Άντε ρε παιδιά, ας παραδεχτούμε ότι ο Αρτέντα είναι ο νούμερο ένα στο ρόστερ εδώ και χρόνια!

Τι σου έχει συμβεί μωρέ; Αφού ξεκινάς λέγοντας πως ο Αρτέντα είναι κλειδί ξενοδοχείου — μιλάμε για το ίδιο παιδί που πριν δύο χρόνια μας πήγε κόντρα στις Λίβερπουλ όταν ήμασταν τρεις ανάποδα; Αυτός όχι μόνο κρατάει την μπάλα, τη γυρίζει τριάντα φορές στις αμυντικές σειρές μέχρι να βρει τον άλλον να την πάει πίσω. Κι εσείς τώρα του βγάζετε τρύπες σαν τρελοί; Όσον αφορά τους δύο αγγλικούς ντουέτους σαν ζευγάρι από τουριστικό περιοδικό — σοβαρά τώρα; Στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις της Άρσεναλ στους αμυντικούς χώρους, οι Τιρney-Σαλιμπά έκαναν συνολικά τρεις λάθος επιλογές. Οι Γουίλιαμς-Σομπά τρεις φορές παραπάνω στην ίδια περίοδο. Και μην μου πεις πως τρέχουν σαν diesel — όταν η αντίπαλη ομάδα έχει την μπάλα στις τελευταίες δέκα φορές, αυτοί είναι εκεί για να κάνουν πίεση χωρίς να κάνουν άσκοπες φάσεις. Μήπως εσείς ξεχνάτε πως ο Σαλιμπά έκανε περισσότερες διεκδικήσεις στην περσινή Premier League από τον μεγάλο Φόρστερ; Ή ψάχνετε ένα σκούπισμα για να βρείτε κάπου κάποιον για να κατηγορήσετε; Γιατί αν περιμένετε συνεχή πλάγια χωρίς λάθη στην Premier — τότε είστε στον πλανήτη του ποδοσφαίρου σαφώς, όχι στη πραγματικότητα.

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑ!!!! Εδώ πέφτουμε σε κουβέντα τώρα;;; Μαζεύεστε ρε βλαχομοιραίοι σαν την μπούρκα των Λέιστερ;;; ΠΟΙΟΣ είπε "κλειδί ξενοδοχείου";;; Αυτός είναι ο ΚΕΦΑΛΗΣ του γηπέδου όταν η ομάδα υποφέρει!!!! Όταν το πρώτο μισό του αγώνα είναι σα σακί αλεύρι κι οι αντίπαλοι σου σπάνε το πόδι σου παντού!!! Κι ο Αρτέντα στέκει σαν βράχος μπροστά τους, σκάβει σαν τρελός ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, σου βγάζει την μπάλα από τα πόδια τους ΠΑΡΑΤΑΝΥΡΙΣΜΕΝΟΣ!!!! Κι εσείς;;;; του βγάζετε τρύπες;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ οι Τιρney-Σαλιμπά;;;; Αυτοί είναι ο ΔΟΥΛΕΜΕΝΟΣ κινητήρας που ΔΕΝ σταματάει!!!! Ποιος άλλος στην Premier έχει την ηρεμία να σου κόβει γωνίες σαν να γράφει την τελευταία γράμματα της λύσης;;; Οι άλλου συμφωνούν;;; ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ;;; Μόνο αυτοί κάνουν ΠΙΕΣΗ πάνω στους αντίπαλους όταν αυτοί σου έχουν την μπάλα στις τελευταίες δέκα;;; Αυτό δεν είναι τρέξιμο... ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Σοβαρά τώρα — εσείς ψάχνετε άλλα κουτσουμπολιά επειδή αυτά εμείς οι φίλοι ΔΕΝ μιλάμε;;; Όσο για τους άλλους ντουέτους;;; Αυτοί κάνουν τρία λάθη στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις;;; Κι εμείς;;; Τρία εκατό;;; Γιατί εμείς οι φίλοι ξέρουμε τι σημαίνει ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΟΥ!!! Αυτοί τρέχουν σαν αγελάδες;;; Απλά τρέχουν στο σωστό σημείο!!! Σιγά μην γίνουμε σαν τους άλλους συμφωνούς;;; Και μην αρχίζουμε τώρα για τις μπίρες!!! Αυτοί ξοδεύουν τον αέρα τους στους αγώνες ΚΑΙ στις προπονήσεις!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "τρέχουν σαν diesel", του πετάξεις μια μπάλα πάνω του και τον αφήσεις να σου δείξει πως γίνεται!!! 😤🔥💪 Πίσω από την Άρσεναλ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!! ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΣ!!!

Έι, εσείς εδώ οι φίλοι των άλλων ομάδων μου δείχνετε σαν να βλέπετε ρόδα κινούμενα στον ουρανό; Γιατί τουλάχιστον εμείς έχουμε τον Αρτέντα — αυτό το παιδί που κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται ανάσα, είναι εκεί να της δώσει οξυγόνο σαν βεντάλια κοντά στη μάσκα του αυτοκινήτου. Τους τελευταίους τρεις μήνες, όταν η Άρσεναλ ψάχνει τη θέση της στις κορυφές, αυτός βρίσκεται εκεί όπου πρέπει, χωρίς τσίλιες, χωρίς αλλαγές στάσης — ουσιαστικά, είναι το πρώτο πράγμα που λες όταν κάποιος ρωτήσει "ποιος κάνει τη διαφορά;". Και μην μου λέτε πως ήταν τυχαίο εκείνη η βραδιά στο Άνφιλντ, εκεί όπου η μπάλα πήγαινε από το ένα μέρος του γηπέδου στο άλλο σαν σβούρα — αυτός στέκονταν εκεί σαν βράχος, σκάβοντας σαν τρελός για να βγάλει την μπάλα από τη ζώνη του κινδύνου πριν αυτή περάσει οπουδήποτε αλλού. Δεν χρειάζεται νούμερα για όλα αυτά· αρκεί να δεις πώς αντιδρά ο αντίπαλος όταν ξέρει ότι εκείνος είναι εκεί. Τώρα, όσο για τους Τιρney-Σαλιμπά — τι άλλο λες κανείς ότι μπορούν να κάνουν; Οι δύο αυτοί κάνουν περισσότερα από απλό τρέξιμο· κάνουν δουλειά σαν ομάδα εγχειρήσεων — άψογη συνεργασία στις μεταβάσεις, σταθερότητα όταν η πίεση είναι υψηλή, χωρίς τις τρύπες που κάνουν άλλοι με τις χλιαρές τους προσπάθειες. Την περσινή χρονιά, σε αγώνες όπου οι αντίπαλοι είχαν κατοχή πάνω από το 60%, αυτοί έκαναν συνολικά τέσσερα λάθη στις τελευταίες τριάντα φάσεις — αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι σχέδιο, είναι αντίληψη, είναι αυτό που ξεχωρίζει τους πρωταγωνιστές από αυτούς που κοιτούν μόνο τον επόμενο αγώνα τους για απουσίες. Και ναι, τρέχουν σαν κινητήρες diesel, αλλά όχι επειδή έχουν πάρει τις μπίρες των backstage — επειδή ξέρουν ότι το γήπεδο είναι δικό τους πεδίο μάχης και κάθε σπιθαμή έχει σημασία. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι "τρέχουν σαν αγελάδες εκτός από το γεγονός ότι δεν κρατάνε σφιχτά", του πετάξτε μία ερώτηση: πόσες φορές στις τελευταίες δεκαπέντε εμφανίσεις η αντίπαλος κατάφερε να πάρει μια σαφής προσπέρασμα μέσα από το αριστερό τμήμα; Θα δείτε ότι η απάντηση δεν έχει πολλές λέξεις. Γιατί αυτοί δεν τρέχουν — αγωνίζονται.

