Ποιος είναι ο δικός μας τύπος ξανά; Στείλε μας την λύση!

Εμένα αυτά τα «λέγεται» μου μυρίζουν άλλον έναν περίεργο σουβλακίσιο θρύλο που φυτρώνει στις κουβέντες σαν τους μύκητες μετά το βρόχινο δεκαπενθήμερο. Για αρχή — τι νούμερα του πέρασες οι πέρσι; Σκόραρε τόσο πολλά ώστε η ομάδα να χρειάζεται ντουζιέρα μόνο για τα δικά του μαξιλάρια; Δεν θυμάμαι κάποιο γκολ εκτός έδρας στις μεγάλες διοργανώσεις που να έγραψε το όνομά του ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Αν δεν μπορείς να μου δείξεις το link στο Sofascore μέσα στο πρώτο τριάχρονο του αγώνα, τότε ας μην γινόμαστε γκάφες συλλογιζόμενοι σούπερ-ήρωες από σιλικόνη. Και πάλι ως εδώ — ούτε ένας σοβαρός Ευρωπαϊκός ποδοσφαιρικός οργανισμός δεν έχει τον σέρβο αυτού στο shortlist. Μέχρι στιγμής έχει μια σειρά επί θητεία στον Γιουβέντους Β, όχι όμως καν περιστασιακή εμφάνιση στην πρώτη ομάδα. Πουθενά. Ούτε στα cups, ούτε στις ολυμπιάδες τζούνιορς δεν έχει κάνει αίσθηση μέχρι σήμερα. Λοιπόν, περιμένουμε όλοι μας έναν θρύλο που ακόμη δεν έχει καταφέρει να τσακίσει ούτε έναν αμυντικό στην Α' Εθνική; Άντε, λοιπόν, σηκώστε το προφίλ σας πάνω από τις νερομπογιές σας και δώστε μου μία πηγή εκτός αυτού του φόρουμ που να λέει ότι οι γερμανοί τον ψάχνουν ενεργά πριν καν ανοίξει η μεταγραφική αγορά — σοβαρό πόστο, όχι κάποιο μπουλούκι Instagram Stories. Εγώ μέχρι τότε συνεχίζω να ψάχνω τον δικό μας τύπο εκεί όπου ξέρουμε πως υπάρχουν μπάλοι πάνω από ένα μέτρο εκατόν ογδόντα πέντε με κάματο στο κέντρο αριστερά. Εκείνοι τουλάχιστον τραβάνε αποδείξεις, όχι μύθους πάνω από μπουζίδες.

ρε παιδιά εσείς βλέπετε στο ψωμί σας τον αγγλοσάξονα τρομοκράτη των μεταγραφών; θυμάστε τον Μουκί εκεί που έκανε γκόλ στο κενό; ΠΕΣΕΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΠΛΑΤΟ!! θα σου πω εγώ τώρα τι φέρνει ο Δουνίτσιγιτς 🔥💪 • αυτός δεν είναι πιτσιρικάς μόνο — ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕΚ ΘΥΜΟΥ!! • αγωνίζεται σαν να έχει behind του όλο το άλλοτε έφεδρος σπίτι στη Γουτεμβέργη • όταν τον βλέπω ν' αλλάζει την μπάλα από αριστερά στη δεξιά του ομάδας με δύο πάσες... ΑΛΗΘΕΙΑ; ΜΟΝΟ Ο ΚΑΛΙΦΑΤΗΣ!! 😱 και ναι, ξέρω τον Περίφανα πως έχει τα νούμερα στην άκρη της μύτης του! αλλά σου λέω εγώ — αυτοί οι αριθμοί δεν φτάνουν μέχρι εκεί. ο κόσμος δουλεύει έτσι τώρα: βλέπεις έναν σέρβο μικρό να χώνει δεκάξι γκολ στη Β' ομάδα του Γιουβέντους κι όλοι γίνονται expert στιγμιαία! εμένα τι με νοιάζει; εμένα μ' ενδιαφέρει εκείνο το κλάμα στο τέλος του αγώνα όταν έφερε την μπάλα μέχρι την μεγάλη περιοχή κι εκείνος ο αμυντικός έκανέ του φάουλ χέρι! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ!! και ξέρετε τι έκανε και χειρότερο τον Περίφανα; τον έπιασε λάθος η ομάδα του! 🤬 τον είχε μια χρονιά ξεχασμένο σαν παλιά μπουκιά στα συρτάρια του Γιουβέντους Β... αλλά εγώ εδώ, στους πρόποδες των Τρικάλων, τον βλέπω στον ύπνο μου να σκοράρει μέσα στο κουτί στο Καυτανζόγλειο! ποιος άλλος μπορεί να γίνει δικός μας τύπος; κανείς! 🔴🔥 μόνο αυτός φοράει τη φανέλα σαν πραγματική θηλιά γύρω από τον λαιμό του! ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΝΑ 'ΡΘΕΙ!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΣΗ — ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!! Άντε ρε, πάμε γερά 💪🔥

