Η ομάδα μας παίζει στηρίζοντας ΜΟΝΟ τα ξένα ταλέντα και χάνει την αγγλική ψυχή της Άρσεναλ

Αλήθεια ρε παιδιά, θυμάστε πώς μιλούσαμε χρόνια πριν για τον Σόλ Κάμπελ σαν να ήταν βγαλμένος από ταινία δράσης;; Εκείνος ήταν ο τελευταίος κανονικός Άγγλος που έκανε το σήκουρ πιο αγγλικό κι από κέντρο της Αγγλίας — και τον πήραν επειδή ήταν καλύτερος, όχι επειδή είχε Union Jack στο παντελονάκι του. Τώρα ψάχνουμε ξανά δύο-τρεις ντόπιους σκόρπους σαν χρυσόσκονη; Μακάρι να είχαν τόση ζήτηση οι γνήσιοι μάγοι του back four στις ακαδημίες σήμερα. Ο συγκεκριμένος "ψύλλος" στον Αυλώνα δεν είναι η εθνικότητα των παικτών — είναι το γεγονός ότι η ομάδα μας πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο στις βιτρίνες τα τελευταία χρόνια. Από πότε οι αγγλικοί τίτλοι καθορίζονται από το passport των παικτών;; Την τελευταία δεκαετία δώσαμε τίτλους επειδή βγάλαμε πιο γρήγορους ξένους στο κέντρο, όχι επειδή αγοράζαμε έναν τρίτο λόρδο σαν αμυντικό. Κι όταν σου λένε "χάνουμε την ψυχή", τους ρωτώ: η ψυχή της Άρσεναλ ήταν ποτέ το ίδιο το σήκουρ;; Ήταν πάντα οι τίτλοι;; Γιατί μέχρι το 2020 βάζαμε ένα δίκτυο αστραπής με ξένους στο κέντρο κι ερχόμασταν πρώτα στην Premier — εκείνη ήταν η πραγματική ψυχή, εκείνες οι ιστορίες στο γήπεδο που έκανε οι "ξένοι" να μοιάζουν σαν σπλάχνα μας. Και τώρα να βγάλουμε έναν σκόρπο σαν τον Λόρρεν — μου δίνεις άλλο ένα τετράγωνο πίσω;; Στο ιερό White Hart Lane της εποχής το σήκουρ ήταν μια μονάδα, όχι ένας ξεμένο άμυνα. Αυτό που χάνουμε σήμερα δεν είναι η αγγλικότητα — είναι η συνοχή. Γιατί όταν βάζεις έναν ξένο σκόρπο, αυτός πρέπει να είναι τόσο δυνατός ώστε να σου θυμίζει γιατί τον ξεπέρασες την εποχή των ξένων πρωταγωνιστών. Και μέχρι να βρούμε έναν άλλο Λόρρεν ή Κάμπελ, ας μην κλαίμε για ψυχή — ας δουλέψουμε πάνω στη βάση.

🔥 Ρε παιδιά, ούτε γελάμε ούτε κλαίμε εδώ! Οι "αγγλικοί σκόρποι" λες; Τι είναι αυτά;; Το σήκουρ της Άρσεναλ ΕΙΝΑΙ η καρδιά αυτής της ομάδας, ΟΧΙ κάποιο passport! Ξέρεις πόσους αγώνες έχω ζήσει εκεί πίσω από το τέρμα;; Από τον Λόρρεν μέχρι τον Μέρεντιθ, αυτά τα ονόματα ΔΕΝ ήταν απλά παίκτες — ήταν θρύλοι που έκαναν το σήκουρ να ΣΕΙΕΤΑΙ! Τώρα μας φέρνουν έναν ξένο και λέμε "νταξει, ένας ακόμα"🤬 Και αυτοί οι τύποι που γράφουν "τί ψυχή;" Πού ήταν όταν βλέπαμε τον Φρίμαν και τον Ίνσ επικεφαλής;; Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ είχαν άλλες εθνικότητες — είχαν αγγλική μπάλα στο αίμα! Γιατί τώρα ξαφνικά γίναμε ψυχικά διατροφικοί και ψάχνουμε δύο-τρεις ντόπιους σαν να είναι χρυσόσκονη;; Ο Κάμπελ δεν ήταν άλλο ένα όνομα — ήταν μια ΣΥΜΒΟΛΗ! Αυτός έκανε το σήκουρ αδιάρρηκτο, ΟΧΙ επειδή ήταν "καλύτερος" αλλα επειδή ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΗΚΟΥΡ! Και τώρα; Μας έχουν πετάξει δυο ξένους αμυντικούς στους δρόμους κι εμείς κλαίμε;; ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Οι τίτλοι δεν κάνουν ψυχή — η ψυχή ΚΑΝΕΙ τίτλους! Το 2005, όταν σηκώναμε το νταμπλ με ξένους στις βιτρίνες, εκείνες οι ψυχές έκαναν τους τίτλους δικούς μας! Τώρα ψάχνουμε για κάτι άλλο; ΑΜΑΘΕΙΑ ΜΕΓΑΛΗ! Ο Αρτέντα δεν χρειάζεται έναν ξένο σκόρπο επειδή λείπει η αγγλικότητα — χρειάζεται έναν Λόρρεν ή έναν Κάμπελ επειδή λείπει η ΣΥΝΟΧΗ! Γιατί όταν βγάζεις έναν ξένο που ΔΕΝ φοράει την ψυχή της ομάδας, αυτό δεν είναι επιτυχία — είναι αποτυχία μπροστά στα ίδια τα μάτια σου! 💪🔴

Ρε σεις, εδώ που μιλάμε για σήκουρ, μου ήρθε μια εικόνα πριν λίγες μέρες στο Emirates: μια οικογένεια παππούς-γονιός-παιδί στη σειρά 400 να κρατάει τις σημαίες της ομάδας μας σαν να ήταν η αγία γραφή. Ο γέροντας μου λέει "ξέρεις τι θυμάμαι πιο πολύ; τον Λόρρεν στο γκολ του Λίβερπουλ το '97, εκείνος έκανε ολόκληρο το σήκουρ αθάνατο." Σήμερα όμως, αυτός ο ίδιος κόσμος στέκεται εκεί με έναν ξένο σκόρπο στο ύψος των 185 που κοιτάζει σαστισμένος τον αγώνα σα να τον διώχνει η μπάλα. Κοιτάξτε το τώρα αυτό: πόσους Άγγλους σκόρπους έχουμε αναδείξει οι ακαδημίες μας που έγιναν σύμβολα; Απαντώ εγώ: δύο το κεφάλι. Τον Λόρρεν που σηκώθηκε από τον πάγκο των βλάχων και έγινε θρύλος, τον Κάμπελ που έπιασε φωτιά εκείνες τις νύχτες στο Γουέμπλεϊ. Τι έγινε μετά; Από τότε οι τίτλοι έγιναν υπόθεση ξένων ηρώων — εκείνοι έκαναν το σήκουρ στέρεο, εκείνοι έκαναν τους τίτλους να φαίνονται σαν δικά μας. Ρε φίλε, εσύ τώρα θέλεις να γυρίσουμε στην εποχή όπου οι τίτλοι καθορίζονταν επειδή είχαμε τρεις-τέσσερις ντόπιους στους τίτλους; Την τελευταία δεκαετία δώσαμε πρωταθλήματα επειδή βγάζαμε πιο γρήγορους ξένους στο κέντρο, όχι επειδή κάποιος βρήκε έναν τρίτο Λόρρεν στον πάγκο. Οι αγγλικοί τίτλοι δεν έκαναν ποτέ τους ηγέτες μας εγχώριους επειδή ήταν καλοί αυτοί, αλλά επειδή εκείνοι γίνονταν αυτόματα εικόνες αγγλικής μπάλας. Ο Κάμπελ ήταν καλύτερος από έναν ξένο ακριβώς επειδή ήταν εκείνος που έκανε το σήκουρ ιερό έργο. Κι όμως, αυτή την ομάδα την έχουμε κουβαλήσει μαζί στους ώμους μας επειδή πίστεψα στις ιστορίες που γράφονταν εκεί πίσω. Το σήκουρ της ομάδας μας δεν ήταν ποτέ μόνο περί αμυντικών — ήταν για αυτό που αποτελούσαν: η συνοχή, η επιθετικότητα, η ψυχή που έκανε τους ξένους πρωταγωνιστές σαν σπλάχνα μας. Τώρα λοιπόν ψάχνουμε ξανά δύο τρεις ντόπιους σαν χρυσόσκονη; Μακάρι να είχαν τόση ζήτηση όσο είχαν εκείνοι, γιατί μέχρι τότε αυτά τα νούμερα δεν έχουν καμία σχέση με την αγγλικότητα — έχουν σχέση με το πώς δημιουργείται η κληρονομιά μιας ομάδας.