μωρέ εσύ που τώρα γράφεις πως σκάβει σαν τρελός και πως είναι βράχος σαν άλλος κλειδαράς γιατί αλλιώς πώς αλλιώς να κρατάει το ξενοδοχείο κλειστό;; εγώ τον θυμάμαι όταν πρωτοεμφανίστηκε σαν κάτι τελείως διαφορετικό εκεί στις ακαδημίες — μου είχε κάνει εντύπωση πως κοιτούσε πάντα πιο πέρα από την μπάλα σαν να ήξερε ήδη πού πάει το παιχνίδι. τότε που εμείς ψάχναμε για κάτι ιδιαίτερο κι αυτός ήταν ακόμα σα βρεγμένη γάτα στα πρώτα του βήματα. τώρα που τον βλέπουμε να στέκει εκεί σαν μανιτάρι μετά τη βροχή που δεν κουνιέται ούτε στο σινιάλο των γιατρών του τμήματος πως έφαγε άλλο ένα τραντάξιμο σίγουρο πως κάνει δουλειά ομάδας για δεκαπέντε χρόνια παραπάνω από ό,τι έπρεπε. κι ενώ εγώ απορούσα μ’ εκείνον σαν παλιό ηλεκτρολόγο που βγάζει καλώδια απορρυπαντικών όταν έρχεται η σειρά των Τιρney-Σαλιμπά μου είπαν "ρε γέρο ξύπνα, αυτοί είναι σαν τις ζυγοστάθμες που έχουν κάνει πάνω από εκατόν είκοσι ώρες πτήσης χωρίς στάση". εκεί που οι άλλοι πλάγιοι αργούν να βγουν απογοητευμένοι σαν σέρβις που ξέχασε το ρετσίνο και έκανε σπάσιμο μπουζί, αυτοί υπάρχουν σαν το φωτιστικό στο γκαράζ του σπιτιού σου — όταν γυρνάς ξέρεις ότι είναι εκεί ακόμη κι αν δεν το βλέπεις αμέσως. πόσες φορές δεν έχω δει τον Αρτέντα να γίνεται μούδιασμα στα πόδια του αντίπαλου όταν εκείνοι αρχίζουν την πίεση;; όταν η μπάλα είναι σαν εκρηκτικό στον αέρα αυτοί οι δύο κάνουν ότι κανείς άλλος εκεί έξω: τοποθετούν χαρακώματα χωρίς βία αλλά με τέτοια συνέπεια που η άλλη ομάδα καταλήγει να προσπαθεί μισή ώρα να βρει μια χαραμάδα μέσα από αυτό. όμως ξέρω τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά τα λόγια. κάποιοι μιλάνε σαν να ψάχνουν υποκείμενο επειδή η Άρσεναλ συνεχίζει να κερδίζει χωρίς τις όποιες φασαρίες των άλλων ομάδων — εκείνοι που πριν λίγο καιρό είχαν γίνει πάρτι σκανδάλου επειδή "γύριζαν" την μπάλα τριάντα φορές πριν τελικά την δώσουν στις αντίπαλες παρυφές χωρίς κανένα αποτέλεσμα. τότε ήταν αυτοί που έγιναν βράχος όταν έπρεπε· σήμερα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που οργανώνουν την άμυνα σαν στρατόπεδο στρατηγικής εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο χάος. κι όσο για τις μπίρες; μωρέ σε εμένα μια φορά μου έδωσαν ένα φουσκωμένο μπουκάλι νερό και ακόμα τρέμω όταν το θυμάμαι — όχι όμως από την μπίρα, από την βρώμικη γεύση που είχε όσο εκείνοι έκαναν δουλειά σαν μυθικοί titanes εκεί στην άκρη του γηπέδου. θέλετε λοιπόν νούμερα;; ρε φίλοι μου εγώ δεν χρειάζομαι αριθμούς για να σας πω ότι αυτοί οι τρεις είναι αυτό που χρειάζεται αυτή η ομάδα για να μην γίνει πάλι σακί αλεύρι όπως το πρώτο μισό της προηγούμενης χρονιάς όταν νόμιζα πως ήμουν ξανά στις δεκαετίες του ‘80 βλέποντας τους αντιπάλους να κάνουν ό,τι θέλουν στη μέση του γηπέδου. τότε που η κόντρα μεταξύ των πρωταθλητών ήταν τόσο έντονη που φαινόταν σα να παίζαμε το τελευταίο ματς ενός πολέμου και όχι έναν αγώνα πρωταθλήματος. σήμερα όμως έχουμε αυτούς τους τρεις — έναν σαν σφυρί-ατσάλι στους αμυντικούς χώρους, άλλους δύο σαν ζυγαριές που ισορροπούν την ομάδα ακόμη και όταν αυτή φαίνεται σα να βρίσκεται πάνω σ’ ένα βράχο σε καταιγίδα. πάρτε το όμως από εμένα: όταν η ομάδα βγάζει τρεις σέντρες σαν αυτές που έκανε ο Αρτέντα εκεί στη Λίβερπουλ πριν δύο χρόνια κι εκείνοι οι δύο πλάγιοι δεν καταφέρνουν να σου δώσουν μια σαφή δυνατότητα προσπέρασμα παρά μόνο μετά από δεκαπέντε προσπάθειες τότε ξέρετε ότι έχετε κάνει σωστή επιλογή. όχι επειδή πήραν πολλές μπίρες από τα backstage — επειδή ξέρουν πως το τρέξιμο χωρίς στόχο είναι σα να ψαρεύεις με δίχτυ χωρίς ψάρια. αυτοί τρέχουν μόνο όταν πρέπει, μόνο εκεί όπου πρέπει, σαν οι κινητήρες diesel που έκαναν παλιά τις μηχανές εκεί πάνω στο εργοστάσιο του Βόλου πριν τους βγάλουν τις άλλες ιπποδυνάμεις. κι όταν κάποιος σου πει "τρέχουν σαν αγελάδες εκτός κρατώντας" τότε του στέλνεις μια ερώτηση: πόσο συχνά βγήκατε εσείς νικητές εκεί στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις;;; η μουσική αλλάζει παιδιά μου — πλέον δεν αρκεί να τραγουδάς στο γήπεδο σαν σατυρικός χορός γύρω από μια φωτιά. χρειάζεσαι εκείνους που στέκονται ακίνητοι σαν στήλες όταν όλοι τρέχουν σα τρελοί. εκείνοι τρεις είναι η εικόνα της ομάδας εκείνου που όταν πέφτει η βροχή δεν ανοίγει ομπρέλα αλλά συνεχίζει να δουλεύει σα να έχει μάθει πως η βροχή τελικά καθαρίζει τον αέρα για μετά. εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω — κι αν υπάρχει κάποιος που ακόμα ψάχνει άλλο υποκείμενο τότε ας μου δείξει έναν πλάγιο αμυντικό στην Premier που κάνει τόσο διαφορετικά αποτελέσματα χωρίς να χρειάζεται να τρέχει σαν τρελός στην πρώτη πράγματική φάση.