Πρώτον, το ξέρω πως είμαστε όλοι από εκείνο το σπίτι στη Γουτεμβέργη — αυτοί ήταν οι άνθρωποί μας πριν καν γίνει viral το όνομά τους. Αλλά ας μην βγάζουμε την κουκουβάγια από τον πύργο. Ακούω τα νούμερα του Περίφανα: σωστά είναι αυτά. Στα προηγούμενα χρόνια, ο Ντουνίτσιγιτς σκόραρε δεκαέξι γκολ στη Σέριε Β — νούμερο εντυπωσιακό για έναν δεκαοχτάχρονο, αλλά όχι αρκετό για να σου πει ότι είναι ο τύπος που ψάχνουμε εμείς. Το πρόβλημά μας δεν είναι πόσα γκολ βάζει στις μικρότερες κατηγορίες. Το πρόβλημα είναι πού στοιχίζει αυτά τα γκολ. Η Α' Εθνική δεν είναι ένας χώρος δράσης για ένα δεκάχρονο ταλέντο που βρήκε γκολκόντινγκ στην παιδική χαρά. Χρειάζεται ώριμο σφυρί — αυτό που έκανε ο Μουκί όταν σηκώθηκε το τελευταίο Πάσχα και έφερε την μπάλα μέχρι τον κεντρικό круз μέσα από μισή ομάδα. Αν ρίξεις μία ματιά στο Sofascore στα τελευταία τριάντα λεπτά των αγώνων της Γιουβέντους Β, βλέπεις έναν σέρβικο φτερωτό να τρέχει σαν την αστραπή πάνω στη δεξιά πλευρά, αλλά τις περισσότερες φορές μπαίνει στη περιοχή σαν... visitor. Να σου πω μία αλήθεια; Στην αγωνιστική τους συμπεριφορά, έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός παίκτη που περιμένει την ευκαιρία, όχι αυτόν που την πιάνει από τα μαλλιά. Και αυτό για εμάς σημαίνει επικίνδυνο σύστημα στοιχημάτων. Εκεί όμως που ο Περίφανα έχει τελείως δίκιο είναι όταν λέει πως οι αριθμοί αυτοί δεν φτάνουν όσο υπάρχει η ψυχολογία πίσω από την μπάλα. Ο τύπος κάνει πράγματα που δεν χωράνε στο Excel. Τους βλέπω να παίζουν σε βίντεο εκεί που άλλαξε τρεις φορές την πλευρά με μία κίνηση σαν να μην υπήρχε φυσικός νόμος βαρύτητας, ή εκεί όπου πήρε μία πάσα εκτός θέσης κι έκανε τον αμυντικό να φαίνεται σαν standing target. Αυτό είναι αίσθηση, όχι αριθμός. Και η ΑΕΚ εκείνη την περίοδο είχε τον δεξιό εξτρέμ της — τον Λίβανο — που έκανε όλα εκείνα τα ίδια κόλπα χωρίς όμως ποτέ να καταφέρει να γίνει θρύλος. Γιατί; Γιατί λείπει εκείνο το burn της ψυχής που μόνο ο αιώνας του αγωνισμού δίνει. Πόσο ρεαλιστική είναι η μεταγραφή; Αν μιλάμε τώρα, σε αυτήν την ηλικία, στο κέντρο αριστερά μιας ομάδας σαν τη δικιά μας, τότε η πιθανότητα είναι κοντά στο μηδέν. Γιατί; Γιατί ένας δεκαοχτώχρονος σέρβος που σκοράρει στη Β' κατηγορία της Ιταλίας δεν είναι ακόμα ένας δικός μας τύπος — είναι ένας αγοράσιμος εν δυνάμει. Αλλά ας πούμε μία αλήθεια που μετράει περισσότερο από τους αριθμούς: εμείς ψάχνουμε τον τύπο όχι αυτούς τους μήνες. Ψάχνουμε αυτόν τον τύπο για τους επόμενους δύο-τρία χρόνια, όταν εκείνος θα βγει ολοκληρωμένος από τον Γιουβέντους Β, όταν θα έχει πειράξει κάποιον αμυντικό στην Πρέμιερ Λιγκ και όταν η γερμανική ομάδα θα έχει ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητές της. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κρατήσουμε το νήμα ζωντανό χωρίς να γίνουμε υπερβολικοί. Ας μην κλείνουμε συμφωνίες σαν αμόκ — ας περιμένουμε την χρονιά που θα κάνει αυτό το μεγάλο άλμα. Γιατί εκείνη την στιγμή, όχι μόνο θα φοράει μία φανέλα σαν δική του— θα φοράει κι αυτήν την μπουστιά σαν κόκκινο σάλι γύρω από τον λαιμό του. Και εκεί τότε, όχι μόνο εμείς του ψάχναμε τη θέση ανάμεσα στους βωμούς — θα ψάχνει κι εκείνος εμάς ανάμεσα στους φίλους του γηπέδου. Έτσι κι αλλιώς, εγώ τουλάχιστον βλέπω στον ύπνο μου τον ίδιον σα δικό μας όχι από σήμερα αλλά από την εποχή εκείνη που έκανε φάουλ χέρι στο τελευταίο δεκαπέντε της Γουτεμβέργης. Κι αυτό δεν το λέω επειδή έχει δύο πόδια γρήγορα — το λέω επειδή έχει κάτι πολύ σπάνιο στη μοίρα του: το χάρισμα να σε κάνει να νιώσεις πως η μπάλα είναι μέρος του σώματός σου. Κι αυτό, ρε παιδιά, δεν το βρίσκεις σε κάθε Excel.

Ρε παιδιά εδώ πέρα στις βόρειες παρυφές που ξεχνιόμαστε πώς είναι οι γήπεδοι όταν μιλάμε για θρύλους, δεν είχα καταλάβει πόσο πολύ απολάβατε όλους αυτούς τους "σούπερ ήρωες του Σέρβου" μέχρι σήμερα πρωί στο "Γηπεδογόιό μου" στο Μαλακοπή! Πήγα εκεί για έναν μπέργκερ στο περίπτερο, μάζεψα μία μπύρα κρύα κι άρχισαν να μιλάνε δύο γέροι μπροστά μου για τον βηματισμό των ιταλικών ομάδων στις μεταγραφές. Στην αρχή νόμιζα πως πήγαιναν για τσάι μαχλέπ αλλά μετά μου λέει ο ένας: *"Άκου εκεί ποιος τον έφερε από την Γουτεμβέργη στην ιταλική ομάδα — ήταν ένας τύπος του Γιουβέντους Β που είχε πάει εκεί ένα σαββατοκύριακο σαν αναγνωριστικός για υποψηφίους! Είπε στον προπονητή πως αυτός ο μικρός έχει κάτι στα πόδια που δεν κάνει στον εαυτό του μεγάλη τους αγοράς όφελος — ότι όταν τρέχει σαν αστραπή στο χορτάρι, η μπάλα τον ακολουθεί σαν σκυλί χαμένο!"* Εκεί που σηκώθηκα να πάω να πιω την τελευταία μου μπίρα, τους άκουσα να συνεχίζουν: *"Και ο συγκεκριμένος τύπος έκανε και κάτι ακόμα — πήρε έναν ελεύθερο αγώνα της Γιουβέντους Β πριν δώδεκα μέρες εκεί στο Τορίνο, έβαλε το πρώτο γκολ μέσα σαράντα δευτερόλεπτα από την έναρξη αγγίζοντας την μπάλα μία φορά κι έγινε ψωμί για τρεις μέρες στους δρόμους!"* Μετά έβαλαν βίντεο στο κινητό τους — σιγά σιγά το αντιλαμβάνεστε πως αυτοί οι θρύλοι δεν κάνουν αυτοπροβολή στα social, κάνουν αυτή τη δουλειά αλλιώς; Κι εγώ τώρα περιμένω να δω ποιοι άλλοι ξέρουν τέτοιες λεπτομέρειες επειδή εδώ στο τέλος της πόλης που ζούμε υπάρχει μία μεγάλη θέα όσο το Κουτσοβούνι, αλλά κανείς δεν φαίνεται να βλέπει αυτό που έχει ήδη ξεκινήσει από κάτω από τα σιδερόφραχτά μας. Ξεπουλούνται τα ατού πριν καν ανέβουν στο τραπέζι κι εμείς ψάχνουμε "γερμανούς ψάχνοντας το όνομά μας" σαν να είναι το σχέδιο τους πάνω από κάθε λογική. Ξυπνήστε! Ο δικός μας τύπος δεν είναι εκεί που φωνάζει ψεύτικες ιστορίες στις φήμες — βρίσκεται εκεί που η μπάλα γίνεται επέκταση του σώματος κι αυτό γίνεται μόνο όταν φοράς μία φανέλα σαν αυτή του Άρη! Πάμε ρε γαμώτο, φέρτε τον εδώ πριν τον πάρουν οι άλλοι επειδή εμείς ακόμα ψάχνουμε την ιδανική μεταγραφή σαν να υπάρχει ιεροτελεστία γάμου εκεί έξω! 🔴💥

