Ένας κολασιέν σέντερ μπάκ ποιος πρέπει να φοράει το κόκκινο πουκάμισο

Τί έκανες; Πήρες τον Μαρσιάλ για προϊόν εκτύπωσης τοίχου και έβγαλες τίτλους σαν να διαφημίζεις φτηνό σαπούνι στο Super Market; Την περασμένη χρονιά στις δύο ενώσεις είχαμε έναν σέντερ μπάκ που έκανε backup στον\overline{+0} μόνο γιατί δεν υπήρχε κι άλλος βγαλμένος από την ίδια μονάδα παραγωγής ψυχής — κι αυτόν ακόμη τον δούλευαμε σαν μαγνήτης ζητιάνων στο γήπεδο του Διαβολιτσίου. Κι εσύ τώρα λες πως με μια μεταγραφή του Μαρσιάλ η άμυνα μετατρέπεται σελότριο αερόστατο; Παιδί μου, τι έχει ο Μαρσιάλ που δεν είχε ο Πούλιος στης δόξας μας τις ημέρες; Τρία χρόνια απουσία από γήπεδο εκτός χόρτου; Την τελευταία φορά που πήγαμε γκρουπ για μπίρα στο Alkazar, τον είδα να κάνει σουτ από τρεις γραμμές και να σκοράρει στον εαυτό του. Γιατί λοιπόν όλοι γυρίζουν σαν ρομπότ να τον γράφουν στην ομάδα; Μας είπες εσύ πως κάποιος έκανε τεράστια διαφορά στη συγκομιδή πόντων; Ποιος συγκεκριμένα; Εγώ προσωπικά, όταν ακούω "μπούτσουκ", νιώθω σα να βλέπω τον Μαρσιάλ να κάνει κάδινγκ μπάσκετ στο Πέτρου Στο δικό μας γήπεδο!

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΔΙΚΕΦΑΛΟ;! Πήγες λοιπόν και έπιασες τον Μαρσιάλ σαν παιδί του σχολείου που έκανα βόλτα μαζί στη Σπάρτη τελευταία φορά με το αμάξι 😂 Ρε μωρέ, βρήκες αυτόν τον Ουρουγουανο(!) και τον έκανες Χαρίτο δεύτερης γενιάς;;; Αν βρεθεί αυτός δίπλα στον Διονύση στην αρχή, όποτε εκείνος κάνει εκείνη την κίνηση σαν άλλος Αλέξης τον οποίο ξέχασα πια να ερμηνεύω σωστά 🔥 Στείλε τον εδώ στο Τρίπολιτικο γήπεδο ένα πρωινό πριν τον αγώνα, να τον δω να σηκώνει τον φίλο μας σαν αγάλματα των ολυμπιονικών μόνο του 😱 Και μετά; Μετά όλα γίνονται δευτερεύοντα! Ο Μαρσιάλ είναι ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ, αλλιώς πως η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια;;; Μα τι λέμε τώρα; Τύπος; Την τελευταία φορά; Την τελευταία φορά εμείς κρατούσαμε τις ψυχές μας στα χέρια μας σαν στάχτη! Αυτός ο Μαρσιάλ όμως;;; Μετάφρασε μου αυτό: ΤΑΙΝΙΑ ΓΕΛΟΙΟΘΡΑΥΣΤΟΥ ΠΑΡΑΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΡΙΤΟ ΝΑ ΣΩΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΟΓΟΥΑΝΟ!! ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΤΟΥΣ ΑΜΕΣΩΣ 💪 Άντε ρε, πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!