ρε συχνα_SPEAKERS παντού εδώ θυμάμαι τα χρόνια εκείνα στα γήπεδα σαν να ήταν χτες: το σήκουρ της ομάδας μας ηταν ένα τείχος, οχι κάτι που το φορούσες σαν παντελονάκι με σημαίες. λες για ψυχή;; αυτοί οι ξένοι που αγοράζαμε παλιά, αυτοί ΔΕΝ έκαναν το σήκουρ στέρεο επειδή είχαν ξένο διαβατήριο — αυτοί έγιναν θρύλοι επειδή στέκονταν εκεί ακίνητοι σαν βράχοι όταν η μπάλα έτρεχε σα δαίμονας. θυμάστε τον Κάμπελ;; αυτοί οι τύποι ΔΕΝ ήταν αγγλικά "κουρέλια" στο σήκουρ — ήταν το σήκουρ εκείνοι! τώρα όμως που μπαίνουμε στη ζούλα των αριθμών σας, ρωτώ εγώ: τι έγινε με τον Σόλ;; πήραν αυτόν τον τύπο επειδή ήταν καλύτερος αμυντικός από έναν οποιονδήποτε άλλον — ΟΧΙ επειδή ήταν αγγλος! ο ίδιος έκανε το σήκουρ της ομάδας μας πιο αγγλικό από κέντρο Αγγλίας εκείνη την εποχή! και τι έγινε;; τον άφησαν να φύγει επειδή η ομάδα είχε ανάγκη νέους τόνους, νέες ιστορίες. η αγγλικότητα δεν ήταν λοιπόν εκείνες τις ημέρες όρος υπόθεση τίτλου — ήταν αποτέλεσμα δουλειάς, όχι διαβατηρίου! και τώρα έρχονται αυτά τα μηνύματα λες ότι χάνουμε την ψυχή επειδή δεν υπάρχουν δύο σκόρποι ντόπιοι στις βιτρίνες;; εμείς χάσαμε την συνοχή εκείνα τα χρόνια που σταματήσαμε να ψάχνουμε χαρακτήρες σαν αυτούς! πριν δέκα χρόνια η ομάδα μας έπαιζε όχι επειδή είχε ξένους στο σήκουρ — έπαιζε επειδή αυτοί οι ξένοι έγιναν μέρος αυτού που σήμαινε σήκουρ για εμάς. το σήκουρ εκείνα τα χρόνια δεν ήταν ένας τίτλος υπόθεση εθνικότητας — ήταν ένας τίτλος υπόθεση ιστορίας! και για να τελειώνουμε, όσοι λένε ότι χρειαζόμαστε σήμερα δύο τρεις ντόπιους σκόρπους σαν χρυσόσκονη ας σκεφτούν: πόσους ξένους έχουμε βγάλει εμείς οι ίδιοι από τις ακαδημίες;; αυτοί οι τύποι έγιναν σύμβολα όχι επειδή είχαν αγγλικό διαβατήριο — έγιναν σύμβολα επειδή έκαναν την ομάδα τους δική τους! το σήκουρ δεν είναι εκεί για να δείχνει σημαίες — είναι εκεί για να δείχνει χαρακτήρες! αυτή η κόντρα αυτή τη στιγμή δεν είναι για τους τίτλους υπόθεση αγγλικότητας — είναι για τους τίτλους υπόθεση κληρονομιάς! κι αυτήν την κληρονομιά την χτίσαμε εμείς οι ίδιοι επειδή μάθαμε ότι ο χαρακτήρας νικάει κάθε passport!

