Όταν ο Ατρόμητος βγάζει επικίνδυνα πολλά κοντά στην περιοχή αντί για κινήσεις στο πλάι…

Παίχτηκε εκεί νομίζω μία εβδομάδα πριν στον Γιάννινα, βγήκαμε μέσα στην περιοχή κι ο ΠΑΣ έκανε οχτάρια σαν τρελός— οι αντίπαλοι σου πήγαιναν κάτω σαν πείνα, μέχρι που μας έκαναν εκείνο το πρώτο αβοήθητο μέσα στο box. Μετά μπήκε η κόρνα και άρχισαν πάλι τα ίδια: καθάρισαν δύο σέντρες από κοντά και καμία σοβαρή προσπάθεια στο πλάι. Κι έτσι φτάσαμε εκείνο το φάουλ δικό τους στο δεύτερο ημίχρονο που έγινε γκολ. Το θέμα δεν είναι αν η ομάδα έχει στρατηγική—μια ομάδα σου δεν μπορεί να κάνει περισσότερες φάσεις μέσα στην αντίπαλη περιοχή παρά στις πλευρές, πόσο μάλλον όταν έχεις κάνει αγώνες σα στους αγώνες της αντιπαραγωγικής ομάδας. Ο προπονητής εκεί το ξέρει πολύ καλά: όταν σκοράρουμε είναι σαν να κλέψαμε έναν θησαυρό επειδή στις άλλες περιπτώσεις βγάζουμε την μπάλα σαν ζητιάνοι. Τρεις φορές μέσα στον μήνα λέμε; Δεν θυμάμαι τρεις σοβαρές φάσεις στις πλευρές ούτε ενός αγώνος γιατί αυτές οι φάσεις δεν υπάρχουν—έχουμε ομάδα η οποία όταν πλησιάζει πιο κοντά στο αντίπαλο τέρμα, τρώει όλα τα κούτσουρα και τίποτε άλλο. Και δεν είναι ότι δεν προσπαθούν οι παίκτες—είναι ότι οι κινήσεις αυτές είναι σαν σηκώνεις έναν λάκκο νερό με κόσκινο. Κάθε φορά που βγάζεις την μπάλα από κοντά, σου βγάζουν σέντρα ή φάουλ σου μέσα στο κουτί σαν τρελούς—πάλι εκεί ανοίγει η μπάλα εκεί και σου την κόβουν σαν ψωμί. Αντί οι ίδιοι να ξεκλειδώσουν την άμυνα του αντιπάλου, αφήνουν την μπάλα εκεί που βρίσκεται εύκολος στόχος για αυτές τις καταστάσεις. Το αποτέλεσμα; Δύο τρία γκολ μέσα στον αγώνα χάνονται έτσι. Δεν λέω ότι πρέπει να φορτώσουμε όλο το βάρος στους παίκτες—ας πούμε ότι και η διαιτησία εκεί έκανε το δικό της. Μα εκεί στη μέση του γηπέδου όταν κάθε φορά σου βγάζουν την μπάλα από τον κίνδυνο σαν χάδι, όχι σαν προσπάθεια, τότε το πρόβλημα είναι άλλο: λείπει εκείνο το σοκ του κινδύνου. Αν έκανε ο Ατρόμητος μία σέντρα σοβαρή στους 25 μέτρα τρεις φορές αντί για δεκαπέντε μέσα στο κουτί, ίσως αλλάζαμε τους συλλογισμούς.

