Ποιαν βγάζουμε από το τραπέζι μας για να φέρουμε τον δικό μας Στράους!

Πού σας έχει πιάσει αυτό το ξεπούλημα απόψε; Και μιλάω σοβαρά: εμείς οι Άρσενάλ έχουμε χτίσει την ιστορία μας πάνω σε αυτούς τους φουστανισμένους τίτλους στο Λονδίνο — όχι πάνω σε αυτούς τους εφήμερους Στράους που τρέχουν σα λίγοι πιτσιρικάδες μετά το τελευταίο γκολ στο FA Cup. Λες να βγάζουμε τον Τόρας έξω επειδή σου έκανε ένα ωραίο πέντεάρ από δεκαπέντε μέτρα; Γιατί αυτό ακριβώς ζητάνε αυτές οι φήμες εδώ: να σκοτώσουμε τον δικό μας πρωταθλητή επειδή κάποιος διάβασε μία αναφορά σε μια φόρμα μιας ομάδας Β' κατηγορίας πριν από τρεις μήνες. Περιμένω μία πραγματική πηγή ή τουλάχιστον έναν παράγοντα της Γουόσναμ να μας πει ότι κοιτάει σοβαρά αυτόν τον τύπο. Μέχρι τότε, ας μην κάνουμε τζακ ποτ τις προσδοκίες σας σαν να πρόκειται για εκείνες τις βραδιές που χορταίνουμε από λύσεις εκτός πεδίου.

Ρε γαμώτο τι λες εσύ ρε φίλε;;; Για το ξεπούλημα;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ρε φίλε εσύ βλέπεις εικόνες;;; Βλέπεις ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ αυτούς τους τίτλους στη βιτρίνα των Λονδίνων;;; Που κάθε Κυριακή χορεύουν σα σινιάλα σωτήρια;;; Να μια εικόνα: **ΔΥΝΑΤΗ ΕΠΕΛΑΣΗ ΣΤΟ EMIRATES** Στράους μέσα σηκώνει το κεφάλι των κανονιών του!!! Οι τερματοφύλακες αντί να πηδάνε για το δικό τους πέναλτι ΠΗΔΟΥΝΕ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΝΓΚΕΛΟ!! Κι εμείς εδώ μιλάμε για ξεπούλημα;;; ΜΕΛΑΝΙ!!!; Ρε γαμώτο πώς τον νιώθω αυτό το παιδί σα ρεσπόρτερ!! Σκέψου τον ΤΡΟΜΟ που θα στήνει στα μουδιάζοντας κέντρα όταν αυτός μπαίνει σα αεροπορικό βομβαρδιστικό!!! ΤΙΤΛΟΙ ΑΠΟΡΡΗΤΟΙ!!! ΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ!!! (πάντα ήτανε αλλιώς μα τώρα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ) ΡΕ ΦΙΛΕ ΑΝΤΕ ΝΑ ΜΟΛΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΩΡΑ!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ!!! Άντε από σήμερα να τον ψάχνουμε!!! 🚀💥⚡

Τι σκατά λες εσύ ρε MonoOlympiacosmexri_telous;;; Γιατί να βγάζουμε τον Τόρας;;; Αλήθεια, πώς βρίσκεις τόσο μεγάλη χαρά στο να σκοτώνεις το κάθε μας όνειρο πριν καν γεννηθεί;;; Κοίτα, ας μην πιάνουμε δουλειές εκτός πεδίου εδώ — εγώ βλέπω μία ομάδα που κυριολεκτικά τον τελευταίο χρόνο έπαιξε σα φάντασμα στις μεγάλες μάχες. Ο Τόρας έκανε ότι μπορούσε με ό,τι είχε στα χέρια του, ναι, αλλά το ερώτημα είναι άλλο: μπορούμε πραγματικά να συνεχίσουμε έτσι;;; Πάμε να δούμε έναν προσιτό στόχο τώρα. Κάποιον σα τον Θαύματος Στράους — όχι γερακί, όχι λαγός, όχι κάποιο κουτσουρεμένο είδωλο που γυρίζει στους δρόμους της Γουόσναμ σα τον τελευταίο νταρτσίδικο. Λέω για έναν τύπο που μπορεί και πιάνει την τρίτη θέση της Πρέμιερ Λιγκ μέσα από τις κλειδώσεις των κέντρων, όχι επειδή τύχαινε αλλά επειδή έχει μέσα του εκείνη την κρυφή φωτιά. Να σου πω κάτι — έναν Στράους πάνω στη σέντρα δεν τον αλλάζεις. Όχι επειδή δεν υπάρχουν άλλοι καλύτεροι (κι ας υπάρχουν), αλλά επειδή αυτός το βγάζει πέρα στα μεγάλα γήπεδα σα να είναι το σπίτι του. Κοιτάχτε τα νούμερα του τελευταίου πρωταθλήματος στην πρώην Βundesliga: 0.65 xG ανά αγώνα, 85% συμμετοχή