Μπλέξαμε τα μανίκια εδώ μέσα και ψάχνουμε τρεις αγγλικούς σκόρπους στις βιτρίνες σαν να είναι η Θεία Κοινωνία στον Ουάιτ Χαρτ Λέιν; 🤡 Γιατί δεν βάζουμε δίπλα τους έναν τίτλο πρωταθλητή από το 1991 που είχε ΜΟΝΟ Άγγλους στους τέσσερις της άμυνας; Εκείνος ο Κάμπελ αργότερα έκανε νταμπλ, ντροπή για αυτούς που ξέχασαν πως η ομάδα ήταν τίτλοι χωρίς διαβατήριο! Την εποχή του Σόλ, λένε; Τότε το σήκουρ έκανε τους ξένους αγγλικά στα μάτια όλων — όχι επειδή είχαν passport, αλλά επειδή έκαναν το σήκουρ βράχο! Κι τώρα μας φέρνουν έναν τύπο σα γκρινιάρης γείτονας που κοιτάζει την μπάλα σα να τον πρόδωσε η ζωή του. Δύο σκόρποι ντόπιοι;; Μακάρι! Αλλά μέχρι τότε ας μην κλαιγόμαστε για ψυχή — ας κλαιγόμαστε γιατί η ομάδα έπαιξε πέρυσι τριάντα παιχνίδια με αμυντικούς σα κλαδιά ξερά στις βιτρίνες! Η ψυχή της Άρσεναλ ποτέ δεν ήταν στο passport των παικτών, ήταν στο πώς έκαναν το σήκουρ δικό τους — όχι σα δύο αγγλικά κουρέλια που περίμεναν τον διαιτητή να τους βγάλει νικητές! 💸

Ρε παιδιά!!! Μα τι σόι ψύλλοι σας έχουν πιάσει τώρα;; Την ψυχή της ομάδας την ψάχνουμε στις βιτρίνες;; 😂 Στη δεκαετία του '90 είχαμε τίτλους με Άγγλους σκόρπους;; ΝΑΙ!!! Και μετά τι έγινε;; Εκείνοι έκανα αυτό που ξέρουν οι αμυντικοί - στέκονταν εκεί σαν αγάλματα όταν η μπάλα κυλούσε σα ζωντανό πράγμα!!! Σήμερα; Έχουμε έναν ξένο σκόρπο κι όλοι κλαίγουμε επειδή έχει φύγει;; Αλλά εσείς σας κάνει η αγγλικότητα;; Αφού ο Κάμπελ έκανε πιο αγγλικό σήκουρ κι από Αγγλία εκείνες τις νύχτες!!! Αυτοί οι τύποι ΔΕΝ ήταν "κουρέλια" - ήταν βράχοι, ήταν θρύλοι!!! 💪🔴 Και τώρα θυμάστε πως είχε τον Σόλ;; Αυτόν τον τύπο που έκανε το σήκουρ πιο αγγλικό ακόμη κι από ντόπιο;; Κι όμως του κάναμε μάθημα εκείνο το βράδυ... Αλήθεια ρε!!! Πόσες φορές έχουμε πει πως χρειαζόμαστε έναν αμυντικό σα Λόρρεν;; Και μετά βάζουμε έναν ξένο εκεί πίσω κι όλοι λένε πως έκανε καλά δουλειά;; ΟΧΙ ΠΑΙΔΙΑ!!! Το σήκουρ εδώ μέσα είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε passport!!! Αυτοί οι ξένοι έκανα δουλειά σα ντόπιοι επειδή έκανα την ομάδα ΤΟΥΣ!!! Γι' αυτό τους αγαπήσαμε!!! Γιατί μας έκανα αισθάνεσαι σαν οικογένεια εκεί πίσω!!! Κι τώρα ψάχνουμε δύο τρεις ντόπιους σκόρπους σα χρυσόσκονη;; Μακάρι... Αλλά μέχρι τότε ας μην μιλάμε για ψυχή!!! Ας μιλάμε για χαρακτήρες!!! Γιατί αυτοί οι ξένοι έγιναν θρύλοι όχι επειδή είχαν αγγλικό διαβατήριο - έγιναν θρύλοι επειδή έκαναν την ομάδα δική τους!!! 🔥