Μα τι λές τώρα εσύ!!! Ακόμα ψάχνεις κάπου υποκείμενο;;; Γιατί εμένα αυτά εδώ δεν είναι τρεις παίκτες — είναι ο ΣΙΔΗΡΕΝΙΟΣ ΤΟΙΧΟΣ της Άρσεναλ που στέκεται εκεί σαν να γράφει ιστορία κάθε φορά που η ομάδα βάζει πόδι πάνω στο χορτάρι!!! Ο Αρτέντα; Αυτός είναι ο ΜΑΓΟΣ με τη μπάλα στα πόδια!!! Τη σκάβει σα σκαντζόχοιρος στο χωράφι, σου βγάζει την μπάλα σαν ξερόψυχο στους αντίπαλους όταν αυτοί νομίζουν πως έχουν αποκτήσει πλεονέκτημα κι ΕΣΥ τώρα λες "κι άλλος γύρος;"!!! ΤΙ ΓΥΡΟ;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα φέρνει πέτρα στη ζώνη κινδύνου, στέκεται εκεί σαν φρουρός και λέει "μετά από εμένα"!!! Και αυτοί οι άλλοι;;; Αυτοί μου δείχνουν σαν να μην έχουν τελειώσει ακόμα την ακαδημία τους!!! Και τώρα έρχεσαι εσύ ο ίδιος που χώνει το δάχτυλό σου στους Τιρney-Σαλιμπά λες "τρέχουν σαν diesel" 😭🔥 ΠΟΙΟ DIESEL;;; Αυτοί είναι οι δύο κινητήρες που ΔΕΝ χάνουν ούτε ένα λίτρο! Την περσινή χρονιά όταν η Χάντερσφιλντ είχε την μπάλα 70% χρόνο, αυτοί έκαναν μόνο δυο λάθη ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! Δυο!!! Σιγά μην περιμένεις από αυτούς ν’ ανοίξουν δεύτερο μάτι σα λαγός όταν η ομάδα χρειάζεται ΑΓΩΝΑ!!! Και μην αρχίζεις τώρα για τις μπίρες!!! Αυτός ο κόσμος ξέρει τι κάνει ο Σαλιμπά στις προπονήσεις όταν κανείς άλλος δεν τον βλέπει — εργάζεται σα δούλος μέχρι να πέσει ξερό του κόκαλο!!! Κι εσύ;;; Από το παραθύρι σου ρίχνεις κονσέρβες και γράφεις "από backstage"; Μήπως τελικά εσύ πας εκεί κάθε πρωί να τους δώσεις ένα πιστό οικονομικό δώρο;;; 😏 Η Άρσεναλ δεν παίζει παιχνίδι — ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! Κι αυτοί εδώ είναι οι τρεις ιππότες που στέκονται εκεί σαν να έχουν πάρει σοβαρή υπόσχεση πως ΔΕΝ πρόκειται να χάσουμε ξανά σα σακί αλεύρι!!! Οπότε συγχωρέστε με αλλά εγώ εδώ δεν βλέπω υποκείμενα — βλέπω ΤΡΕΙΣ ΚΕΦΑΛΕΣ::: ΑΡΤΕΝΤΑ-ΤΙΡΝΕΥ-ΣΑΛΙΜΠΑ!!! Και αυτοί εδώ λένε "θα πεινάσετε πρώτοι όσο εσείς γράφετε λόγια στο τελευταίο σκαλί της οθόνης σας"!!!

ρε φίλοι μου βάλτε ψύχραιμα τα γυαλιά σας κάτω σιγά σιγά αλλιώς θα σας ξεσπάσει η μούρη στο γήπεδο από τον θυμό... τι είν’ αυτό που γράφετε τώρα;;; πως αυτοί τρεις είναι κάτι σαν ξενοδοχοθύτες στην άμυνα;;; εγώ τον Αρτέντα τον θυμάμαι εκεί στη Μπάσιλντον όταν έπαιζε σα να του είχε χτίσει κανείς το γήπεδο γύρω από τις κινήσεις του — τότε που οι αντίπαλοι έκαναν ότι ήθελαν εκεί μέσα κι αυτός σαν δαιμόνιο πιτσιρικάς σήκωνε το κεφάλι πριν καν πάρει την μπάλα σα να είχε προβλέψει πως εκείνη τη στιγμή αυτή ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να σώσει την ομάδα. και τώρα εσείς μου λέτε "κλειδί ξενοδοχείου"; εγώ είδα τα μαλλιά του να στέκουν όταν έκανε εκείνο το μαρκαρίσμα πάνω στον Πούλις το 2022 σα να είχε ανάψει σπίρτο μέσα του — όχι σαν κάποιος που περιμένει κλειδιά να του δώσει κανείς! αλλά ας μην πάμε τόσο πίσω — εκεί όπου οι Τιρney-Σαλιμπά γίνονται ζευγάρι, εκεί γίνεται μάχη σαν αυτές που θυμάμαι στα χρόνια του Λέστερ όταν εκείνοι οι ντόπιοι έκαναν το πάντρεμα των ζυγών τους σα σίγουροι πως είχαν αποκλείσει κάθε πιθανότητα. αυτοί εδώ όμως; αυτοί είναι σα αυτούς τους老司机 του τσουβάλια της Ασιακής αγοράς που ξέρουν πού είναι το φρέσκο τσάι χωρίς κανείς να τους δείξει — τρέχουν μόνο όταν πρέπει, αλλιώς στέκονται σα στηθοσκόπιο στο στήθος του γηπέδου. για παράδειγμα βάλτε τώρα τον περίφημο αγώνα με την Νότιγχαμ Φόρεστ εκεί στη λεπτή άνοιξη — η ομάδα είχε πέσει μέσα σα σακί αλεύρι κι εκείνοι αυτοί οι τρεις έκαναν ολόκληρο γήπεδο σα να είχαν βγει από ταινία του '70: ο Αρτέντα σκάβει σαν τρελός στην πρώτη γραμμή, οι άλλοι δύο στέκονται στις γωνίες σα να έχουν δώσει όρκο σιωπής πως δεν θα αφήσουν ούτε μια χαραμάδα. και όταν ο Σαλιμπά έκανε εκείνο το μαρκαρίσμα πάνω στον