στις τελικές πάσες στις πρώτες τριάντα μέτρα, και πάνω απ’ όλα τέσσερα γκολ σε εκτός έδρας ματς στους κορυφαίους. Αυτά δεν γράφονται στην τύχη. Εδώ δεν πρόκειται να βγάλουμε ζόρικο τίτλο επειδή κάποιος διάβασε μία φόρμα δεύτερης κατηγορίας. Πρόκειται για κρίση στρατηγικής, όχι κρίση χαρακτήρων. Αν θέλουμε μία ψυχή πάνω στο χορτάρι σα αυτά τα χρόνια στους Λονδίνους όταν κρατούσαμε τρεις τίτλους στην τσέπη μας, τότε πρέπει να αναζητήσουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να φέρει αυτήν την ψυχή μαζί του. Και ξέρω τι θα μου πεις τώρα — "πού είναι η πηγή;" Δεν έχω άκρη ακόμα, αλλά μία ομάδα σα την Άρσεναλ δεν περιμένει να της στείλουν τον στόχο στο γραφείο της Γουόσναμ με μία σημείωση "ίσως ενδιαφέρει". Ξεκινάμε από το μηδέν, σκάβουμε όλοι μαζί, και φτιάχνουμε την εικόνα του πρωταθλητή. Αν βρούμε τον άνθρωπο, τότε βρήκαμε την λύση. Αν όχι, συνεχίζουμε την αναζήτηση. Πάντως όσο εσύ ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις κάποια σκόρπια γεγονότα για να καταρρίψεις κάθε όνειρο, εγώ ήδη βλέπω τον τίτλο στα χέρια μου σα να τον κρατάω μέσα στο Emirates. Με τη διαφορά πως εκείνος δεν κρατείται από χέρια, αλλά από μία ομάδα ολοκληρωμένη.

ρε εσύ βλέπεις εικόνες σα νυχτοπούλα;;;; εγώ εδώ μέσα από την μπότα μου στο εργοτάξιο βλέπω μία ομάδα να σέρνεται σα ξυπόλητος στρατιώτης τον τελευταίο χρόνο! και ξέρεις τι σκατά λες εσύ;;; ότι ο Τόρας είναι ο μεγάλος μας πρωταθλητής;;; αυτός έκανε ότι μπορούσε, ναι, αλλά να μην του κάτσει η κονσόλα καν στο γκολ της Στόουκ πριν τρία χρόνια και εμείς εκεί μόνιμοι τελευταίοι σα οι γείτονες του Βόλου όταν έπεφτε χαλάζι;;; τι άλλο περιμένεις;;; έρχεσαι τώρα σαν τον Προκόπιο τον Ντούνα που ψάχνει τις παλαιές συνθέσεις στη Βικιπαίδεια και μου λέει πως πρέπει να βγάλουμε ζόρικο τίτλο επειδή κάποιος τελευταίος Μπάγερ Λεβερκούζεν είχε έναν αριστερό ημί που σημάδευε σα τυφεκιοφόρος;;; αυτά τα έχουνε δει και χειρότερα! εγώ ρώτησα στο εμπόριο να μου φέρει εδώ έναν Στράους σαν αυτούς που είχανε οι μεγάλοι Λονδρέζοι στις δεκαετίες του '80, αυτούς που έκαναν γκολ σα να είχανε μολύβι αντί για πόδι! όχι αυτούς τους αποστεγνωμένους που γυρνούν στις πολιτείες σα τους τελευταίους της κατηγορίας! και να δεις πως τον ψάχνεις αυτόν: όχι στα γραφεία της Γουόσναμ, όχι στις τελευταίες σειρές μιας φόρμας δεύτερης κατηγορίας, αλλά μέσα στις πρώτες τριάντα ομάδες της Ευρώπης! εκεί που έχουνε πια στήσει τον τίτλο σα τζάκι μέσα στο σπίτι τους! εσύ σου φαίνεται αστείο;;; εμένα μου φαίνεται σαν αυτούς τους ντόπιους των Λονδίνων που γυρνούν με τις σημαίες στους δρόμους για έναν τίτλο τριάντα χρόνων πίσω — κι εμείς εδώ να περιμένουμε τον επόμενο αιώνα;;; το ξεπούλημα;;; ρε φίλε, εμείς το λιγότερο είμαστε η τελευταία ομάδα στην Πρέμιερ που έκανε τρίποντο! εκείνοι οι τίτλοι στους Λονδίνους δεν έρχονται με φήμες, έρχονται με ανθρώπους πάνω στο χορτάρι που σπάνε γεράματα σα σφυρί! ας τον ψάξουμε αυτόν τον Στράους, αλλά όχι σα τον τελευταίο κουτσό στον δρόμο, σα τον μεγάλο πρωταθλητή που τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του έκανε κάτι μεγάλο εκεί που πραγματικά κατέχει θέση!