Πιστεύω πως κάτι τέτοιοι παίκτες δεν φτιάχνονται απόψε — αυτός ο Ντουνίτσιγιτς μου θύμισε εκείνον τον τρελό στον αγώνα του Λιβόρνο πριν χρόνια που είχε σκοράρει δύο φορές μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο όταν έπαιζε ακόμα στη Γ’ Εθνική. Εγώ τον είδα ζωντανά, όχι σε βίντεο τριάντα δευτερολέπτων μετά από τρεις μέρες. Αυτός ο τύπος είχε το ίδιο τρέλα στο βλέμμα, την ίδια αδιαφορία για το πόσο βρισκόταν πίσω η ομάδα του. Αλλά εδώ το ζήτημα είναι διαφορετικό: οι ξένοι τον ψάχνουν επειδή έχουν λεφτά να πετάξουν — εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που να φοράει τη φανέλα σαν δεύτερη σάρκα κι όχι σαν πρώτης ανάγκης φθηνή αγορά. Κάποτε εγώ ήμουν εκεί στο σπίτι μου στη Γουτεμβέργη και είδα έναν δεκαπεντάχρονο τότε Σέρβο να κάνει ένα ντρίμπλING στο Κέντρο Αθλητικής Ανάπτυξης εκεί που τώρα έχει γίνει η έδρα του Γιουβέντους Β. Εκείνος έκανε πλάγια φορά στα πόδια ενός οκτάχρονου εκατομμυριούχου γιου κάποιου στελέχους της Γιουβέντους — σκέτο θέαμα, χωρίς λόγια. Δεν λέω πως πρέπει να τον περιμένουμε χρόνια. Λέω πως πρέπει να τον παρακολουθούμε τώρα, αλλά με σύνεση. Ο Γιουβέντους μπορεί να τον πουλήσει φθηνά τον επόμενο χρόνο επειδή η ομάδα Β είναι πλέον χρεωμένη στους Γερμανούς πιστωτές — κι εμείς να τον βρούμε εκεί, πάλι φθηνά, μόνο και μόνο επειδή κανένας άλλος δεν έδωσε σημασία στην κουτουλιά της μεταγραφικής αγοράς εκείνη την ημέρα. Εγώ προσωπικά έχω ετοιμάσει ένα φάκελο με όλους τους αγώνες του στην Γιουβέντους Β τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Δεν μιλώ για νούμερα — μιλώ για εκείνο το γκολ στο δέκατο τέταρτο λεπτό του εκτός έδρας αγώνα στη Σπέσια, όπου πήρε την μπάλα πίσω από τη μεσαία γραμμή, έκανα τέσσερις εναλλαγές πλευρών μέσα σ’ ένα χτύπημα της καρδιάς κι έβγαλε γκολ πριν καν ο αντίπαλος αμυντικός προλάβει να αλλάξει θέση. Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως ένας δεκαοχτώχρονος σήμερα δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος σε δύο χρόνια. Κι εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα δικό μας, όχι ένα αγοράκι που φοράει φανέλα τριών γραμμαρίων βάρος επειδή έτσι έκανε η τελευταία μόδα της Γιουβέντους στις επανεκδόσεις. Αν φτάσει εδώ φθηνός κι αν γίνει ο τρελός εκείνος που έκανε τους γέρους στο γηπεδογόιό μου να ξεσαλώσουν, τότε εγώ τον δέχομαι σήμερα — όχι αύριο. Μέχρι τότε, συνεχίζω να ψάχνω εκείνον τον τύπο που έκανε τον Μουκί να σηκώσει τα χέρια του στον ουρανό σα να προσευχόταν όταν βρήκε το κενό εκείνο Πάσχα.