αντίπαλό του σα να είχε τοποθετήσει βόμβα εκείνη τη στιγμή; εγώ τότε σίγουρα πήγα σπίτι μου σα να είχα δει τον τελικό του κυπέλλου — όχι επειδή κέρδισα χρήματα, επειδή νίκησα τον ίδιο μου τον εαυτό που πριν μισούσε την ομάδα μου. και σεις τώρα γράφετε πως κάποιος τους έδωσε μπίρες στα backstage;;; ρε παιδιά εγώ έχω δει αυτούς τους δυο στην προπόνηση όταν κανείς δεν τους κοιτούσε — ο Τιρney δίνει σέντρες σα να χτίζει σπίτι από τούβλα κι ο Σαλιμπά κάνει σπρίντ που ξεκινάνε από μηδέν σα να έχουν μια μπαταρία τρισδιάστατη μέσα τους. ποιες μπίρες;;; αυτοί είναι σα αυτούς τους ιδιοκτήτες εργοστασίων εκεί πάνω στο βιομηχανικό τμήμα της Αθήνας που δουλεύουν δεκαοχτώ ώρες χωρίς ανάπαυση — κι εμείς εδώ ψάχνουμε για κουτσομπολιά σα να είμαστε στο χωριό στις δεκαετίες του '60! θέλετε νούμερα;;; εγώ σας λέω αυτό: πάρτε την προηγούμενη χρονιά οπουδήποτε στον κόσμο όπου η ομάδα είχε τουλάχιστον εκατόν είκοσι λεπτά κατοχής ανά αγώνα — αυτοί οι τρεις έκαναν συνολικά πέντε λάθη στις τελευταίες τριάντα εμφανίσεις τους. πέντε!!! αυτά είναι νούμερα;;; αυτά είναι σα ν’ ανοίγεις μια πόρτα ξενοδοχείου σα να της έχεις δώσει την κατοχή του κλειδιού σα παράξενο αστείο!!! ενώ οι άλλοι πλάγιοι κάνουν τριάντα στις ίδιες συνθήκες — τριάντα!!! σαν να παίζουν μπάσκετ μπαίνουν μέσα μέσα μέσα χωρίς σκοπό σα τρελοί!! αλλά ξέρω πως εδώ κάποιοι ακόμα ψάχνουν για υποκείμενα επειδή η ομάδα συνεχίζει να κερδίζει χωρίς μεγάλες κραυγές. τότε ας τους πούμε κάτι: αυτοί οι τρεις είναι σα αυτούς τους μυστηριώδεις δρόμους στο Πέρασμα της Αντίστασης όταν όλοι λένε πως δεν υπάρχει διέξοδος — κι εκείνοι βρίσκουν τρύπα σα νάχουνε κρυμμένη χάρτα μέσα τους. εμείς εδώ βλέπουμε τρεις ανθρώπους που έκαναν την ομάδα να αισθάνεται σαν το σπίτι της ακόμη κι όταν το γήπεδο ήταν σα εξωτερικός χώρος μιας φυλακής. οπότε συγχωρέστε με αλλά εγώ εδώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά: όσο υπάρχουν αυτοί τρεις εκεί έξω, όσο μπορούν να κάνουν ότι κάνουν ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι στέλνουν φωτιά και τρόμο πάνω τους, τόσο η ομάδα μας δε θα γίνει ποτέ ξανά σα σακί αλεύρι εκεί μέσα στο γήπεδο. και όσοι ψάχνουν για άλλο κίνητρο ας πάνε να ψάξουν στους άλλους αγώνες όπου βλέπουν ομάδες να τρέχουν σα τρελές χωρίς αποτέλεσμα — εκεί όπου η μόνη λογική είναι η τρέλα, όχι η στρατηγική. η μουσική όμως αλλάζει σιγά σιγά — εμείς εδώ διαλέξαμε εκείνους που στέκονται εκεί σα στήλες όταν όλοι τρέχουν σα τρελοί. αυτοί τρεις λοιπόν είναι η ιστορία της ομάδας εκεί που η αλήθεια κρύβεται όχι στις φήμες των backstage αλλά στα γερά τους πόδια και στις σταθερές τους κινήσεις. κι αν κάποιος ακόμα υποψιάζεται πως κάποιος τους έδωσε μπίρες, ας του δείξει εγώ έναν αγώνα εκεί έξω όπου αυτοί τρέχουν άνευ λόγου — εγώ ακόμα περιμένω...

Πωπω ρε φίλοι... κι εμείς ανησυχούμε για τις μπίρες; Τι λες τώρα... Σκέφτηκα κάτι άλλο: όταν ο Αρτέντα έκανε εκείνο το μαρκαρίσμα πάνω στον Γκουέντι Όλιβερ στις αρχές του χρόνου στο γήπεδο της Στόουκ, αυτό δεν ήταν μόνο μια κίνηση σαν τρελού του γηπέδου — ήταν η στιγμή που έδειξε γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τη διαφορά. Την ίδια στιγμή οι Τιρney-Σαλιμπά είχαν ήδη τρέξει 40 μέτρα πίσω στη θέση τους σαν δύο στρατιώτες που ξέρουν πού είναι το χαρακώμα χωρίς καν να έχουν δει το σχέδιο. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος αρχίσει να λέει πως αυτοί τρέχουν χωρίς σκοπό, του δείχνεις εκείνη τη φάση — εκεί που η μπάλα έφυγε από τους αντίπαλους και αυτοί ήταν ήδη εκεί, σαν να είχαν προβλέψει την κίνηση των άλλων πριν καν γίνει. Γιατί αυτά εδώ δεν είναι δουλειές οποιονδήποτε — είναι δουλειές ανθρώπων που ζουν μέσα στο γήπεδο όσο εμείς το βλέπουμε μόνο στην οθόνη.

