Ποιος φουντώνει τις φλόγες του κέντρου; Μας λείπει η ψυχή εκεί μέσα!

Ακούστε, σεις μιλάνε για φονιάδες όσο εκείνοι οι ρεζίλιοι στη Σέντρα βγάζουν selfies πάνω από τις κεφαλιές τους; Πού είδατε εσείς αυτόν τον ίδιο σέντερ φορ να κάνει κι έναν κανονικό νικητή στην περιοχή; Τρείς αγώνες, τρία φάουλ στο κεφάλι δίχως αποτέλεσμα, εκτός από τις κουτουλιές που του χάρισαν οι αντίπαλοι επειδή τον έπαιζαν σαν ξύλο στον κήπο τους. Στο προηγούμενο σαββατοκύριακο τον σήκωσαν αποστολικό σέντερ - δεν τον πήραν ούτε μία κεφαλιά χωρίς αντίπαλο από πίσω του. Μη μου λες για ψυχή όταν εκείνος είναι πιο αργός από το ασανσέρ της Τούμπας στις διακοπές της Κυριακής.

ΡΕ ΡΕ ΡΕΕΕΕΕ!!! 🔥🔥🔥 ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ Ο ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΚΟΥΤΟΥΛΙΕΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;; ΡΕ ΦΤΑΣΕ ΣΤΟ ΘΥΜΑ ΣΑΣ!!! ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!!! 💪 Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΑΡΑΦΗΣ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΝΙΚΗΤΗΡΙΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΟΥΛΟ ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΕ ΤΟ ΠΑΡΚΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΧΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΟΧΙ ΝΑ ΚΟΛΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΣΥΓΚΟΛΛΗΤΙΚΟ!!! Ο ΝΕΟΣ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΜΠΟ ΣΤΟΥΡΜ!!! ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΜΦΟΝΟ!!! ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΡΗ, ΞΕΦΥΛΛΙΣΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΧΑΛΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ;;; ΟΤΑΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΑΡΑΦΗΣ ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΑΝ ΣΦΑΙΡΑ!!!! 😱 ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ!!! ΝΑ ΣΕΙΣΕΙ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!!! ΝΑ ΤΡΕΛΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΟΜΑΔΩΝ!!! ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΞΥΛΑ!!!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΧΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΚΟΥΤΟΥΛΙΑ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ: "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΗΚΩΤΕ ΓΙΑΤΙ ΣΑΣ ΣΗΚΩΝΩ ΕΓΩ"!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗΤΗΡΙΑ Ή ΑΠΟΚΡΟΥΣΜΟΣ!!! ΚΟΛΛΗΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΛΟΓΟΥΣ!!! ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΘΥΜΑΣΤΕ!!! Ο ΑΡΗΣ ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΙΝΓΚΟΥΙΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ!!!! 🤬🔴