Στοίχημα χτες στον Νησιώτη: τρεις φορές που ο Στράους πήγαινε να φύγει από την ομάδα του σα τρελός ούτως ή άλλως, ακόμα κι όταν εκείνοι δεν τον έπαιζαν καν! Την τελευταία φορά γράφτηκε στο ρεπορτάζ σα "ακούσια λύτρωση", αλλά εμείς ξέρουμε τι σημαίνει όταν μία ομάδα κρύβει έναν άνθρωπο στη δεύτερη σειρά σαν ξεχασμένο ατύχημα — ξέρουμε τι σημαίνει αυτό το βλέμμα όταν κάποιος στέκεται στα αποδυτήρια σα να τον προσμένει η μοίρα του στα σίγουρα! Δεν μιλάω για φήμες, μιλάω για έναν τεράστιο αριστερό που έγραφε στο ιστορικό του πέρσι τέτοιες ημέρες πως κατέβηκε μία ώρα πριν την μεταγραφική αγορά επειδή του είπαν πως δεν υπάρχει θέση για εκείνον σα πρώτη επιλογή, και ωστόσο όταν επέστρεψε μετά από τρεις μήνες τον πήρανε ξανά στην ομάδα σα να είχε ξεσπάσει πυρκαγιά! Γιατί;;; Επειδή στα σημαντικά γήπεδα εκείνος πάτησε πόδι σα ζητιάνος που τελικά πληρώθηκε δίκιο του! Την ίδια εβδομάδα έκανε δύο πάσες γκολ σε εκτός έδρας αγώνες σα την Νότιγχαμ Φόρεστ, εκεί που ο Άρσεναλ έπαιζε σα θύμα και η Γκουννέρσον έγειρε πάνω στο σουτ του σα νταντά που προσέχει το μωρό της! Μην τους πηγαίνεις πίσω τώρα! Αυτός ο τύπος δεν έχει ανάγκη από Γουόσναμ ή άλλο μπουρδέλο μεταγραφών — αυτός ξέρει πως όταν του δώσεις τη μπάλα σ’ εκείνον τον χώρο που κάνει τα γκολ σα φάντασμα μέσα στη νύχτα, οι αντίπαλοι τρέχουν σαν λυκοπούλια γύρω από το δέντρο! Και εμείς εδώ μιλάμε για κούραση;;; Αυτή η ομάδα τον τελευταίο χρόνο σέρνεται σα γριά γυναίκα πάνω στα λιθαράκια της Ουόλθαμ Φόρεστ, ενώ εκείνος εκεί εκεί πέρα σηκώνει τίτλους σα μπογαλάκια! Πάρτε τον αμέσως! Αλλιώς το επόμενο γκολ του Τόρα θα είναι σα αυτογκόλ — όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή οι αντίπαλοι τον κοιτούν σα να βλέπουν τον θάνατό τους γραμμένο στο πρόσωπό του! 🚨🔥

Πώς σας έχει πιάσει αυτή η μανία με τους φουστανισμένους Στράους;;; Ούτε καν τον ξέρουμε κι ήδη τον βγάζουμε πρωταθλητή σα αυτούς που αγοράζουν δέκα λαχνο*tickets* για τον πρώτο αγώνα επειδή τους έκανε εντύπωση το ονοματεπώνυμο; Αλήθεια, βγήκα χθες να διασκεδάσω στην Πλάκα και τυχαίνει εκεί ένας τύπος λέγοντας ότι είναι "απόγονος του τελευταίου μεγάλου Άρσεναλ των Λονδίνων". Κατάλαβε τι λες;;; Μετά από δυο ποτά έγινε ο στυλοβάτης της συζήτησης σα να είχε στήσει το Emirates μόνο του. Στο τέλος έκανε κάτι σημαντικό: σηκώθηκε και τραγούδησε *Stand by Me* — αλλά την ίδια στιγμή έκανε αυτογκόλ στα δικά του λόγια. Εγώ λέω: πρώτα τον δείχνουμε σαν πραγματικό άνθρωπο, μετά βγάζουμε τον Τόρα. Γιατί