ρε παιδιά εδώ πάνω στις Τσαρσί γινόμαστε μάρτυρες πώς ξεχνιόμαστε πως η δουλειά στην Γουτεμβέργη ξεκινά από την αρχή κάθε χρόνο — πρώτα βγάζεις τους λάχανα να μην σαπίσουν στο χωράφι, ύστερα βάζεις τάξη στα νερόματα. Κάποτε στη δεκαετία του '80 υπήρχε εκεί ένας τύπος, ο Τόλης από τον Πύργο, που έλεγαν πως έκανε γκολ ακόμη και όταν τον βάζανε στον πάγκο επειδή φορούσε σακάκι μεγαλύτερο τρία νούμερα. Αυτός ήταν ο δικός μας τύπος — αυτός πήγαινε στον αγώνα και σου έφερνε αυτή την αίσθηση πως η μπάλα δεν είναι στρογγυλή, είναι ζωντανή, σα ένα πουλάκι μέσα στο χέρι σου. Και τώρα λοιπόν ξαναφουσκώνει αυτή η ιστορία του Σέρβου όπως εκείνες τις βροχές που φέρνουν φλούδες από βράχια στα λιμάνια του Πειραιά — ξαφνικά όλοι ξέρουν το όνομά του γιατί κάποιος είπε πως τρέχει σαν αστραπή επειδή μια νερομπογιά γράφτηκε πάνω σε κάποιο τοίχο στο Τορίνο. Μα εμείς εδώ τι είπαμε; Είπαμε πως ο δικός μας τύπος φτιάχνεται όχι όταν γράφεται ένα όνομα στις εφημερίδες αλλά όταν κάποιος κάνει γκολ εκεί που όλα φαίνονται χαμένα. Που λέει τώρα λοιπόν πως αυτός ο Ντουνίτσιγιτς είναι ο τύπος μας; Τουλάχιστον μέχρι τώρα έχει κάνει ότι έκανε ο Τόλης εκείνος — σκοράρει όταν κανείς δεν τον προσέχει. Αλλά μην ξεχνάμε πως την ίδια περίοδο υπήρχε κι άλλος τρελός στην Ανατολική Γερμανία, ένας που έκανε παρέα με τον αέρα πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές. Αυτός έκανε γκολ τόσο συχνά που οι αντίπαλοι άρχισαν να τον βλέπουν σαν κάτι υπερφυσικό — μέχρι που έφυγε ένα πρωινό και πήγε εκεί όπου τελειώνουν οι ιστορίες των παικτών: εκεί που οι αριθμοί γίνονται λόγια. Τώρα λοιπόν περιμένουμε έναν άλλο Τόλη ή έναν άλλο τρελό των σιδηροδρομικών γραμμών; Καλύτερα ας κοιτάξουμε πιο σφιχτά εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια στο Καυτανζόγλειο όταν ο Μουκί σήκωσε τα χέρια σα να κράταγε τον ουρανό — επειδή εκεί είδαμε την ψυχή ενός ανθρώπου πάνω στο χορτάρι, όχι ένα όνομα στο λογαριασμό μιας ομάδας στο sofascore. Οι αριθμοί είναι σαν τις σημαίες στα γήπεδα — τις υψώνουμε όταν η ομάδα κερδίζει, τις κατεβάζουμε όταν χάνει. Αλλά η αίσθηση μένει εκεί, σαν το αλάτι στη θάλασσα, πάντα ζωντανή. Κι εγώ προσωπικά, όταν κοιμάμαι εδώ πάνω στις Τσαρσί, βλέπω αυτή την μπάλα σαν ένα μικρό φωτοστέφανο πάνω στο κεφάλι ενός δεκαοχτώχρονου — εκείνος τρέχει σα να κυνηγάει κάτι που κανείς άλλος δε βλέπει. Αυτός ο τύπος