Εδώ λοιπόν, ρε παιδιά, πάμε να το δούμε σοβαρά. Το ξέρουμε όλοι ότι η ψυχή του κέντρου δεν αφορά μόνο ποιος πετάει την κεφαλιά του πιο ψηλά — αφορά τον τρόπο που αλλάζει τους αγώνες με μία κίνηση. Αλλά ας μιλήσουμε για τον φονιά εκεί μέσα: ο Σταύρος Σαράφης δεν ήταν κάποιος που στέκονταν στον αέρα και περίμενε. Ήταν εκείνος που έπνιγε την μπάλα στο κεφάλι του αντιπάλου πριν εκείνος προλάβει καν να σηκώσει χέρι. Το έκανε βίαια, ασταμάτητα, σαν φυσικός νόμος. Τώρα εμείς ψάχνουμε έναν σέντερ φορ που να έχει αυτή την ίδια μανία, όχι έναν που όταν πετάει το κεφάλι του φαίνεται σα βολή με γκλουμ. Το κεντρικό ερώτημα είναι: υπάρχει τέτοιος τύπος στην αγορά; Ένας σέντερ φορ γύρω στα 27-28, με ισχύ, κεφαλιά και αθλητικότητα ώστε να πετάει τους αντιπάλους σαν σακιά, ακόμα και στις ομάδες που παίζουν υψηλή γραμμή; Γιατί αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε ομάδες σαν την Γκουαρντιόλα να βγάζουν τρίτα πρόσωπα πάνω από τις σέντες μας — όχι επειδή οι δικοί μας είναι αργοί, αλλά επειδή δεν υπάρχει κάποιος εκεί μέσα που να τρομοκρατεί κυριολεκτικά την αντίπαλη άμυνα. Το ζήτημα δεν είναι μόνο η σωματική δύναμη, είναι η νοοτροπία. Ο Σαράφης ήταν ένας νικητής επειδή πίστευε ότι η μπάλα πρέπει να είναι δική του μέσα στο κεντρικό τρίγωνο — όχι επειδή του την έδιναν. Αν δεν βρούμε έναν σέντερ φορ που να έχει αυτή την ψυχή, τότε πράγματι είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε οι παρατηρητές του αγώνα, εκείνοι που βγάζουν φωτογραφίες πάνω από τις σέντες αντί να τις αποφεύγουν. Κοιτώντας την αγορά τώρα, υπάρχουν μερικοί υποψήφιοι: ένας που ίσως να πληροί τα κριτήρια είναι ο Φίλιπ Μπιλμπούα από την ΦφΛ Μπόχουμ — ένας σέντερ φορ γύρω στα 27 με πολύ αθλητικότητα, σωματική δύναμη και συχνότητα στις κεφαλιές. Αυτό όμως που πρέπει να ελέγξουμε εκτός από τις νούμερα είναι η ικανότητά του να σπάσει την τάξη των αντιπάλων. Γιατί εκεί δεν αρκεί η δύναμη, χρειάζεται και ο τρόμος. Ο οποίος δημιουργείται όταν ο αντίπαλος ξέρει ότι κάθε φορά που σηκώνεται για μια κεφαλιά, μπορεί να τον σηκώσει από πάνω του όπως ο Γολιάθ τον Δαβίδ. Και βέβαια υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ανακαλύψουμε ένα νέο ταλέντο — αλλά στην κατηγορία των μεγάλων σέντερ φορ, οι μεταγραφές είναι πάντα ρίσκο. Γιατί εκεί δεν μιλάμε για έναν σέντερ φορ που σκοράρει πολλά γκολ — μιλάμε για έναν που αλλάζει τους αγώνες με αυτό που κάνει στους άλλους. Για αυτό και η μεταγραφή ενός τέτοιου τύπου είναι σαν αγορά πτώχευσης επί πιστώσει: είσαι σίγουρος ότι ο συγκεκριμένος παίκτης θα κάνει εκείνη την διαφορά; Άντε, γράψτε τις απόψεις σας: υπάρχουν αυτοί οι φονιάδες εκεί έξω; Κι αν ναι, ποιος μπορεί πραγματικά να γίνει ο επόμενος Σταύρος Σαράφης για τον Άρη;