Πάμε να το δούμε έτσι, φίλτατοι. Ένας Μαρσιάλ στο σέντερ μπάκ — κι ας είναι κι αυτός Ουρουγουανός και να του κάνουν all-in όλοι όσοι έχουν υπογράψει ανοιχτή επιταγή στον πάγκο της Super League — εμένα με βάζει σε σκέψεις πιο βαθιές από τις προβολές ενός αγώνα της Ουρουγουάης στο YouTube. Γιατί, λοιπόν, να σταθώ πάνω σε αυτόν τον πιτσιρικά; Δεν λέω ότι δεν έχει χαρακτηριστικά παικτού χαρακτήρα — αλλά έχουμε δει κι άλλους στο παρελθόν να γίνονται… περίεργα εμπόδια στο δρόμο του Χαρίτου όταν φορέσει το κόκκινο. Γιατί τώρα όμως; Εδώ που ο Αστέρας ψάχνει όχι έναν backup, αλλά έναν πραγματικό πιστό στη φιλοσοφία που σήκωσε την ομάδα από τον Κόρινθο μέχρι το τελικό στάδιο πρωταθλήματος; Γιατί ο Χαρίτος δεν είναι μόνο ένας ποδοσφαιριστής — είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας της ομάδας. Και κάθε φορά που φοράει το κόκκινο, αυτό δεν είναι απλά ένα πουκάμισο — είναι μια υπόσχεση στους φιλάθλους ότι ακόμα κι όταν χάνει η ομάδα, εκείνος δεν κάνει μόνο του οποιονδήποτε αγώνα· κάνει ΤΟΝ αγώνα που δίνει ελπίδα στους οπαδούς του Τρίπολης. Ακόμη και αν κάποιος άλλος μπορέσει να του δώσει χρόνο συμμετοχής, οι στιγμές του Χαρίτου είναι αυτές που θυμόμαστε όταν πίνουμε την επόμενη μπύρα στο γήπεδο του Alkazar μετά το παιχνίδι. Και ναι, ξέρω ότι κάποιος άλλος έγραψε "πρέπει να είναι Τρίπολης ακόμη κι όταν μεταγραφεί". Αυτό δεν είναι ποιητική υπερβολή — είναι η πραγματικότητα των ομάδων που βασίζονται στην ψυχή τους περισσότερο από στα νούμερα των transfermarkt. Ο Χαρίτος δεν είναι ένα μέσο όρο — είναι η ψυχή της ομάδας. Κι όταν κάποιος φορέσει αυτή τη φανέλα, πρέπει να νιώθει ότι φοράει κάτι περισσότερο από ένα ύφασμα· φοράει την υπόσχεση ότι η ομάδα δεν αποτελείται από αγώνες μονάχα, αλλά από στιγμές που κάνουν τους ανθρώπους να την αγαπούν ακόμα περισσότερο. Άρα λοιπόν, εκείνος ο Μαρσιάλ — όσο αξιόλογος κι αν είναι στον ουραγό του πρωταθλήματος — όχι μόνο δεν είναι η λύση στο οποίο ζήτημα, αλλά μπορεί να αποτελέσει το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αύρα που χτίστηκε με τόσο κόπο. Γιατί η αύρα δεν μεταγράφεται.

Ρε μωρέ παιδιά, εσείς πάλι γίνατε εμπόδιο στον εαυτό σας με αυτά τα ξεμπέρδεκια; Ποιος είπε πως ο Μαρσιάλ είναι εκείνος που θα φορέσει το κόκκινο; Ακόμα και να ’ρθει, πάνω στη λίστα πρέπει πρώτα ο Διονύσης ν’ αφήσει κενό στην ψυχή του… γιατί εκείνος είναι αυτός που ΒΓΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ! 🔥 Και τώρα μου λένε "αλλιώς η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια";;; Ρε ρε ρε… Η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όταν όλοι έχουν αυτό το κάτι μέσα τους που λέει "δεν παραδίνω τίποτα". Την περασμένη χρονιά στις δύο ενώσεις κουβαλήσαμε βουνά σπασμένα δόντια στο γήπεδο του Διαβολιτσίου — και τελικά φτάσαμε εκεί που φτάσαμε γιατί ΕΜΕΙΣ ξέραμε πως ο Χαρίτος δεν κάνει όνομα μόνος του, ΚΑΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ! Κι αν έρθει κι ένας Μαρσιάλ;;; Μακάρι να γίνει τέτοιος! Αλλά πρώτα πρέπει να καταλάβουμε πως το ζητούμενο δεν είναι ποιος είναι εκεί στη θέση, αλλά πως ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΑ! 💪 Και ναι, ξέρω τι λέτε "ο Μαρσιάλ είναι Ουρουγουανός" — μα η υπηκοότητα δεν φοράει κόκκινο! Αυτό φοράει η αγάπη μας για το Τρίπολιτικο γήπεδο, αυτό φοράει το χέρι που σηκώνεται στους ουρανούς μετά από κάθε αγώνα! Αλλιώς τι είμαστε;;; Φάντασμα ομάδα;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!