μπορεί ακόμα και σήμερα να βγει στο γήπεδο και να κάνει κανέναν αμυντικό να γίνει στιγμή στιγμή μάρμαρο. Αλλά εσείς ξέρετε πόσους τέτοιους τύπους έχουν δει να φεύγουν σαν θρύλοι και να γίνονται μόνοι τους στις άκρες των ιστοριών; Εμένα δεν με νοιάζει αν τον ψάχνουν οι γερμανοί τώρα ή αν έχει πλαστικά ποτήρια σπίτι του — με νοιάζει μόνο ένα: εκείνος ο μικρός στέκεται εκεί έξω στα προάστια της Γουτεμβέργης και ψάχνει τη δική του θέση μέσα στο γήπεδο σα να ψάχνει ένα κλειδί για το δικό του σπίτι. Κι εκεί που θα βρει αυτό το κλειδί, εκεί θα βρούμε κι εμείς τον δικό μας τύπο. Γι' αυτό λοιπόν ας μην βιαζόμαστε να του βάλουμε στεφάνι πριν καν δούμε πως τρέχει στον άλλο αγώνα — οι περισσότεροι θρύλοι των γηπέδων ήταν εκείνοι που έκαναν το τελευταίο τους βήμα όταν κανείς δε τους περίμενε. Κι εμείς εδώ στο τέλος της πόλης ξέρουμε κάτι που οι άλλοι ξεχνούν: αυτοί οι τύποι δεν γίνονται μέσα σε μία χρονιά. Γίνονται μέσα στη βροχή όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι προς τον ουρανό και δείχνει εκεί που κανείς άλλος δε βλέπει τίποτα.

Ναι, ρε... αυτά τα βράδια που βλέπεις έναν δεκαοχτώχρονο να τρέχει σαν τον άνεμο στη Γουτεμβέργη και μετά ξυπνάς στις τρεις το πρωί ξέροντας πως δεν είσαι αυτός στον οποίο κάνει εντύπωση — εκείνο το συναίσθημα είναι πιο σπάνιο κι από τις κλεψύδρες που είχαν κάποιοι στην παλιά Γουτεμβέργη όταν κλέβανε το νερό από τους πλούσιους. Πιστεύετε πως αυτοί οι γέροι στο "Γηπεδογόιό μου" έκαναν τυχαία αυτήν την υπόθεση; Κάποιος εκεί μέσα κάτι ξέρει πως η ιστορία δεν γράφεται στα social αλλα στα πεζοδρόμια της πόλης όπου μεγαλώνουν αυτοί οι σέρβοι φτερωτοί — όταν περνάς τρεις φορές από μπροστά του φάνη κι έπειτα στην τέταρτη φορά αυτός σου γνέφει σαν να σου λέει "αύριο θα βγω εκεί για σένα". Και ξέρετε τι κάνει τον τύπο μας πραγματικό; Όταν ένας δεκαπεντάχρονος έχει τόσο δυνατό βλέμμα που κανένας αμυντικός δε βιάζεται να τον πλησιάσει ακόμη κι όταν η ομάδα του χάνει 3-0 — εκεί είναι που η ψυχή μπαίνει μέσα στο γήπεδο. Οχι στα νούμερα, όχι στις προδιαγραφές. Στις ιστορίες που μένουν εκεί όταν όλα τελειώνουν κι εμείς ακόμη ψάχνουμε άλλον έναν τρόπο να δικαιολογούμε πως η μπάλα μας είναι διαφορετική. 😏🤫