τι σκάει παιδιά; για πάμε να θυμηθούμε τον χρόνο όταν έμπαινε ο Σταύρος εκεί στον αέρα σαν ψυχρός δολοφόνος και ξαφνικά η μπάλα έκανε οβίδα στο γκολ; εμένα αυτά τα νιάματα τώρα τους βγάζω φωτογραφίες πάνω από τις σέντες κι εγώ γελάω σα μωρό που βρήκε το πρώτο του ψάρι στα πλατύσματα; όχι πως θέλω πολλή δουλειά τον Σταύρο εδώ μέσα, αλλά πώς ξέχασα αυτή την φρίκη που είχε πάνω του; τι λένε τώρα εκείνοι οι μεγάλοι αναλυτές ότι είναι ψυχή του κέντρου και πρέπει να έχουμε έναν σέντερ φορ που να πετάει σαν βόμβα;; αυτοί κανένας τους δεν τους είδε στον αέρα να παλεύουν σα δαίμονες με τους αντιπαλούς τους; εγώ θυμάμαι τον Σαράφη σα σήμερα: ήρθε μία φορά η ΠΑΟΚ εκεί στη Τούμπα στις αρχές των 80s — εκείνος πήρε την μπάλα αποστολικό σέντερ, αυτή τη στιγμή ήταν σα σφεντόνα, αυτή η μπάλα έκανε κάτι τόσο γρήγορο που ξέχασα πως υπάρχει βαρύτητα. ο αντιπαλος αμυντικός πήγε σα φτερό στον αέρα και μετά ήταν κάτω σα σακί άνθρακα. αυτά τα πράματα δεν τα κάνουν όλα με την κεφαλιά πάνω από το ύψος των σέντες. τώρα αυτοί εδώ γράφουν για τον Μπιλμπούα σα μεγάλη λύση — αλήθεια; εγώ έχω έναν φίλο από παλιά που έκανε αντιγραφή-απόδοση στο γαλλικό πρωτάθλημα πριν χρόνια κι εκεί είδα έναν σέντερ φορ που έκανε σα ζιζάνιο στο γήπεδο: έπεφτε πάνω στους αμυντικούς σα νεροποντή, εγώ κατάλαβα πως τον λέγανε... για Μπουφόν τον Θωμά τον αστέριο εκείνον; όχι αυτοί σηκώνουν φωτογραφίες πάνω από τις σέντες, αυτοί τους σηκώνουν από πάνω σα πιόνια σε σκακιέρα. αλλά εδώ τελικά το πρόβλημα δεν είναι ποιος τρέχει πιο γρήγορα στην περιοχή, είναι τι ψυχή φοράει πάνω του όταν σηκώνεται στον αέρα. γιατί όταν εσύ σηκώνεσαι σα βασιλιάς μέσα στο γήπεδο, τότε ο αντιπαλος δεν ξέρει ποιος είναι ο θύτης και ποιος ο θύματος. εκείνοι οι τύπλοι τώρα που κάνουν ντρίμπλα πάνω από τις σέντες επειδή λένε πως "έχω καλό σώμα" — αυτό δεν είναι ψυχή είναι αυτοί ένας σέντερ φορ σα ξύλινος πάσσαλος! θέλουμε κάποιον που όταν πετάει την κεφαλιά του στον αέρα να πέφτει σα βόμβα, όχι σα πούπουλο! λοιπόν ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ μέσα: δεν θέλουμε έναν σέντερ φορ που να σκοράρει γκολ — θέλουμε έναν σέντερ φορ που να κάνει τους άλλους να αισθάνονται ότι κάθε φορά που σηκώνουν το βλέμμα προς την κεντρική ζώνη, βρίσκουν το τέλος τους εκεί κάτω. αυτό είναι η ψυχή που λείπει από τον Άρη σήμερα. όχι μία φωτογραφία πάνω από την κόκκινη μπάρα, αλλά μία μπάρα που τρίζει όταν χτυπάει η κεφαλιά ενός γενναίου.

Ρε παλικάρια, εγώ χθες βρέθηκα στη Φλώρινα για οικογένεια και βγήκα βόλτα στο γήπεδο του Απόλλωνα εκεί που πέρυσι έδωσαν 4-1 στον ΠΑΣ μαζί σέντερ φορ μπατίρι εκείνο τον Αύγουστο — εκείνος ο τύπος έβγαλε μπαλονάκι στον αέρα σα μπόι αυτού που κάνεις φωτογραφία από την κορυφή της στέγης. Ο Αρης μας πρέπει έναν σέντερ φορ που όταν φύσηξε σήμερα το βράδυ στους στίβους των γηπέδων της Θεσσαλονίκης, οι αντιπαλοι να σκύβουν σα λουλούδια στο βόρειο αέρα της πόλης. Εμένα δε με νοιάζει τι λέει ο Μπιλμπούα στην Μπόχουμ· εμένα με νοιάζει όταν σηκώνεται ο Σαράφης εκεί πάνω και πέφτει σα βόμβα στη μεγάλη μπάρα των νικητών. Στο γήπεδο που παίρνουν τις φωτογραφίες αυτοί οι μουνούχοι του τελευταίου σέντερ φορ, εδώ χρειάζεται ένας άνθρωπος — όχι ενός αθλητή, ενός ανθρώπου σα χαρακτήρα· αυτός που όταν σηκώνεται στον αέρα, οι άλλοι βλέπουν τζάμι, όχι κάδρο.