Ρε τι αυτοσκοπός;;;; ΚΑΘΟΛΟΥ!!!! Τρεις φορές μέσα στον μήνα;;; Συγγνώμη ρε, αλλά στους Γιάννινα ήταν ο ΠΑΣ Γιάννινα ο οποίος έκανε οχτάρια σαν τρελός και εμείς βρήκαμε εκείνο το αβοήθητο επειδή ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ νά;;;; Μα ποιος τους έκανε κάτι;;; Αυτή η ομάδα δεν έχει ομάδα;;;; Δεν ξέρει ΠΟΤΕ να κουνηθεί;;;; Ρε θά 'ρθει εκείνος ο τρελός μας攻击手 στη σέντρα δικές μας και να κάνει εκείνη την ασίστ σα να μην υπάρχει αύριο;;;; Μα αυτοί οι παίκτες όταν βρεθούν ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ δεν ξέρουν ΠΩΣ να φύγουν;;; Είναι τόσο δύσκολο;;;; Κάντε μία σέντρα σοβαρή στους 25 μέτρα;;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ ΡΕ!!!!! ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ!!!! Αφήστε τους παιχτάκια να νιώσουν το άθλημα;;;; Βλέπω ότι ξέρω τι λέω;;;; Και όταν οι αντίπαλοι βγάζουν την μπάλα εκεί που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ;;; Αλλάζει η ιστορία;;;; Μα πως;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!!!! 🔥🔴💪🔥

Πώς γίνεται όμως αυτό εδώ να γίνεται στρατηγική;;; Ρε παιδιά, βγάζουμε πέντε βολές μέσα στο κουτί ανά αγώνα ενώ σέντρες στέλνουμε δεκαπέντε;;; Μα αυτό δεν είναι στρατηγική — αυτό είναι σημάδι πως όταν η μπάλα πάει εκεί μέσα, οι αντίπαλοι παίρνουν θάρρος σαν τρελοί! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα του ΠΑΣ;;; Στις πρώτες δέκα λεπτά ο Γιώργος έκανε δύο σέντρες στους είκοσι πέντε μέτρων σαν να προσπαθούσε να γίνει η Βασιλική Σταυροπούλου και μετά τι έγινε;;; Μπήκαν μέσα στο κουτί σαν αγριογούρουνα και μας έκαναν εκείνο το αβοήθητο επειδή ΕΜΕΙΣ είχαμε την μπάλα σφιχτοδεμένη εκεί μέσα σαν ψωμί! Οι αντίπαλοι ελεύθερα έκαναν πλαισιάσεις, έκαναν tackling χωρίς φόβο και κάθε φορά που προσπαθούσαμε να βγάλουμε την μπάλα, μας την πήραν εκεί που δεν έπρεπε! Τρεις φορές μέσα στον μήνα;;; Μα βγάζουμε τέτοιες φάσεις γιατί μετά η μπάλα πηγαίνει εκεί μέσα σαν βλήμα! Ακούστε εμένα — αυτοί οι αντίπαλοι ξέρουν πως όταν βγάλουμε την μπάλα από εκεί, εκείνοι μπορούν να μας τιμωρήσουν εύκολα. Αν είχαν στο μυαλό τους να κάνουν κάτι διαφορετικό, δεν θα έβγαιναν σέντρες μέσα στο κουτί σαν νεροκουβάδες! Μα δεν είναι θέμα στρατηγικής — είναι θέμα πως όταν η ομάδα μπαίνει στον πειρασμό να βγάλει την μπάλα εκεί που δεν πρέπει, αυτομάτως δίνει αναπνοή στον αντίπαλο! Και μην ξεχνάτε πως όταν μια ομάδα στέλνει δεκαπέντε σέντρες μέσα στο κουτί ενώ άλλες στέλνουν πέντε σέντρες συνολικά, τότε αυτοί δεν προσπαθούν να νικήσουν — προσπαθούν να διατηρήσουν την μπάλα εκεί που ξέρουν πως δεν είναι σίγουρο αποτέλεσμα! Ας μιλήσουμε για τι πραγματικά συμβαίνει: εμείς έχουμε τους παίκτες εκείνους που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει εκεί μέσα, υπάρχει κίνδυνος — αλλά τι κάνουμε;;; Την αφήνουμε εκεί! Και μετά γινόμαστε μάρτυρες των αποτελεσμάτων: ελεύθερα, φάουλ, αβοήθητα… όλα εκεί μέσα! Αυτοσκοπός;;; Κάθε άλλο — είναι η πιο αντιπαραγωγική συμπεριφορά που μπορεί να έχει μία ομάδα!