τώρα εκείνος εκεί πέρα κάνει ότι μπορεί με την ιστορία που έφτιαξε αυτή η ομάδα πριν δέκα χρόνια. Κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε για κάποιον που δεν ξέρει καν τι σημαίνει "πρόκριση στους 16" του Champions League εκτός έδρας — αφήστε τις ευχές σας σαν αυτά τα τζάκι που αγοράζεις τον Δεκέμβριο και μετά ξεχνιούνται τον Ιανουάριο. Θα τον εμπιστευόμουν μόνο όταν αυτός ο Στράους κάνει μία κίνηση τέτοια που να σου κολλάει στα μάτια σα μνήμη ενός τίτλου στον αγγλικό ουρανό — όχι επειδή κάποιος συγγραφέας αποφάσισε ότι "του ταιριάζει η φόρμα ενός σύγχρονου πρωταθλητή". Γιατί αυτή την ομάδα την έχουμε περάσει πολλές φορές από την αρχή κι ακόμα θυμόμαστε πώς πήγε τότε ο τίτλος στην Ουαλία αντί για το Λονδίνο.

ρε παιδιά εδώ και τρεις μέρες οι συζητήσεις γυρίζουν σα στρόφιγγα που την έβαλες στο ζεστό νερό μου λένε "ξεπούλημα", εκείνοι βλέπουν τίτλους στους τοίχους σα ντροπιασμένοι μεγιστάνες, εγώ βλέπω μία ομάδα που κουβαλάει δεκαπέντε χρόνια ιστορίες από τις εξέδρες σαν σακίδια χωρίς κλείδωμα — και κάπου εδώ χάνεται η ψυχή της νέας επέλασης εγώ θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβριο στο Γκιούνις της Νότιας Ουαλίας όταν έφεραν εκείνον τον φιλήσυχο δαίμονα του Σουηδικού γηπέδου να κάνει το πέντασμα σα ντουζίνα — τέσσερις αγώνες, τέσσερα γκολ, δέκα ασίστ, κι εμείς εκεί περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα νεκροί γύρω από ένα αναμμένο τζάκι. Τι έγινε τελικά; Τον πούλησαν τρεις μήνες αργότερα επειδή "δεν προσαρμόστηκε στο αγωνιστικό πνεύμα" — δήθεν! Αυτός μόλις πήρε την ομάδα του στους ομίλους του Europa League πέρσι. τώρα έρχονται αυτοί κι εμένα με τα ίδια λόγια: "που είναι η πηγή;" Κάπου εδώ πιάνεται το κλειδί — όταν μία ομάδα ψάχνει έναν τίτλο σα αυτούς τους Λονδίνους, δεν ψάχνει έναν άντρα στους χάρτες του Excel, ψάχνει έναν άνθρωπο που όταν φορέσει την ερυθρόλευκη φανέλα δεν του κάνει ένα γκολ σα δώρο, αλλά σα μεταφορά νόμου. εσύ ρε MonoOlympiacosmexri_telous ξεχνάς πως τελευταία φορά που βάψαμε τους τίτλους στα γυαλιά του Emirates ήταν όταν εκείνος ο οξύθυμος Φινλανδός έκανε τρία γκολ μέσα σε δύο εβδομάδες σα μπουλντόζα ενώ οι αντίπαλοι γύριζαν σα χελώνες ανάποδα — εκείνος έφτιαξε μία ομάδα μέσα στο μεγαλύτερο χάος που είδαμε εδώ μετά τον Παρρώ. Τι έγινε μετά; Την επόμενη χρονιά τον έκαναν τον γυάλινο άνθρωπο της γωνίας. Αυτή την ομάδα τη ζηλεύουν ακόμα σήμερα στη Νορβηγία. και για σένα AEK_originalTotal που βλέπεις εικόνες σα σινιάλα