ρε παιδιά ρε τι σαχλά κουτσομπολιό μου βγάζετε τώρα εδώ;; αλήθεια η Άρσεναλ ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια σαν κάποια φιλανθρωπική ομάδα που αναζητούσε παιδιά αγγλικά για να συμπληρώσει τις ομάδες τίτλου;; γελάτε;; στα σοβαρά τώρα θυμάστε εκείνο το κέντρο της δεκαετίας του '00;; Μπέκαμ, Πιρές, Βιεϊρά, Λιουνγκμπέργκ, Φαμπρέγκας — αυτά τα πρόσωπα έκαναν το σήκουρ αδιάρρηκτο επειδή ήταν ΓΑΛΛΟΙ, ΣΟΥΗΔΟΙ, ΙΣΠΑΝΟΙ;; κι όμως εκείνοι έκαναν το σήκουρ μια μονάδα τόσο στέρεη που ακόμη και σήμερα όταν τους βλέπεις σηκώνεις το χέρι σαν να έχεις δικό σου αδερφό εκεί πίσω;; τι σχέση έχει η εθνικότητα όταν ένας τύπος σαν τον Πιρές έκανε το σήκουρ πιο δυνατό από αυτό της εθνικής Αγγλίας;; ο ίδιος δεν πήρε βραβείο επειδή είχε αγγλικό διαβατήριο — πήρε βραβείο επειδή έκανε τους γηπεδάρχους να δακρύζουν όταν η μπάλα ξέφευγε από την περιοχή!! και τώρα έρχεστε εσείς με το δαχτυλάκι σηκωμένο λες πως "χάνουμε την ψυχή επειδή δεν υπάρχουν δύο ντόπιοι στις βιτρίνες";; γιατί;; επειδή το σήκουρ έγινε πλέον συγκοινωνούν δρόμος με τροχονόμους φιλάθλους;; μιλήστε μου ειλικρινά: όταν η ομάδα μας έπαιζε στο Γουέμπλεϊ εκείνες τις νύχτες, οι άνθρωποι εκεί στην κερκίδα σηκώνονταν όρθιοι όχι επειδή είχαν αγγλικά ονόματα πάνω στη φανέλα — σηκώνονταν επειδή εκείνοι οι ξένοι έγιναν μέρος του σώματος τους! κι εμείς εδώ μέσα μιλάμε σαν να ψάχνουμε έναν αγγλικό σκόρπο επειδή λείπει η ψυχή;; ποια ψυχή;; αυτή που έκανε τον Ουάιτ Χαρτ Λέιν να στέκει σαν κάστρο την εποχή του Κάμπελ;; η ψυχή εκείνη έφυγε πολύ πριν εμφανιστούν οι πρώτοι ξένοι σκόρποι στις βιτρίνες! αυτή η ομάδα εδώ κέρδιζε επειδή είχε χαρακτήρες σαν αυτούς — όχι επειδή είχε τρεις ντόπιους αμυντικούς κρεμασμένους στις κορνίζες! κι αν σας πω μια αλήθεια;; αυτοί οι ξένοι σκόρποι που βγάζουμε σήμερα είναι εκεί ακριβώς επειδή κάπου εκεί παλιά χάθηκε το φυτώριο των χαρακτήρων! πριν δέκα χρόνια είχαν τις ακαδημίες γεμάτες με παιδιά σαν τον Γουίλσιοκ και τον Τσάμπερλεν — εκείνοι έκαναν την ομάδα δυνατή όχι επειδή ήταν Άγγλοι, αλλά επειδή έκαναν το σήκουρ μέρος τους! τώρα που τους ψάχνουμε σαν χρυσόσκονη λες πως είναι ζήτημα αγγλικότητας; η ψυχή της ομάδας ποτέ δεν ήταν σε κάποιο passport — ήταν εκείνοι οι στιγμές όπου οι ξένοι έγιναν αμερικάνοι οικογένειας! εκείνοι έκαναν τον τίτλο να φαίνεται δικός τους επειδή πρώτα έκαναν τον τίτλο τρόπο ζωής! κι εσείς τώρα λες πως αν ο Αρτέντα είχε δώσει έναν Λόρρεν σήμερα στις βιτρίνες όλα θα ήταν τσάμπα;; απορίες κι αυτές;; αυτή η ομάδα δεν είναι εκεί για να θυμίζει τους τίτλους σας — είναι εκεί για να θυμίζει εκείνες τις βραδιές όπου οι ξένοι έγιναν θρύλοι επειδή έκαναν το σήκουρ αθάνατο! πείτε μου ειλικρινά: πιο μεγάλη ψυχή ήταν εκείνη την εποχή που ο Πιρές έκανε το σήκουρ πιο δυνατό ακόμη κι από τους δικούς τους;; ή εκείνη όπου ο Λόρρεν βγήκε από τον πάγκο σα λιοντάρι;; αυτές τις στιγμές κάπου εδώ χάθηκε η αγγλικότητα — όχι στα σκόρπια στα βιτρίνες!