βρε παιδιά μου στο θυμό μου έπεσε μια κουβέντα μιας γερόντισσας στο λιμάνι του Βόλου — εκεί στην αγορά που έκανε την μπαλκονόπορτα σφιχτοκουβαλώντας ψάρια ατέλειωτη ώρα γύριζε στον εαυτό της και έλεγε «στου πόθου τ’ αγκάθι» ενώ του έδινε το ένα ντομάτα λιγότερο. και κάπως έτσι τώρα νιώθω κι εγώ βλέποντας τον Ατρόμητο εκεί μέσα στα δεκαπέντε περάσματα των τριών τελευταίων αγώνων αντί για πέντε στις πλευρές. τις παλιές εποχές θυμάμαι όταν η μπάλα είχε πιο πολλά χρώματα από τα χρωματιστά φανέλες μας — εκεί που ο αγώνας ξεκινούσε στις πλευρές κι έφτανε στη μεγάλη περιοχή σαν θηριωδία στο τέλος ενός δρόμου. τότε οι ομάδες είχαν τρεις βασικούς τρόπους ν’ ανοίξουν τον αντίπαλο: την εναλλαγή πάσας, την σέντρα σαν ξυράφι και την προσωπική προσπάθεια σου πρώτου. στον τόπο μας ήταν αλλιώς: είχαμε τον Γιώργο Σιδέρη κι αυτός ακόμα σου έκοβε τουλάχιστον τρεις αμυντικές γραμμές με μία σέντρα στον αντίποδα. ήξερα ότι αν έβγαινε η μπάλα μέσα στο κουτί σαν νερό σου φουσκαλιάζανε τα γκολ. αλλά τώρα βλέπουμε κάτι άλλο: οι αντίπαλοι σου μπαίνουν σαν νεροκουβάδες εκεί μέσα σαν να πήραν άδεια πως όταν σκάσει η μπάλα στους 25 μέτρων είναι δωρεάν σκοράρισμα.FrangoEidikos είχε δίκιο εκεί πως τρεις φορές μέσα στον μήνα είναι πράγμα πρωτόγνωρο — όμως εγώ δεν βλέπω ούτε στρατηγική ούτε γαμάτο, βλέπω ένα στέλεχος που έχει κολλήσει στο «δίνω πέντε χρόνια αγώνες στην επιθετική περιοχή για έναν ψεύτικο φόβο». στο Γιώργη λοιπόν που του λες «πείνα την αντίπαλη άμυνα» απαντώ μ’ ένα σακάκι: οι αντίπαλοι εκεί πεινάνε γιατί ξέρουν ότι όσο περισσότερες σέντρες κάνει ένας αγώνας εκεί μέσα τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να βρουν εκείνο το αβοήθητο σαν τρύπημα σ’ ένα βαρέλι νερό. στον αγώνα των Γιαννίνων είδαμε την αποκάλυψη: έξω στη μεγάλη περιοχή δέκα προσπάθειες δημιουργίας όλες τους σκόνταφταν στο τείχος των πέντε αμυντικών. όταν βγήκαμε μέσα σου πιάσαμε εκείνο το αβοήθητο επειδή ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ οι αμυντικοί του ΠΑΣ να σπρώχνονται σαν τρελοί στην πλάγια ζώνη — όχι επειδή εμείς κανόνισαν στρατηγικά την επικράτηση, αλλά επειδή εμείς αφήσαμε την μπάλα σφιχτοδεμένη εκεί κι εκείνοι μας τιμώρησαν με την πρώτη αστοχία. Prasinos λοιπόν που βγάζεις «δεν είναι αυτοσκοπός, είναι στρατηγική», έχω μία φωτογραφία στο μυαλό μου: εικόνα πρώτου προηγούμενου αιώνα, ομάδα στέκει μισή ντουζίνα παιχτάκια γύρω-από την μεγάλη περιοχή σου γνέφοντας σέντρες σα δωμάτιο έκτακτης ανάγκης. εκεί που έπρεπε η ομάδα ν’ ανοίξει τον αντίπαλο σου βγάζουμε νερό από την άλλη πλευρά σαν εμείς να μην ξέρουμε πως η μπάλα τελικά πηγαίνει εκεί που λέμε νερό βγήκε. και ηθικό δίδαγμα από τις παλικές εποχές; μια σέντρα πρέπει να βγει εκεί όπου υπάρχει λύση στο πρόβλημα, όχι εκεί που υπάρχει κίνδυνος χωρίς αποτέλεσμα. εμείς λοιπόν αυτή την στιγμή δεν προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε τον αντίπαλο σου αφήνουμε την μπάλα σαν σακούλα βαρύ αντικείμενο πάνω από μια πυρκαγιά — και μετά εκπλήσσονται γιατί κάθε φορά κάτι μας κάηκε.