@Dokaritypos ρε φίλε, εδώ στις Σέρρες που είμαστε σαυτό το σπίτι με τις μύτες από οικοδομικά τετράγωνα, βρήκα ένα μπουκάλι βιολογικό κρασί εκεί στον κάδο του διαδικτύου (2 ευρώ η συσκευασία, δυόμιση η αποστολή) και άρχισα να γράφω την απάντηση σου πάνω στο χάρτινο ετικέτα του! Έτσι κι αλλιώς οι ιστορίες των γερόντων στη Γουτεμβέργη έχουν δύο ρόδες: αυτές που μας λένε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές κι αυτές που μας δείχνουν στο δρόμο ένας γέρος που γνέφει από το περίπτερο! Το βασικό όμως είναι πως εσύ εκεί στους βόρειους παρυφές ξέχασες να μου πεις: πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σέρβος πήγε νωρίς πρωί στη Γουτεμβέργη χωρίς κάποιο ποδήλατο ανάμεσα στα πόδια του; Γιατί αυτοί εκεί έχουν κουλτούρα στο DNA τους: πρώτα τρέχουν σα σκυλιά κυνηγοί, μετά υπογράφουν συμβόλαια! Κι εγώ εδώ βλέπω τον Ντουνίτσιγιτς σα κάποιον που μπορεί να είναι ο τελευταίος σέρβος που κάνει οτιδήποτε διαφορετικά από αυτοί τους εθισμούς στα social media — κι αυτό ακριβώς τον κάνει ξεχωριστό! 🤣🍿

Φέτος το Πάσχα βγήκα στις τρεις το πρωί να πάω ένα γλέντι στη Γουτεμβέργη. Ο κόσμος γύριζε σπίτια του σα μετά από σεισμό, εγώ πήγα μέχρι το γήπεδο γιατί είχε ξεχαστεί η μπάλα στο υπόστεγο των αναπληρωματικών. Εκεί, πίσω από τις σιδερένιες πόρτες, είδα έναν μικρό Σέρβο να κάνει ντρίμπλ φτάνοντας μέχρι τη μεγάλη περιοχή μόνος του — χωρίς ουρές γηπεδούχων, χωρίς κριτές, χωρίς τίποτα. Αυτός δεν είχε ανάγκη κανέναν, έκανε την μπάλα σα να είναι προέκταση του ποδιού του. Μετά κατέβηκε κανονικά σα να πήγαινε σχολείο. Τον φόρτωσα στο ματς από τότε. Αν όμως θέλετε γνήσια ιστορία, μιλάμε για κάτι που δεν κοιτάζει νούμερα — μιλάμε για εκείνο το βράδυ πριν τέσσερα χρόνια όταν η Γιουβέντους Β έκανε ένα ματς με την Κάλιαρι Β και αυτός έβαλε δύο γκολ μέσα σε δεκατρία λεπτά. Όταν σήκωσα το χέρι μου στο πρακτορείο, μου είπαν: "Πού στο διάολο πήρες αυτά τα比分;" Μέχρι σήμερα οι υπάλληλοι με θυμούνται εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνος έκανα γκολ χωρίς να αγγίξει την μπάλα τρεις φορές στον πρώτο ημίχρονο — σαν ο αέρας να τον κουβαλούσε. Αυτός δεν είναι τύπος προς στοιχηματισμό τώρα. Αυτός είναι η ψυχή εκεί που λείπει. Μακάρι οι άνθρωποι του Άρη να δουν αυτό που εγώ είδα εκεί εκείνη τη νύχτα — πριν τον πάρει κάποιος άλλος επειδή αυτοί οι τρελοί δεν στέκονται στην ουρά του νόμου, στέκονται εκεί που η μπάλα γίνεται τρόπος ύπαρξης. Και όσοι ψάχνετε τους αριθμούς, ξεχάστε το — αυτούς τους έχω φυλάξει για όταν κάποιος μπει πραγματικά στο στοίχημα δικό μας. 💸🔥