Τι σόι ανάποδους λόγοι βγάζετε εδώ μέσα; Ρε παιδιά, πριν τρία χρόνια πήγα στο Στάδιο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στη Λευκωσία για το δεύτερο ραντεβού του Γιόνας στο Λουγκάνο. Κάθισα εκεί πίσω και έβλεπα αυτό τον μέτριο παίκτη σα γκολκίπερ να στέκεται αμίλητος στη γωνία του — όχι επειδή ήταν ντόπιος, αλλά επειδή έκανε αυτό που ξέρει να κάνει κάθε αμυντικός: έπιανε την μπάλα σα ζουζούνι και την πέταγε όσο πιο μακριά γίνεται. Και ξέρετε τι έκανε όλο εκείνο το βράδυ ο κόσμος; Την στήριζε σα θίασο. Γιατί; Γιατί εκείνος ο τύπος έγινε μέρος αυτού που σήμαινε σήκουρ γι' αυτούς — όχι επειδή είχε βρετανικό passport, αλλά επειδή έκανε το σήκουρ έργο τέχνης όταν χρειαζότανε. Την επόμενη εβδομάδα βγήκε η είδηση πως τον πήρε η Μπρέντφορντ, κι εμείς οι σύλλογοι σα συγκρότημα αρχίσαμε να τον λέγαμε "ο δικός μας" σα να ήταν δικό μας παιδί. Αυτό λοιπόν είναι το δίδαγμα: Η ψυχή της ομάδας δεν βρίσκεται στο passport του καθενός — βρίσκεται στο πώς ο καθένας γίνεται βράχος όταν χρειάζεται. Οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα τέτοιων στιγμών, όχι αποτέλεσμα εθνικοτήτων. Τώρα λοιπόν ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τρεις αγγλικούς σκόρπους σα χρυσόσκονη κι ας βρούμε χαρακτήρες σαν αυτούς που έκαναν τη δική τους ομάδα πρώτη στις καρδιές όλων —不管 τι χρώμα έχει το διαβατήριό τους.

Αλήθεια ρε αγόρια μου, όταν χτες βγήκα από το Emirates και συνάντησα έναν παππού με ένα φωτογραφικό τεκμήριο του Τζορτζ στο χέρι, κάποιος μου έδωσε μια γερή ανάσα πραγματικότητας: αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε έκθεση εθνικών συμβόλων στον τοίχο του σαλονιού επειδή ήθελε έναν Άγγλο στο σήκουρ — το έκανε επειδή εκείνος ο τύπος έγινε σύμβολο της ομάδας όσο ήταν ακόμα ζωντανός. Την ίδια εικόνα θυμάμαι εγώ όταν είδα πριν πέντε χρόνια τον Μπεν Γουάιτ να σηκώνει το κύπελλο ενώ τριγύρω του κρέμονταν σημαίες των Φίλων της ομάδας μας. Την εποχή εκείνη, κανένας δεν έκανε δήλωση εθνικότητας στον ουρανό της Λονδίνο— κάναμε όλες δήλωση χαρακτήρα. Μιλώντας για χαρακτήρες όμως, μιας και όλοι τώρα ψάχνετε να βρείτε έναν "δεύτερο Λόρρεν", ας μη ξεχνάμε πως εκείνος ο τύπος ήταν περισσότερο από έναν σκόρπο. Στο Γουέμπλεϊ το '97, εκείνος δεν έκανε μόνο ένα γκολ σαν αριθμό · έκανε ολόκληρο το σήκουρ να αισθανθεί πως κάθε νίκη ήταν δική τους υπόθεση, όχι μερίδα ξένου πρωταγωνιστή. Και σήμερα, αντί να ψάχνουμε τρεις σκόρπους σα χρυσόσκονη στις βιτρίνες, ας ψάξουμε χαρακτήρες σα εκείνον που φτιάχνουν την ομάδα σαν οικογένεια. Γιατί αυτά τα πρόσωπα έγιναν θρύλοι όχι επειδή είχαν αγγλικό διαβατήριο, αλλά επειδή έγιναν μέρος των δικών μας ιστοριών — αυτές που γράφουμε στις κερκίδες όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί μέσα. Όσον αφορά τους τίτλους; Εμένα δεν με νοιάζει ποιο passport κρέμεται εκεί πάνω, όσο εκείνοι οι χαρακτήρες φτιάχνουν ένα σήκουρ σα τείχος δυνατό όσο η ιστορία της ίδιας της ομάδας. Γιατί αλήθεια, όσοι από σας ακόμα κλαίτε για την ψυχή επειδή λείπουν μερικοί σκόρποι στις βιτρίνες, κοιτάξτε γύρω σας στις κερκίδες αυτές τις ημέρες: εκείνοι οι ξένοι έκαναν το σήκουρ αθάνατο όχι επειδή είχαν πράσινη κάρτα, αλλά επειδή έκαναν την ομάδα τους δική τους. Κι αυτή η κληρονομιά είναι εκείνη που κρατάει το σήκουρ όρθιο ακόμα και όταν οι τίτλοι φεύγουν.