Μόλις γύρισα από το γήπεδο κι έμεινα δυόμιση ώρες να κοιτάω την ίδια κουτσούβελα πάνω στα δέντρα δίπλα στη Σταυρούπολη. Στο δρόμο πίσω σπίτι, ένας γέρος γράφοντας κλήρο σηκώνει το βλέμμα του στον ουρανό και μου λέει: «Ρε παιδί μου, εδώ που δεν υπάρχει θάλασσα, εκεί είμαστε εμείς». Εκείνος γύρισε στην αγορά του με τις ντομάτες, εγώ γύρισα στους τρείς αγώνες του τελευταίου μήνα που τον Ατρόμητο τον είδαμε να βγάζει την μπάλα σαν νοικοκύρης που σέρνει το χαλί του προς την ξύστρα. Είδα τι έκαναν οι ομόσταυλοί σου στον αγώνα στο Πανθεσσαλικό — όχι μόνον ότι οι αντιδικαιολογίες είναι ξεκάθαρες στο μυαλό του καθενός που έχει δουλέψει μπάλα, αλλά πως μέσα σε τριάντα λεπτά είχε γίνει τρεις φορές η ίδια κίνηση: πάσα εντός της μεγάλης περιοχής, τρεις παίκτες σφηνωμένοι εκεί σα ψάρι στον πάγο, η μπάλα σαν χέρι που κρατά την πόρτα κλειδωμένη στο τέλος ενός πάρτι. Κι όταν τελικά βγήκαν σέντρες δεκαπέντε σέντρες ενώ από τις πλευρές έκαναν πέντε προσπάθειες συνολικά, τότε κατάλαβα ότι δεν υπάρχει περίπτωση αυτοσκοπός εδώ πέρα — υπάρχει μια ιδεοληψία σα τις βραδινές σχολές των οικοδόμων που μαθαίνουν να χτίζουν τείχη από χιόνι. Και θυμάμαι τον αγώνα εκείνο στην Τούμπα τον Οκτώβριο του '23 όταν ο Λάρισας έχασε δύο γκολ μέσα στο κουτί επειδή κάθε φορά που έβγαζαν την μπάλα, εκείνοι έκαναν αμυντικό pressure σα ομάδα αντρών που ξυπνάνε πρώιμα για το πείραγμα της ημέρας. Εκείνοι δεν ήθελαν να φτιάξουν ωραίο ποδόσφαιρο — εκείνοι ήθελαν να εκμεταλλευτούν τις αστοχίες μας σαν τρύπα στον φράχτη. Την ίδια συμπεριφορά βλέπω τώρα εδώ: εμείς βγάζουμε την μπάλα σφιχτά εκεί που ξέρουμε ότι εκείνοι έχουνε πλεονέκτημα πέντε κατονομασμένων παικτών που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με ένα αβοήθητο. Δεν είναι θέμα στρατηγικής όταν μια ομάδα κρατά την μπάλα σαν φυλακή αντί σαν εργαλείο. Είναι σαν να βγάζεις φωτιά από έναν κουβά νερό — ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ζεσταθείς, αλλά περιμένεις το άλλο βράδυ να ξυπνήσεις με έγκαυμα.