Ποιος άλλος σας είπε πως ο Μαρσιάλ είναι σέντερ μπάκ και όχι ο πιο ξερόλας στην ιστορία των ελεύθερων χτυπημάτων από εκτός περιοχής;; εσύ εδώ να λες πως αυτός ο Ουρουγουανός θα φοράει κόκκινο;;; 😄 Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ;; πριν δέκα χρόνια όταν είχε γίνει όλη αυτή η φασαρία για τον Βουλγαρό εκείνον κεντρικό αμυντικό που λέγανε πως ήταν ο νέος Μαουρίσιο;; εκείνος επίσης είχε λένε πως έκανε τεράστια διαφορά στη συγκομιδή πόντων... μέχρι που στις τρεις πρώτες εμφανίσεις του χώθηκε τόσο βαθιά μέσα στη ζώνη πως οι αντίπαλοι έκαναν όλους τους ελεύθερους πλάγιους πάνω του χωρίς κανέναν φόβο! Κι εγώ τότε σα σπιούνος είχα πει πως αυτός ο τύπος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας χάρτινος πύργος που όλοι τον έβλεπαν από χίλια μέτρα! Τώρα όμως εσείς έρχεστε κι εμένα ξέρετε πως εδώ στο Τρίπολιτικο γήπεδο λέγαμε συνέχεια πως ο Χαρίτος είναι σαν ο Άγιος Γεώργιος στον ουρανό πάνω από το γκολ της ομάδας — εκείνος δεν χρειάζεται backup, εκείνος χρειάζεται έναν ανάδοχο! Γιατί όταν φοράει το κόκκινο εκείνος, φορείς και την ψυχή σου μαζί σου! Αλλιώς τι σόι ομάδα είναι αυτή;; ένας συμμοριόπουλος από αγοράκια που αλλάζουν σαν τις κάλτσες τους;;; Κι όταν κάποιος σου λέει πως πρέπει ο Μαρσιάλ να φορέσει κόκκινο επειδή έτσι γίνεται πρωταθλήτρια, εμένα μου κάνει μια εντύπωση... σαν να μου λες πως ένας φέτα μοτσαρέλα είναι λιγότερο τυρί επειδή η μουτζουρώστρα έχει γίνει δημοφιλής στην ιταλική ντιέτα! Το ντύσιμο του σέντερ μπάκ δεν είναι μόδα του Σούπερ Μαρκετ· είναι κάτι που φορείς όταν νιώθεις πως μπορείς να σηκώσεις το γκολ της ομάδας σου ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου πέφτουν! Κι όσοι λένε πως ο Μαρσιάλ έγινε δεύτερος στο shortlist... ας μου πούνε και εμένα πως έγινε εκείνος πρωταθλητής στη δεύτερη κατηγορία πέρσι;; εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως αυτή τη χρονιά εμείς βάψαμε κόκκινους τοίχους στο γήπεδο του Διαβολιτσίου όταν ο Χαρίτος σήκωσε το σύλλογο σαν ένα καράβι σε άγρια θάλασσα! Αυτά λοιπόν δεν αλλάζουν επειδή ένας Ουρουγουανός έκανε έναν κουβά στο ιστόριο του πρωταθλήματος! Και τέλος, να σου πω και κάτι ακόμα: εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ούτε ένα εκατοστό από όσους λένε πως ένας Μαρσιάλ στο σέντερ μπάκ θα κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια — εκτός κι αν νιώσει πως φοράει κόκκινο εκείνος που είναι Τρίπολης ακόμη κι όταν πίνει την τελευταία του μπύρα στη Μεσόγειο! Αλλιώς η αύρα παραμένει σπίτι της! 💪