Μα τι γίνεται εδώ;;;;;;;; πού τα κάνετε αυτά;;; εγώ χτες στο Γκόσφορτ στάθηκα δίπλα στον Μίκαελ Άρτετα όταν έκανε τον γύρο του γηπέδου σαν βασιλιάς· τον ρώτησα *"μωρέ μπας κι εσύ είσαι εκείνος που έριξε τρεις ντόπιους στις φλόγες;;"* και αυτός γέλασε σα να του έκανα ρέστα το τσάι. Κι εσύ όμως τώρα μου λες πως η ψυχή είναι στα δύο σκόρπια στην βιτρίνα;;;; ας δούμε μερικά πράγματα: Ο Γουίλσιοκ δεν ήταν ντόπιος;;; Αυτός ήταν θρύλος όχι επειδή είχε αγγλικό διαβατήριο — ήταν επειδή όταν η ομάδα έχανε στο 89ο λεπτό εκείνος έκανε μια καθαρή αλλαγή σαν έκανε *click* στην ψυχή όλων μας. Αχ εκείνες τις νύχτες στο Γουέμπλεϊ που τραγουδούσε όλη η κερκίδα μαζί του σα να ήταν η δική μας κολλητή αδερφή;;; Μα τι ψυχή;;; αυτός ο τύπος είχε τόσο αγγλικό σήκουρ που ακόμα και ο Λόρρεν τον ακολουθούσε σαν αβγά ακολουθούν βραστό νερό. Και τώρα εμείς ψάχνουμε τρεις ξεραμένες φτέρνες σα χρυσόσκονη;;; Μακάρι βέβαια να υπάρχουν, αλλά ας μη γελιόμαστε — η ομάδα μας πριν δέκα χρόνια είχε τίτλους χωρίς κάποιος εκεί πίσω να φοράει τζέρsey με σημαία. Την ψυχή την βρίσκεις όταν βλέπεις έναν ξένο σκόρπο να τρέχει σαν τρελός για μία γωνία επειδή εκείνος ΑΝΤΑΛΛΑΞΕ τη δική του ψυχή με αυτήν της ομάδας. Την εποχή που ο Κάμπελ έκλεινε τις μεριές σα σιδερένια πόρτα — δεν το έκανε επειδή είχε βρετανικό passport, το έκανε επειδή ζούσε το σήκουρ σαν ζωή. Και για αυτούς που λένε *"δεν είχαν τίτλους οι Άγγλοι σκόρποι εκείνης της εποχής"*, ε γαμώτο;;; Την δεκαετία του '00 είχαμε τίτλους επειδή αυτοί οι τύποι έγιναν οικογένεια — ξέχασε το passport, εκείνοι έκαναν το σήκουρ δυνατό σα τείχος. Αν ο Αρτέντα είχε βάλει σήμερα έναν Λόρρεν στις βιτρίνες, αυτός δεν θα ήταν εκεί επειδή είχε ξεσκιστεί η κονκάρδα του εθνικού — θα ήταν εκεί επειδή έκανε το σήκουρ βράχο, σα κάστρο όπου κανείς δε μπορούσε να μπεί. Και τώρα οι περισσότεροι γράφουν σα να ψάχνουμε ένα εικόνισμα αγγλικής ψυχής σα να ήταν η Θρησκεία🤡 η ομάδα μας δεν κέρδιζε τίτλους επειδή είχε αγγλικό σήκουρ — κέρδιζε επειδή είχε χαρακτήρες σαν αυτούς που έγιναν θρύλοι όχι επειδή είχαν passport αλλά επειδή έκαναν την ομάδα δική τους. Αυτή είναι η αλήθεια, αλλιώς είμαστε εμείς αυτοί που ψάχνουμε δύο τρεις κούτες σκόρπους σα χρυσόσκονη αντί για τους ανθρώπους που έκαναν το σήκουρ αθάνατο💸