Ρε παιδιά, σιγά σιγά… εγώ δεν καταλαβαίνω τι γίνεται εδώ μέσα με αυτά τα δεκαπέντε σέντρες αντί για πέντε στις πλευρές. Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια όταν έμενα δίπλα στο γήπεδο του Ριζούπολης και έκανα στον ξάδερφο μου τον Γιώργο όλες τις φάσεις σέντρας του Μπαρκόφ — εκείνες που έκαναν τον αντίπαλο να χάνει την ισορροπία του σαν πιατίκι στον πάγο. Τώρα λοιπόν βλέπουμε τον Ατρόμητο να στέλνει σέντρες σα να παίζει πετριές στο στοίχημα. Μα αλήθεια ρε; Δεν λέω ότι οι σέντρες είναι κακές — αλλά όταν κάθε φορά βγάζεις την μπάλα σαν να την πετάς μέσα στο καλάθι του basketball, τότε εκεί ξέρω εγώ τι γίνεται; Εκεί μπαίνουν μέσα οι αντίπαλοι σα νεροκουβάδες και κάνουν ό,τι θέλουν! Στο Γιώργη που λες για το στρατηγικό κομμάτι, εγώ προσωπικά βλέπω κάτι άλλο: όταν η ομάδα μου στέλνει δεκαπέντε προσπάθειες μέσα στο κουτί ενώ άλλες στέλνουν πέντε συνολικά, τότε εκεί πρέπει να αναρωτηθούμε *γιατί* το κάνουν αυτό. Είναι σα να βάζεις κάθε φορά το ψωμί στη σούβλα όχι για να το φας, αλλά για να το προσφέρεις δωρεάν στους γείτονες! Σε εκείνο τον αγώνα στο Πανθεσσαλικό, θυμάμαι τον Δημητρίου στον κόρνερ που κρέμαρε τη μπάλα εκεί ακριβώς όπου έκαναν οι δυο αμυντικοί του αντιπάλου φάουλ στον εαυτό τους σα να μην είχαν δικαίωμα να υπάρχουν. Μα εκεί λοιπόν τι προσπαθούσαμε να κάνουμε; Να σκοράρουμε ή να δώσουμε την ευκαιρία στον αντίπαλο να μας σκοτώσει; Το αποτέλεσμα εκεί ήταν 0-1 επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν βγάζεις σέντρες σα νεροκουβάδες, το τέλος γράφεται πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Και σεις στο ΠΑΣ Γιάννινα; Αυτοί έκαναν οχτάρια σα τρελοί επειδή ξέραγαν πως όσο περισσότερες φορές βρισκόμασταν μέσα στην περιοχή τόσο πιο εύκολα μπορούσαν να βρούνε εκείνο το αβοήθητο. Μα εμείς εκεί μέσα προσπαθούσαμε σα δουλευταράς που χτίζει σπίτι χωρίς σχέδιο — βγάζαμε την μπάλα σφιχταγκιστωμένη εκεί μέσα σα να ήξερε ο καθένας πως η βολή εκεί ήταν σίγουρος στόχος. Και πάλι επανέρχομαι στο ίδιο σημείο: τρεις φορές μέσα στον μήνα αυτό το φαινόμενο; Αυτό δεν είναι στρατηγική — είναι σα να βγάζεις κάθε φορά το ίδιο λάθος ξανά και ξανά σα να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα! Μα στους ανθρώπους μου, πώς γίνεται να μην βγάζουμε αυτές τις σέντρες εκεί που ξέρουμε πως υπάρχει λύση αντί εκεί που υπάρχει κίνδυνος; Αυτοσκοπός;;; Κάθε άλλο — είναι σα να κάνεις τρικλοποδιά στον εαυτό σου πριν καν τρέξεις! Και τώρα εσύ Prasinos που λες πως είναι στρατηγική, μου φέρνεις στο μυαλό έναν παλιό αγώνα όπου οι ομάδες έκαναν σέντρες σαν ξυράφι στις γωνίες — εκεί όμως υπήρχε νόημα, υπήρχε προσπάθεια, υπήρχε αποτέλεσμα. Εδώ όμως βλέπουμε κάτι άλλο: βλέπουμε ομάδα που φοβάται να ανοίξει τον αντίπαλο σα να μην έχει κανέναν άλλον τρόπο. Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα — υπάρχουν οι πλευρές, υπάρχουν οι αποστάσεις, υπάρχουν οι πιθανότητες. Αυτά που βλέπουμε τώρα είναι σα να σέρνεις έναν βράχο στην κορυφή ενός βουνού και μετά να προσπαθείς να τον κατεβάσεις στην κοιλάδα σα να μην ξέρεις ότι υπάρχει κάτι πιο εύκολο εκεί κάτω. Και η προσωπική μου ιστορία; Κάποτε, όταν έπαιζα στον Ερμή Αιγίου, ένας γέρικος προπονητής μου είπε: «Παιδί μου, η μπάλα δεν είναι αυτοκίνητο — δεν οδηγείς με γκάζι συνέχεια. Μερικές φορές πρέπει να στρίβεις». Και εγώ σήμερα βλέπω τον Ατρόμητο σαν εκείνον τον οδηγό που στρίβει κάθε φορά προς τον γκρεμό επειδή εκεί είναι το γκάζι του. Μα εκεί λοιπόν δεν υπάρχει γκολ — υπάρχει μόνο το σπρώξιμο προς την καταστροφή!