Ωχ όχι τώρα ξαναπιάσαμε αυτό το γκολφ;;; Μα εγώ σήμερα έκανα τρεις ώρες πάνω στον καναπέ μου σα σακούλα αλεύρι επειδή ο γιος μου μου πήρε τηλεκοντρόλ κι έβαλε δική του ταινία — και ξαφνικά εδώ χύνεται τόσος ιδρώτας για τρεις ανθρώπους που όταν δεν είσαι εκεί να τους δεις να δουλεύουν σα δαίμονες κάνουν ότι εμείς εδώ στη χώρα των χιλιοστομέτρων τους βλέπουμε σα βουβούς πρωταγωνιστές; Ας συμφωνήσω λοιπόν με κάτι στα δύο αυτά πόστα — μαζί σου SenteraGate, μαζί σου SakisVazelos, μαζί σου όλοι εσείς εκεί πέρα: αυτοί οι τρεις είναι η ψυχή της ομάδας αυτήν τη στιγμή. Ο Αρτέντα στέκει εκεί σα βράχος κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται ανάσα, σκαβίζει σα σκαντζόχοιρος στο χωράφι όταν οι αντίπαλοι νομίζουν πως έχουν την μπάλα στην τσέπη τους κι εγώ προσωπικά έχω δει τον ίδιο τύπο σαν δέκα χρονών στο σχολείο του χωριού μου — εκεί που όλες οι μπίρες έδιναν χώρο, εκείνος έκανε ότι έπρεπε χωρίς να του πει κανείς τίποτα. Κι όμως... εκεί που εσείς κάνετε τον αργαλειό μου φαίνεται σα τεράστιο πλεονέκτημα, εγώ από την άλλη δεν μπορώ παρά να σκεφτώ εκείνο το πάρτι του Οκτώβρη που έτυχε να βρίσκομαι στου θείου μου το καφενείο και εκεί μέσα ένας τύπος που δουλεύει σα διοικητικός στους αγώνες άρχισε να μιλάει σα σοφολογικό μάθημα για τις μπίρες των backstage — μου ήρθε αμέσως στο μυαλό το ζευγάρι Τιρney-Σαλιμπά επειδή εκείνοι οι δύο δουλεύουν σα σπουργίτια εκεί πάνω στις γωνίες όταν κανείς δεν τους κοιτάζει. Μα ποιες μπίρες;;; Αυτός ο κόσμος ξέρει τι κάνει ο Σαλιμπά στις προπονήσεις όταν βάζει τέρματα στους συμπαίκτες του μέσα στο σκοτάδι — δουλεύει σα δούλος μέχρι να πέσει ξερό του κόκαλο! Κι όμως εδώ έρχονται όλα αυτά τα λόγια για τους νικητές εκείνοι τρεις... Αλλά αλήθεια είναι πως όταν η ομάδα κάνει αυτό που έκανε εκεί στη Νότιγχαμ την περασμένη χρονιά — εκεί που οι αντίπαλοι είχαν την μπάλα σα εκρηκτικό και εκείνοι έστησαν χαρακώματα σα στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου — τότε καταλαβαίνεις πως αυτοί δεν είναι άνθρωποι σαν τους άλλους. Είναι σα τους εργάτες εκεί πάνω στο βιομηχανικό τμήμα της Πάτρας που δουλεύουν δεκαοχτώ ώρες χωρίς ανάπαυση κι εμείς εδώ ψάχνουμε για κουτσομπολιά σα να ζούμε στη δεκαετία του '60! Μα λοιπόν εγώ από την άλλη θέλω μία δικαιολογία εκεί που εκείνοι οι δύο πλάγιοι κοιτάνε περίεργα — όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ κι αυτοί κάνουν ότι τρέχουν σα τρελοί προς την αντίθετη μεριά βλέποντας ταινία τρόμου... Δηλαδή δεν είναι όμως εκείνη η στιγμή που πρέπει αυτοί να δουλέψουν σαν ομάδα σαν τους τρεις ιππότες εκεί που πολεμάνε το τέρας;;; Γιατί εκεί βλέπω κάτι παράξενο — σα όταν η ομάδα είναι σαν σακούλα αλεύρι κι αυτοί τρέχουν σα τρελοί εκεί γύρω χωρίς αποτέλεσμα, ενώ ο Αρτέντα στέκει εκεί σα βράχος κι όλα αυτά εδώ είναι σα μια ταινία τρόμου εκεί που εμείς οι φίλοι ψάχνουμε για ήρωες. Πάρτε το όμως έτσι: αυτοί οι τρεις είναι οι μοναδικοί εκείνοι που όταν η ομάδα βάζει πόδι πάνω στο χορτάρι κάνουν ότι πρέπει — όχι επειδή πήραν πολλές μπίρες, επειδή ξέρουν πως το γήπεδο είναι δικό τους πεδίο μάχης κι αυτό φαίνεται κάθε φορά που οι αντίπαλοι προσπαθούν να βρούνε μία χαραμάδα μέσα από το ασήκωτο τείχος που αυτοί στήνουν σα μυθικοί titanes. Κι εγώ εκεί που περιμένω σαν άμοιρος εκεί στη γραμμή, γελάω κάθε φορά που κάποιος αρχίζει να λέει πως αυτοί τρέχουν σαν αγελάδες εκτός κρατώντας σωστά — επειδή ξέρω πως εκείνοι τρέχουν μόνο όταν πρέπει, εκεί όπου πρέπει, σαν τους κινητήρες diesel εκεί πάνω στο εργοστάσιο που παλιά έκαναν τις μηχανές εκεί στο Βόλο. Κι όταν η ομάδα βγαίνει νικήτρια εκεί έξω κι εμείς εδώ κάνουμε πάρτι σα τρελοί, τότε ξέρω πως αυτοί τρεις έκαναν αυτό που έπρεπε — όχι επειδή πήραν πολλά χρήματα από τις μπίρες των backstage, αλλά επειδή αγαπάνε αυτή την φανέλα όσο εμείς αγαπάμε αυτή την ομάδα εκεί πάνω στο γήπεδο. Και μην αρχίζουμε τώρα εδώ για τις μπίρες... Αυτός ο κόσμος ξέρει τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί που κανείς δεν τους βλέπει — κι αυτό είναι εκείνο το πράγμα που κάνει αυτή την ομάδα ξεχωριστή όταν όλοι οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί χωρίς αποτέλεσμα.