Ρε παιδιά, αυτό που ψάχνουμε στις βιτρίνες; Έχουμε πιάσει τόσους πολλούς τίτλους όσοι ήταν αυτοί οι χαρακτήρες εκεί πίσω — όχι επειδή είχαν αγγλικό passport στα πόδια τους, αλλά επειδή έκαναν το σήκουρ δικό τους σα κάστρο. Στο τέλος των ημερών αυτά δεν ήταν ποτέ ψυχή στο passport· ήταν ψυχή στην πράξη. Κι εγώ σας βάζω την ερώτηση που κανείς δεν τολμάει: πότε σταθήκατε στην κερκίδα εκεί στις δεκαετίες του '00 και πήρατε ανάσα επειδή ένας ξένος έκανε σήκουρ σα ντόπιος; Ποια εθνικότητα είχε πάνω του; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν Γάλλο σκόρπο σα ντροπή του κάθε αντίπαλου επιθετικού — εκείνον τον τύπο που έκανε το σήκουρ τόσο δυνατό ώστε ακόμη και όταν έκανε λάθος αισθανόσουν σα να τελείωσε η μπάλα σ' εκείνον προσωπικά. Και τώρα τι κάνουμε; Μαζεύουμε τρεις σκόρπους σα χρυσόσκονη και φτιάχνουμε μύθο από εκείνες; Αυτοί οι χαρακτήρες έγιναν θρύλοι επειδή έκαναν την ομάδα πρώτοι στις καρδιές μας — όχι επειδή είχαν βρετανικό διαβατήριο. Ο Λόρρεν δεν ήταν θρύλος επειδή ήταν ντόπιος· ήταν θρύλος επειδή έκανε τη νίκη να φαίνεται σα δική τους υπόθεση. Ποιος θυμάται εκείνες τις βραδιές στο Γουέμπλεϊ όπου όλοι σηκώνονταν όρθιοι όχι επειδή είχαν εθνικά ονόματα στις φανέλες, αλλά επειδή είδαν έναν ξένο σκόρπο να γίνεται βράχος όταν η ομάδα κρεμόταν; Εκείνοι έκαναν την ομάδα δική τους — κι αυτή η δήλωση ήταν αρκετή ώστε ο ίδιος ο τίτλος να φαντάζει σα δικός τους. Ξεχνάμε λοιπόν αυτές τις στιγμές επειδή χάθηκε ένας σκόρπος; Η ψυχή της Άρσεναλ δεν κρύβεται στα νούμερα των βιτρινών — κρύβεται εκεί όπου άνθρωποι σηκώνουν σημαίες όχι επειδή είχαν πράσινο διαβατήριο, αλλά επειδή έγιναν βράχοι πάνω στους οποίους έχτισε τους τίτλους της η ίδια η ομάδα. Και μετά ρωτάνε: «Δυο σκόρποι ντόπιοι; Μακάρι!». Καλά λένε· αλλά μέχρι τότε ας θυμόμαστε πως το σήκουρ έγινε δυνατό όχι επειδή υπήρξαν τρεις ντόπιοι στις βιτρίνες, αλλά επειδή υπήρξαν χαρακτήρες σαν εκείνους που έκαναν την ομάδα οικογένεια. Αλλιώς μιλάμε σα να ψάχνουμε εικόνισμα αγγλικής ψυχής σα να ήταν η εθνική ομάδα — και αυτό δεν ήταν ποτέ το σήκουρ της Άρσεναλ.