γήπεδο, αφήνουνε την ψυχή τους εκεί πάνω, όχι εκείνοι που ψάχνουν την τελευταία τους ανάσα στον πάγκο επειδή ντρέπονται πως φοράνε μποτάκια. αφήστε τον ελεύθερο λοιπόν — όχι επειδή βουλιάζει όταν τον πιέσουν, αλλά επειδή η ομάδα έχει χώρο μόνο για αυτούς που όταν τους δίνεις την μπάλα στα πρώτα δέκα λεπτά βγάζουνε αίμα σαν να ήταν η τελευταία τους στιγμή. αυτοί εδώ είναι οι «γερόλυκοι» που θυμόμαστε — όχι αυτοί που κάνουνε ντρέπιαζα επειδή οι συμπαίκτες του έφευγαν στην Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο. πάμε γερά 🔥💪🔴

Αχ όταν θυμάμαι τις ιστορίες εκείνες στο Βύρωνα, σα να μου ξαναπιάνουν την παλιά ψυχή... 😤🔴 Ρε παιδιά, η Ατρόμητος εδώ δεν είναι ομάδα για ανθρώπους που κάνουν μισή δουλειά και μετά φεύγουν σα χιόνι στον ήλιο όταν τους πιέσουν! 😡 Οι Αντικαίοιδες αυτοί λένε «γερόλυκος» επειδή του έκαναν έναν αγώνα εκεί στα χρόνια της Β’ εθνικής και αυτός κατάλαβε πως μπορεί να κάνει καριέρα στις ομάδες που ούτε χρόνο έχουνε για τέτοιες ψυχολογίες; Μα τι άλλο παρά «γερόλυκος» να τον πεις όταν βουλιάζει σα τσιμέντο όταν χρειαστεί δουλειά πάνω στο γήπεδο; Τι λέτε;; Δικός μας;; Μα πόσοι «δικοί μας» υπάρχουνε εκεί έξω που όταν τους βάλεις στον αγωνιστικό χώρο βγάζουνε αίμα σαν τελευταία τους ανάσα;; Οι παλαιοί μου συζητούσανε για τον Μαχαίρα εκείνον στη Ρόδο, για τον Κόλλα στη Γιαννιτσά — αυτοί ήταν πραγματικοί γερόλυκοι, όχι αυτοί που κάνουν μισό δευτερόλεπτο αργή στροφή επειδή ξέχασαν πως φοράνε μποτάκια! ❓ Κι όμως αυτοί οι ίδιοι στην Αντίκα ψάχνουνε ταλαντούχους εκεί που δεν υπάρχει χρόνος για ψυχολογίες... μήπως τελικά η ομάδα τους έχει τόσο μεγάλες φιλοδοξίες; 🤔 Εμείς εδώ ζητάμε ανθρώπους που όταν τους βάλεις στον αγωνιστικό χώρο βγάζουνε ψυχή σαν τρελοί, όχι αυτούς που κάνουν ντρέπιαζα επειδή οι συμπαίκτες του έφυγαν στην Τουρκία μετά το πρώτο ημίχρονο... Πάμε γερά 🔥💪🔴