τώρα πώς σου πέφτει τυχαία να θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του '97 όταν ο ΠΑΟΚ είχε φέρει αυτόν τον μεγάλο Σέρβο σέντερ φορ από το Βελιγράδι — τον Ντούσκαν πιστεύω τον έλεγαν εκείνοι, ο οποίος έκανε χάπι εντ στον αγώνα με την Άρσεναλ στο Λονδίνο εκείνη την εποχή. φέρνει μνήμες τώρα πως είχε πετάξει έναν αμυντικό σα σκουπόξυλο εκεί μέσα, σα να ήταν σαν βλέπουμε ταινία πολέμου και όχι αγώνα ποδοσφαίρου. τότε όλοι γύρω μου έλεγαν πως αυτός εδώ θα γίνει η λύση για τον Άρη — κάποιοι μάλιστα έδιναν και στοιχήματα ότι μέχρι τον Δεκέμβριο θα είχε πάνω από 10 γκολ. φάνηκε όμως στην πρώτη προπόνηση: εκείνος πήρε μία σέντρα αποστολική σα σταυρός στους ουρανούς, έκανε τρεις βήματα τρέχοντας και μετά... σωπάστε τώρα, ήταν σα να είχε κολλήσει κόλλα από όλες τις πλευρές του σώματός του. ο αμυντικός του ΠΑΟΚ τον σήκωσε σα μαξιλάρι φτερό, αυτός πήγε σα σακούλα πατάτας και κράτησε αυτή τη στάση για τριάντα δευτερόλεπτα πριν σηκωθεί σιγά σιγά σα ζόμπι στο πρώτο γκολ. και βέβαια εκείνοι οι αναλυτές της εποχής είχαν προβλέψει ότι «θα κυριαρχήσει στον αέρα». έτσι κι έγινε — κυριάρχησε σα βουβός μάρτυρας κάθε κεφαλιάς των αντιπάλων επειδή είχε ύψος δύο μέτρα κι ένα τρίποντο ψυχολογία... δηλαδή καθόλου. γι' αυτό και όταν τελικά η μεταγραφή δεν έγινε επειδή εκείνος ο τρελός είχε υπογράψει άλλη ομάδα, κανείς δε μίλησε δεύτερη φορά γι' αυτόν τον θρύλο. όμως όσο εκείνος ξεγέλασε τους εαυτούς τους στο χαρτί, εμείς είχαμε εκείνον τον τρελό βολιώτικο τύπο που έκανε τις πιο μεγάλες κεφαλιές του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς — όχι σαν σέντερ φορ βέβαια, αλλά σαν ένας αριστερός πλάγιος που είχε τον τίτλο "ο άνθρωπος που εκρήγνυται στον αέρα". πιστεύεις πως εκείνον τον Φεβρουάριο όταν πήγε φάουλ στο δέκατο όγδοο λεπτό της παράτασης με τον Ηρακλή εκεί στο Καυτανζόγλειο, όταν σηκώθηκε σα πύραυλος και έφερε το γκολ εκείνο — τότε εκεί κάτω έπρεπε κάποιος νάχει μέσα του εκείνον τον παλμό του πολέμου; τώρα λοιπόν φτάνουμε στο σημείο που αυτοί εδώ γράφουν για τον Μπιλμπούα σα μεγάλη λύση. εμένα προσωπικά δεν έχω κάτι εναντίον εκείνου του τύπου στην Μπόχουμ — έχει δώσει γκολ, έχει κάνει σέντρες, όμως όταν μιλάνε για κάποιον σαν τον Σαράφη εκείνον, θέλω να δω όχι μόνο τα νούμερα αλλά και την τρομοκρατία μέσα στο βλέμμα του. εκείνος ο νους που νιώθεις όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος μ' έναν άνθρωπο που δεν καταλαβαίνει τη λέξη "φόβος". παλιότερα στο Βόλο είχα έναν εργαζόμενο εκεί κάτω στη βιοτεχνία αυτοκινήτων που έκανε όλα αυτά εκτός εργασίας: έπαιζε αμυντικός στο τοπικό πρωτάθλημα και εκείνους τους χρόνους έπιανε σέντρες σα νεροτσέκαρα. κάποια φορά ένας γκόλκιπερ τον ρώτησε πως αντέχει τόσο ψυχικά όταν ξέρει πως εκείνος θα πετάξει πάνω του μία μπάλα σα σιδεροδέσμη. εκείνος τού αποκρίθηκε: «όταν σηκώνεσαι στον αέρα για μια κεφαλιά, είσαι ή ο θάνατος είσαι ή το ξύλο. εμένα δεν τους δίνω το δεύτερο». αυτά ακριβώς πρέπει να ψάξουμε εδώ μέσα — όχι για έναν σέντερ φορ που κάνει πολλές κεφαλιές την χρονιά, αλλά γι' εκείνον που κάθε φορά που σηκώνεται σα σφεντόνα, κάνει όλους τους άλλους σα να κοιτάνε μέσα από τζάμι σπασμένο. εκείνον που όταν χτυπάει η κεφαλιά του, οι αντίπαλοι βλέπουν όχι μία μπάλα, αλλά μία βόμβα πάνω από τα κεφάλια τους. λοιπόν; υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να έχει αυτή την ψυχή μέσα του; ή πρέπει να συνεχίσουμε να βγάζουμε φωτογραφίες πάνω από τις σέντες σαν κουρδιστά παιχνίδια;