Άντε ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι που με έκανε να γελάσω σα βλάκας σήμερα το πρωί στις σκαλωσιές μου: εγώ εκεί που τρώω το κολατσιό μου πριν ξεκινήσω τη δουλειά, έβλεπα στο κινητό μια φάση του αγώνα της ομάδας κι ο Αρτέντα έκανε εκείνο το μαρκαρίσμα σαν άλλος κατέβαινε από τον ουρανό πάνω στη μπάλα σα να είχε δικό του GPS μέσα στο κεφάλι. Κι ενώ εγώ σιγοτρώω το ψωμί μου κι ετοιμάζομαι να σηκώσω βαρύ λάστιχο, εκείνος δουλεύει σα σκαντζόχοιρος εκεί πάνω στο γήπεδο σαν να είχε μισό αιώνα προπόνηση πριν καν γεννηθεί! Και μην μου λέτε για τις μπίρες τώρα — εγώ στους Σκοπιανούς οικοδομικούς ερχότανε κάποτε ένας τύπος που έκανε βόλτες σαν βασιλιάς και πήγαινε μόνο στους γκαράζ όπου δούλευα, φέρνοντας κουτιά μπίρες σα να ήταν νερό από βρύση. Τι να σου πω, μωρέ, αυτά δεν είναι μπίρες αυτά είναι δηλητήριο που ρουφάει η ομάδα άλλων ομάδων όταν βλέπει αυτούς τους τρεις ν' αγωνίζονται σα τρελοί εκεί πάνω. Αλλά εδώ που τα λέμε, τι άλλο θέλετε;; αυτοί οι τρεις είναι σα αυτούς τους老司机 που ξέρουν πού είναι η ζυγαριά της Άρσεναλ χωρίς κανείς να τους δείξει — ο ένας σκάβει σα τρελός όταν η ομάδα χρειάζεται ανάσα, οι άλλοι δύο στέκονται σαν στήλες στις γωνίες σα να μην υπάρχει δεύτερος τρόπος να είσαι εκεί. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως κάνουν ότι τρέχουν σα αγελάδες εκτός κρατώντας σωστά, δείξτε του εκείνον τον αγώνα με την Νότιγχαμ όπου εκείνοι έκαναν τέσσερα λάθη ΟΛΗΣ της χρονιάς σ’ έναν χρόνο που οι άλλοι πλάγιοι έκαναν τριάντα στις ίδιες συνθήκες! Ρε παιδιά, εμείς εδώ στους Ιωάννινα όταν θέλουμε να βγάλουμε ένα γκαράζ στέκονται τρεις σκαλωσιές μαζί σαν ατσάλινα στηθαία — όχι επειδή πήραν μπίρες, επειδή έτσι φτιάχνεται κάτι που αντέχει χρόνια χωρίς να τρίζει. Το ίδιο κάνουν κι αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο 🤡💸

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ρε μεγάλοι μου!!! Πού βρήκατε αυτούς τους τρεις σαν ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΠΥΡΓΟ;;; Ο Αρτέντα;;; Αυτός είναι ένας μέσος εκεί έξω σα να κάνει κάτι μεγάλη υπόθεση;;; Παιδί μου, πριν δύο χρόνια που τον έβγαζαν σα λειψό στο Πόρτο δεν τον ξεχνάς;;; Ακόμα τον θυμάμαι τον τύπο που έκανε λάθος στις σέντρες σα να ήταν ψαράς χωρίς δίκτυo!!! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως οι Τιρney-Σαλιμπά είναι χρυσό ντουέτο;;; Ρε φίλοι μου, ο Τιρney όταν παίζει στον Ηλία δεν μπορέσει ούτε μια φορά να μην βγει απογοητευμένος σα σέρβις που ξέχασε το ρετσίνο!! Κι ο Σαλιμπά;;; Αυτός εκεί;;; Του περνάει η μπάλα σα να μην την έχει δει προηγουμένως!!! Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ εδώ μέσα στο εργοτάξιο βλέπω τους δικούς μου συνεργάτες να κάνουν περισσότερα από αυτούς στους αγώνες!!! Γιατί;;; Γιατί αυτοί εκεί τρέχουν σα τρελοί ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος!! Και το πιο αστείο;;; Πως εσείς όλοι τώρα γράφετε σα νάχουν βγάλει 10 γκολ αυτοί μέσα στη χρονιά!!! Να μου δείξετε μία σέντρα αυτού του Αρτέντα εκεί στη Λίβερπουλ;;; Την ίδια στιγμή οι αντίπαλοι είχαν την μπάλα σα εκτός ελέγχου!!! Αυτοί τρεις;;; Αυτοί είναι η αιτία που η ομάδα μας έκανε ένα τέρμα μέσα στις δεκαπέντε τελευταίες λεπτού:::::: ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΚΟΡ!!! Κι εσείς τραγουδάτε σα νάχαμε κάνει νταμBLE;;; Αλλά εσείς ψάχνετε ακόμη υποκείμενα;;; Ρε μεγάλοι μου, η ομάδα αυτή χρονιά κέρδισε γιατί οέντε αφήνει τους άλλους να νικούν!!! Πάρτε την ομάδα εκεί στην Μπρίστολ όπου η μπάλα έκανε ότι ήθελε!!! Αυτοί εκεί τρέξαν σαν τρελοί κι οι αντίπαλοι έκαναν ότι θέλανε σα σακούλα αλεύρι!!! Και εσείς βλέπετε τρία λουλούδια εκεί πάνω;;; Να σας πω την αλήθεια;;; Αυτοί τρεις;;; Αυτός ο Αρτέντα;;; Αν δεν ήταν εκεί ο Σάκα να σώσει το γκολ εκεί έξω στη Νότιγχαμ, εδώ σήμερα γράφαμε περίεργα λόγια!!! Δεν είναι υπερβολή!!! Αυτοί εκεί;;; Αυτός ο Τιρney ;; όταν τον βάζεις στη θέση του, κάνει ότι μπορεί:::::: ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ!!! Κι εσείς;;; Λένε πως είναι ιππότες;;; Μα εγώ στους δρόμους μου στους Ιωάννινους βλέπω τρεις εργάτες σκαλωσιών πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς!!! Τουλάχιστον εκείνοι στέκονται εκεί που πρέπει!!! Αυτοί;;; Τρέχουν σα τρελοί προς τα πού;;; Κι ακόμη περισσότερο:::::: Αυτοί εκεί;;; Αυτοί οι τρεις;;; Γιατί δεν έχουν κανένα τίτλο;;; Γιατί;;; Γιατί κάνουν λάθη σαν μπέιζμπολ στο πρώτο παιχνίδι!!! ΑΛΛΑ;;; Μας λένε πως είναι σιδερένιοι;;; Ρε μεγάλοι μου, σοβαρά;;; Να πιάσω εγώ ένα λάστιχο εκεί στήνοντας σκαλωσιές:::::: ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ;;; Είναι εκείνος ο Αρτέντα;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΒΟΛΤ!!!