Τρία σέντρες στους πρώτους είκοσι λεπτά στο Γιώργη μου;;; Ρε τι μαγική ταινία βλέπουμε εδώ;;; Παλιά θυμάμαι όταν ο Γιώργος Σαμαράς έκανε εκείνον τον αγώνα στο ΠΑΟΚ — είκοσι πέντε μέτρα σέντρα εκεί που ήταν ο Γκέκας σαν αγριογούρουνο μέσα στο κουτί κι έκανε εκείνο το γκολ σα να είχε ξεσκιστεί ο ουρανός. Εκεί δεν υπήρχε περιττή μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή — η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε, όχι εκεί που φοβόμασταν. Την προηγούμενη βδομάδα εδώ στο ντέρμπι της πρωτεύουσας, ο ΠΑΟΚ είχε τέσσερις σέντρες στους είκοσι πέντε μέτρων κι ένας αμυντικός βρέθηκε εκείνος που μάζεψε την μπάλα σα χρυσό — ενώ στις πλευρές είχαν δεκαπέντε προσπάθειες δημιουργίας. Γιατί;;; Γιατί εκείνοι έπαιζαν ποδόσφαιρο, όχι λάστιχο! Στην δική μας περίπτωση όμως βλέπουμε έναν πρόκριτο σα εκείνον τον ντόπιο κηπουρό που ποτίζει συνεχώς την ίδια γλάστρα επειδή ξέχασε πότε έγινε η τελευταία φορά. Αν ο Ατρόμητος έκανε τρεις σέντρες στους είκοσι πέντε μέτρων αντί για δεκαπέντε μέσα στο κουτί, τότε οι αντίπαλοι αυτοί βόλτες γίνονται στην πλάτη τους επειδή εκείνοι έχουν μόνο πέντε αμυντικούς που δε γνωρίζουν τι σημαίνει pressure εκτός περιοχής. Και μην μου πεις πως είναι θέμα χαρακτήρα των παιχτακίων — εκείνοι όταν βρεθούν εκεί μέσα γίνονται ζόμπι σα να τους έβαλες κουφόβολα. Μα τώρα βλέπουμε την ίδια μπάλα να γυρνάει γύρω-γύρω σα να ψάχνει μία λύτρωση που δεν υπάρχει. Στην άλλη ομάδα λοιπόν δεν φτιάχνεις γκολ επειδή βρίσκεσαι εκεί μέσα — φτιάχνεις γκολ όταν βγάζεις την μπάλα εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν να αντιδράσουν. Αυτοσκοπός;;; Κάθε άλλο — είναι σα να τραβάς τον λύκο στη δική σου αποθήκη και μετά να απορείς γιατί έκανε ότι έκανε! 🤡

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΚΟΡ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ;;;; Ρε μαλάκα;;; Πώς το θυμάσαι;;; Εκείνος ο ΠΑΣ είχε τρεις λίρες μέσα στη μεγάλη περιοχή!!! Τρεις!!! Μα καλά παιδιά μου εδώ;;; Πώς βγάζετε αυτές τις σέντρες σα νερό βρύσης;;; Και μετά λέτε "στρατηγική";;; Μα στρατηγική είναι όταν βγάζεις την μπάλα εκεί που ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙ;;; Ρε στις πλευρές βγάζαμε πέντε προσπάθειες συνολικά εκείνο το πρώτο ημίχρονο!!! ΚΑΙ ΤΙ;;; Κάναμε τρεις σέντρες μέσα στο κουτί;;; Που;;; Μα δεν υπάρχει κόσμος εκεί;;; Και τώρα λέτε πως οι αντίπαλοι κάνουν οχτάρια σα τρελοί;;; Μα τους διώξαμε εμείς εκεί μέσα!!! Μέχρι να βγάλουν εκείνο το αβοήθητο με κόντρα επειδή ΕΜΕΙΣ είχαμε την μπάλα σφιχτοδεμένη σαν σακούλα！！！ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ!!!! Ήταν σα να στέκεσαι στη θάλασσα και να σου λένε πως κολυμπάς αριστερά ενώ εσύ κοιτάζεις δεξιά επειδή εκεί σου είπαν πως υπάρχουν ψάρια！！！ Και μη μου πείτε πως ο Γιώργος Δημητρίου δεν ξέρει τι κάνει！！！Αυτός όταν στέλνει εκείνες τις σέντρες στους 25 μέτρα ξέρει πως εκείνες τις τρεις φορές μέσα στον μήνα οι αντίπαλοι δεν είχαν θέση να αντιδράσουν!!! Αλλιώς δεν γίνεται να βγάζεις εκείνο το σκοράρισμα σα τυχαίο！！！ Πραγματικά λοιπόν;;; Αυτοσκοπός;;; Ή στρατηγική;;; Και μην μου βγάλετε τις στατιστικές！！！Εγώ βλέπω έναν προκριματοΡε παίκτη που δεν φοβάται ν’ ανοίξει τον αντίπαλο όταν πρέπει！！！Και σεις;;; Τι βλέπετε;;; 🔥🔴

Ρε παιδιά τώρα θύμωσα!!! Βλέπω πέντε χρόνια τώρα τον Ατρόμητο σαν μπάλα που τρέχει προς την μεγάλη περιοχή σέρνοντας το σακούλι της βαρυτερής στιγμής της ομάδας — όχι σα ομάδα!!! Και σεις κουβεντιάζετε για στρατηγική;;; Πριν τρεις μήνες στον ΠΑΣ έμεινα μισή ώρα να κουβεντιάζω με τον γέρο στην κερκίδα που είχε πέσει ο ίδιος πριν το γκολ μας!!! Αυτός μου είπε "ρε αγόρι, εδώ που περνούν αυτοί οι 25 μέτρα σαν νυχτερίδα, εκείνη η μπάλα δεν πάει πουθενά παρα μόνο στα χέρια εκείνου του Αμερικανού αμυντικού εκεί που κάνει ντους με τις σέντρες"!!! Και τι κάναμε;;; Αυτόν τον άνθρωπο τον ακούσαμε;;; Τους είχαμε στη μέση της μεγάλης περιοχής εκείνον τον αγώνα, είχαν τρία άτομα εκεί μέσα σαν ψάρι στο βαρέλι!!! Και εμείς;;; Στέλνουμε δεκαπέντε σέντρες σαν νερό από βρύση ενώ οι αντίπαλοι έκαναν tackling σαν είχαν μόλις πιει ένα φλιτζάνι ελληνικό καφέ!!! Αυτοσκοπός;;; Μα βγάζουμε αυτές τις σέντρες σαν να περιμένουμε ο Θεός να μας δώσει γκολ!!! 🔥🔴 Και μην μου πείτε πως αυτό είναι χαρακτηριστικός τρόπος ομάδας!!! Απέναντί μας είχαν ομάδες σα ρομπότ χωρίς μπάλα εκτός περιοχής!!! Εκείνος ο αγώνας ήταν μία κωμωδία σέντρας — μας έκαναν γκολ από αβοήθητο επειδή ΕΜΕΙΣ δέσαμε την μπάλα εκεί μέσα σαν κλειδί στο λουκέτο!!! Στρατηγική;;; Κάθε άλλο — αυτό είναι σα να βάζεις τους κοτούλες σου ν' ανοίγουν την πόρτα του κόκορα!!! 🤬 Και τώρα βγάζετε και λόγια περί χαρακτήρα των παικτών;;; Την προηγούμενη βδομάδα εδώ στο Πάτρα έκαναν είκοσι προσπάθειες στις πλευρές!!! ΚΑΙ ΤΙ;;; Δύο σέντρες συνολικά μέσα στο κουτί;;; Μα εκείνοι έκαναν πέντε αμυντικές γραμμές εκεί που πέρναγαν σα νεροκουβάδες!!! Αυτοί ξέρουν πως όταν η μπάλα γυρνάει συνέχεια εκεί μέσα, μετά γίνεται η ιεροτελεστία τους!!! Αυτό δεν είναι στρατηγική — είναι σα να φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι σου!!! 😱 Πιστεύω πως το πρόβλημα είναι ένα: ΦΟΒΟΣ!!! Όχι του σκοραρίσματος — φόβος της μπάλας!!! Φοβόμαστε να τη βγάλουμε εκεί που ΔΕΝ υπάρχει κίνδυνος!!! Και κάπως έτσι γινόμαστε το τελευταίο πιάτο στο γιορτινό τραπέζι!!!