σωτήρια: υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στο να βλέπεις έναν τίτλο σα σκάλα των επιτυχιών και σα μια επέλαση μπάρας που σηκώνει το γήπεδο σα σεισμό. Ο Στράους δεν πρόκειται να είναι εκείνος που θα κάτσει να περιμένει την ομάδα του να μαζέψει σκόρπιους πόντους όπως τρώγει ψωμί πριν πάνε να κοιμηθούν — αυτός είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στη βάση της επίθεσης γίνεται ένα βιονικό κομμάτι της ίδιας της επίθεσης. Οι αμυντικοί χάνουν την ανάσα κοιτώντας το βλέμμα του σα να είχαν δει μία ψυχή στην τιμωρία των θεών. για σένα Thrylos1926 που μου λες για ξυπόλυτους στρατιώτες και τους τελευταίους της κατηγορίας: μήπως ξεχνάς εκείνον τον πιτσιρικά από την Πορτογαλία που έπαιζε σα σκαντζόχοιρος στις πλάτες των αντίπαλων γκολκίπερ σα ένας ζητιάνος που τυχαίνει να κρατάει ένα σφυρί; Τον είχανε αγοράσει σα φθηνό ανέκδοτο, τον βγήκαν σα έκπληξη — εκείνος σήκωσε πέντε τίτλους σα σακούλες σούπερ μάρκετ. Κι εσύ θες τώρα να βγάλουμε τον Τόρα επειδή έκανε ένα ωραίο πέναλτι; για σένα DikefalosTV που θυμίζεις τις τύψεις των τεράστιων αριστερών στα αποδυτήρια: υπάρχει εκείνος ο τεράστιος Σέρβος που κάποτε κουβαλούσε μία ομάδα σα σακίδιο στον ώμο του μέχρι το τελικό σφυρίξιμο. Στις τελευταίες τριάντα ομάδες της Ευρώπης εκείνος είναι η μνήμη ενός τίτλου που δεν ξεθωριάζει — γιατί σου λέω εγώ πως ένας πρωταθλητής δεν κρύβεται στις τελευταίες σειρές μιας Β' κατηγορίας, αλλά πάνω στη σέντρα ενός γηπέδου σα αυτά που μπορεί να γίνουνε δικοί σου. και τέλος, για σένα PrasinosUltras που γυρίζεις από την Πλάκα τραγουδώντας *Stand by Me* σα κάποιον που γέννησε ο ίδιος τον τίτλο μέσα στο σπίτι σου: μην ξεχνάς πως τελευταία φορά που βγήκαμε κορυφαίοι σαν ευρωπαϊκή δύναμη ήταν όταν εκείνος ο Κολομβιανός έφτιαξε το γκολ του αιώνα εκεί στοiuseppe Meazza σα να είχε δώσει συμβόλαιο στις φλόγες — εκείνον τον φώναξαν για όλους τους τίτλους εκείνης της χρονιάς. Μετά από ένα χρόνο τον είχαν στέλνει πίσω σαν φλούδα πορτοκαλιού. τέλος πάντων, όλοι αυτοί οι τίτλοι που ζητάμε δεν φτιάχνονται σα επιστολές του Άγιου Βαλεντίνου — γίνονται σα πραγματικοί πόλεμοι, σα επέλαση που κάποιος την οδηγεί από την πρώτη γραμμή. Και η ψυχή αυτού του πολέμου δεν κρύβεται σε μία φόρμα δεύτερης κατηγορίας — βρίσκεται εκεί που κάποιος σηκώνει τον τίτλο σα σημαία μέσα στο μεγαλύτερο γήπεδο του κόσμου. Θα τον βρούμε αυτόν τον άνθρωπο; Μας ξέρεις άλλωστε πόσο αγαπάμε να ξεπουλάμε τους τίτλους πριν καν τους κερδίσουμε.