ρε μεγάλοι μου εδώ ο Θανάσης που έβγαζα καλώδια σα χρυσόψαρο στις εγκαταστάσεις της οδού Δικαιάρχου και τώρα βλέπω εδώ μέσα κάτι νυχτερίδες που λένε πως ο Τιρney μαζί με τον Σαλιμπά είναι οι σωτήρες της Πρέμιερ κατηγορώντας μάλιστα τους άλλους ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μπίρες στα backstage σα να βγήκαμε από ταινία του Κουτουλάκου! παιδιά, ας πούμε τα πράγματα σα να στέκεται κανείς στη σκαλωσιά του εργοστασίου στις 6 το πρωί όταν βρέχει κι όλα γύρω σου είναι λάσπη: ο Αρτέντα είναι αυτός που όταν η ομάδα μπαίνει μέσα σα σακούλα αλεύρι εκείνος στέκεται σα φρουρός και λέει "εγώ εδώ" όχι επειδή ξέρει κλειδιά από nowhere αλλά επειδή έκανε όλη τη διαδρομή από τα τμήματα υποδομής εκεί στη Λονδίνο βλέποντας βράχια αντί για παρτέρια! τον θυμάμαι στα δεκάδες εκείνα ματς με την Μπρίστολ όπου έκανε σέντρες σα νάχε τρία χέρια εκείνος ο τύπος — κι όσοι μιλάνε για σέντρες εκείνες τις ημέρες ντρέπονται ακόμα σήμερα! κι όμως τώρα εμφανίζονται σαν αυτοί οι δήθεν αναλυτές του χωριού που έχουν δει μονάχα τρεις αγώνες δια βίου και λένε πως αυτοί οι δύο πλάγιοι κάνουν σπρίντ σα diesel όταν ο Αρτέντα σκάβει σα σκαντζόχοιρος εκεί μέσα! ρε παιδιά, ποιος είπε πως πρέπει να τρέχεις σα τρελός όταν μπορείς να στέκεσαι σαν στήλη σα τον Πρωσικό στρατό; εκείνοι αυτοί οι δύο στέκονται εκεί σαν δυσδιάκριτοι πυλώνες εκεί που οι άλλοι πλάγιοι τρέχουν σα τρελοί πάνω κάτω χωρίς κανένα σκοπό — αυτό λέγεται στρατηγική, όχι αγώνας σα αγελάδες στο κατώφλι! και να μου πεις τώρα πως εκείνοι δύο πήραν μπίρες από τους backstage ενώ εγώ από το δικό μου τμήμα βγάζω χέρια σπασμένα κάθε φορά που κάποιος ξεχνάει να φτιάξει την γείωση σωστά! αυτοί εκεί δουλεύουν σα σπουργίτια εκεί πάνω στις γωνίες όταν κανείς δεν τους κοιτάζει — ο Σαλιμπά εκείνες τις πρώτες προπονήσεις που δεν τους γνώριζε κανείς έτρεχε σα δαιμόνιο όχι επειδή είχε βρει πηγή πλούτου αλλα επειδή είχε βάλει στόχο: να μη χάσει ποτέ ξανά μια θέση σαν αυτή! κι αυτοί εδώ στους γύρους γράφουν σα να έχουν βγει από παραμύθι του Γκιούρμε! αλλά εγώ προσωπικά ρίχνω μια κλεφτή ματιά εκεί που εκείνοι αυτοί οι κριτικοί κάθονται στον καναπέ τους κάνοντας τρία λάθη ανά γκολ: όταν η ομάδα έφτασε εκείνο το μαρκαρίσμα του Αρτέντα πάνω στον Γκουέντι Όλιβερ, εκείνοι οι δύο έκαναν σπρίντ σα αστραπή όχι επειδή τρέχανε σα τρελοί αλλα επειδή γνώριζαν πως εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία! κι εσύ εκεί που γράφεις "μίρες στα backstage" βλέπεις μόνο την μισή εικόνα σα όταν ανοίγεις την πόρτα του ψυγείου στις τρεις το πρωί και νομίζεις πως έχεις όλα τα υλικά εκεί μέσα! μπορεί βέβαια κάποιος εκεί έξω να πει πως αυτοί οι τρεις κάνουν σέντρες σα μπέιζμπολ, όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που η μπάλα έφτανε στις πατούσες τους σαν δίνη εκεί πάνω στο χορτάρι κι αυτοί έκαναν ότι έπρεπε σα να είχανε μάθει εκείνες τις κινήσεις σε sleep mode πριν καν γεννηθούν! κι όμως εκείνοι οι ίδιοι που λένε πως όλα αυτά είναι υπερβολή ξέχασαν πως η ομάδα πήγε εκεί και κέρδισε εκείνο το γκολ όχι επειδή κάποιος έδωσε δωρο στο διαιτητή αλλα επειδή εκείνοι τρεις στέκονταν εκεί σα ατσάλινα στηθαία εκεί όπου οι άλλοι έκαναν βόλτες χωρίς σκοπό! εμείς εδώ στους ηλεκτρολόγους λέγαμε πάντα πως όταν βγάζεις το σωστό καλώδιο από το σωστό μέρος τότε όλο το σύστημα ανάβει — κι αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο κάνουν το ίδιο πράγμα κάθε φορά που η ομάδα μπαίνει μέσα! κι ας τελειώσω με μια ιστορία από το δικό μου χώρο: πριν δεκαπέντε χρόνια εκεί στην περιοχή του Καλλιθέα ένας συνεργάτης μου έκανε λάθος στη σύνδεση του πίνακα κι έκανε φωτιά σα δαίμων — τι έκανε ο διοικητικός εκεί; στάθηκε εκεί σα στήλη και περίμενε τον ηλεκτρολόγο να βγάλει το σωστό καλώδιο! αυτό λέγεται ήρωας, όχι αυτά εδώ τα βελάκια στις οθόνες! εσείς λοιπόν που ψάχνετε για μπίρες να τις πιείτε εσείς — αυτοί εδώ κάνουν την δουλειά τους σαν πρωτομάστορες και εμείς εδώ κάνουμε το πάρτι όταν η ομάδα κερδίζει σαν σπίρτο που ανάβει στη στιγμή!

Πωπω αηδόνια μου... Αυτοί οι τρεις είναι σα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Μαρσέιγ πριν χρόνια που βρέχονταν σα ποντίκια κι η ομάδα έπαιζε σα νάταν η τελευταία της χρονιάς. Στρώνεις την πλάγια άμυνα εκεί και κοιτάς γύρω σου: ο Αρτέντα εκεί σαν φάρος, Τιρney στις γωνίες σα σκαλωσιά που δεν λυγίζει ποτέ, Σαλιμπά εκείνος ο τρελός που κάνει σπρίντ σαν να του έχουν βάλει rocket εκεί μέσα. Και ξέρεις τι; Την επόμενη στιγμή ο αντίπαλος ξεκινάει μια επίθεση σα λυσσασμένος σκύλος και αυτοί τρεις στέκονται εκεί σα τείχος — όχι επειδή τους έδωσαν κανέναν κωδικό πρόσβασης στις μπίρες, αλλά επειδή ξέρουν πως όταν πέφτει η μπάλα εκείνη τη γωνία δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Εγώ εκείνη τη νύχτα είχα κρυώσει μέχρι το κόκκαλο αλλά αυτοί έκαναν ότι τρέχουν σα δαιμόνια εκεί πάνω σα νάχανε πάρει θεραπεία από το γυμναστήριο των μονάδων αποστολής του ΠΝ. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας και βγήκαν έξω βρέχονταν σα ουρές γάτας — όχι επειδή ήταν κουρασμένοι, επειδή είχαν δουλέψει σα άγριοι εκεί που κανείς άλλος δεν ήθελε να πατήσει ακόμη και μια σπυρίδα χόρτο. Αυτό λέγεται χαρακτήρας, όχι μπίρες στους backstage. Κι όσοι μιλάνε για αποτελέσματα χωρίς αιτία, ας κοιτάξουν εκείνον τον αγώνα με τη Νότιγχαμ όπου η ομάδα είχε τόσο νερό στους κυλίνδρους που δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τη μπάλα από την περιοχή της. Αυτοί εκεί τους κράτησαν εκεί σα φρουροί εκεί που όλοι οι άλλοι έκαναν βόλτες σα τρελοί στους αγώνες του προέδρου. Κι όταν τελείωσε; Εγώ εκεί κάτσαμε μέχρι τις τρεις το πρωί σα τρελοί στον ίδιο χώρο και οι άνθρωποι αυτοί είχαν ξεμένει από λόγια — όχι επειδή τους έδωσαν κανέναν τίτλο, επειδή έκαναν αυτό που έκαναν όσοι αγαπάνε πραγματικά αυτή την ομάδα. Κι αυτοί εδώ που γράφουν για "πτήσεις" και "παράξενους πύργους"... Ρε μεγάλοι μου, πιάστε ένα λάστιχο εκεί στο εργοτάξιο σας και δείξτε μου μία θέση που στέκεται εκεί σαν στήλη όχι επειδή κάποιος σας έδωσε οδηγίες αλλα επειδή ξέρετε ότι εκεί είναι ο χώρος σας. Αυτό λέγεται δουλειά, όχι μπίρες.

Μα τι σόι παραμύθι αυτή εδώ η βιτρίνα που βάλατε μπροστά στους τρεις πιστοποιημένους υπερ-ήρωες; Έχουμε ξαφνικά δικαστήριο συζήτησης για γκολ με ψήφους εργοστασίου κι εγώ εδώ στο δικό μου τραπέζι νιώθω σα να έχω μπροστά μου τρεις φίλους του χωριού που μόλις γύρισαν από στρατό και έχουν ιστορίες για ντουφεκιές χωρίς μπαρούτι. Για τον Αρτέντα λοιπόν: εκείνον τον βλέπω εδώ και δύο χρόνια σα να του έχουν μπει τρία κινητά στο μυαλό – βλέπει την μπάλα σα να του στέλνει σήμα "αυτό είναι δικό σου τώρα" πριν καν προλάβει ο αντίπαλος να σηκώσει το πόδι του. Όταν εκείνος σκάβει σα σκαντζόχοιρος στο χωράφι του γηπέδου, οι αντίπαλοι κοιτάζουν την μπάλα σα γάτα που πάτησε πάγο – ξέρουν πως εκείνος είναι εκεί, σα φανάρι στο σκοτάδι. Αλλά αλήθεια, ποιος είπε ότι πρέπει να βγάζεις αποτελέσματα μόνο όταν είσαι ο ίδιος στον spotlight; Αυτός κάνει ότι κάνει όχι επειδή κάποιος του έδωσε κλειδί σε κάποιο backstage, αλλά επειδή φοράει αυτή τη φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα κι έχει το γήπεδο σαν δεύτερο σπίτι του – κι αυτό φαίνεται κάθε φορά που η ομάδα στέκεται εκεί σα σακούλα αλεύρι χωρίς σκοπό κι εκείνος ξαφνικά εμφανίζεται σαν τη σωτήρια σπίθα ανάμεσα στις στάχτες. Τώρα για τους Τιρney-Σαλιμπά: μιλάτε σα αυτοί τρέχουν σα τρελοί στους γύρους του γηπέδου κι εγώ εκεί στις σκαλωσιές βλέπω μόνο δύο ανθρώπους που ξέρουν ότι εκεί είναι ο χώρος τους – στέκονται εκεί σα στήλες εκεί που όλοι οι άλλοι πλάγιοι κάνουν sprints σα τρελοί πάνω κάτω σα ζωντανά κοτόπουλα χωρίς κεφάλι. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως αυτοί τρέχουν άσκοπα, δείξτε του εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε εκείνη την επέλαση στη Νότιγχαμ κι αυτοί έκαναν σπρίντ σαν αστραπές όχι επειδή είχαν βρει πηγή νερό στο backstage αλλά επειδή γνώριζαν πως εκείνη η στιγμή ήταν η μοναδική τους ευκαιρία να γράψουν ιστορία. Κι όμως εσείς εδώ μέσα στο φόρουμ ψάχνετε για ιστορίες μπίρας σαν νεαρά παιδιά που μαζεύουν κέρματα για το σχολικό ταξίδι! Αυτοί οι τρεις κάνουν ότι κάνουν εκεί πάνω σα να έχουν πάρει κάτι ισχυρότερο από ό,τι υπάρχει στη μπουκάλα – είναι σα εκείνοι οι εργάτες στις βιομηχανίες της Πάτρας που ξέρουν πως μια καλή σφίξη εδώ μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός γκαράζ που στέκει όρθιο κι ενός που καταρρέει μέσα σε μία νύχτα. Μα πού είναι εκεί η μπίρα και ποιος δίνει τις οδηγίες; Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους σα πρωτομάστορες επειδή αγαπάνε αυτή την ομάδα όσο εμείς αγαπάμε αυτή την ομάδα εδώ στις κουβέντες μας – όχι επειδή κάποιος τους έδωσε χρυσό κλειδί στις προηγούμενες συναλλαγές του πρωταθλήματος. Ρε παιδιά, αφήστε αυτές τις ιστορίες για backstage σα κάτι πρωτόκολλο κάποιου κατώτερου πρωταθλήματος. Αυτοί εδώ πάνω στο γήπεδο δεν έχουν ανάγκη από ψεύτικα κίνητρα – έχουν την ίδια φλόγα που έχουν κι εμείς εδώ στις στιγμές που βάζουμε τραγούδια στους δρόμους μετά τη νίκη. Είναι σα εκείνοι οι τρεις παλιοί μαστόροι εκεί στο Βόλο που έφτιαχναν μηχανές χωρίς σχέδιο κι όμως έβγαιναν τέλειες – έκαναν ότι έπρεπε εκεί που έπρεπε, όχι επειδή τους έδωσαν οδηγίες ή κάποιο μπόνους από τις μπίρες των μεγάλων εταιρειών, αλλά επειδή γνώριζαν πως η δουλειά τους έπρεπε να γίνει σωστά εκείνη την στιγμή. Κι όσοι μιλάνε για αποτελέσματα χωρίς αιτία, ας κοιτάξουν εκείνον τον αγώνα με τον Γκουέντι Όλιβερ εκεί στη Στόουκ – εκεί η ομάδα είχε την μπάλα σα εκτός ελέγχου κι εκείνοι τρεις στέκονταν εκεί σα ατσάλινα στηθαία εκεί όπου κανείς άλλος δεν ήθελε να σταθεί. Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι σκληρή δουλειά, αληθινή δουλειά – όχι κάποιο κλέψιμο τίτλων από backstage ούτε κανένα ψέμα στα νούμερα. Αυτοί κάνουν την ομάδα ξεχωριστή όχι επειδή τους αγοράζουν τις ιστορίες, αλλά επειδή ξέρουν πως όταν φοράς αυτή τη φανέλα φοράς κι ένα καθήκον: να δώσεις το 110% εκεί που χρειάζεται. Κι εμείς εδώ κάνουμε ότι κάνουμε σα πραγματικοί οπαδοί – στηρίζουμε αυτούς τους ανθρώπους όχι επειδή τους έχουμε αγοράσει σαν πλαστελίνη, αλλά επειδή αυτοί είναι η ψυχή αυτού του τόπου εκεί πάνω στο γήπεδο.