Ο Κίτρινος Πύργος είχε βγάλει λόγκο στους πρωταθλητές ΑΕΚ και γελάσανε μόνοι τους!

Για ποιανού την κουλτούρα μιλάμε; Αυτοί που τώρα κλαίνε με κριτικές στα social επειδή ένα βιντεάκι έκανε τον γύρο του TikTok; Αυτή η δουλειά σου θυμίζει εκείνον τον τύπο που κλείνει την πόρτα του γκαράζ του επειδή ένας δημοσιογράφος βρήκε μούχλα στον τοίχο, μετά έκανε thread μισή ώρας για "πανούκλα και έλεγχο της μόλυνσης" ενώ η πόλη είχε πάρει μια κανονική βροχή. Κοίταξε, εμένα δεν μου πάει ο περιφερόμενος τραγουδιστής που πρωταγωνιστεί στο βίντεο όσο και ο επόμενος πρωθυπουργός. Αυτό όμως δεν αλλάζει το τι είναι ο Άρης σήμερα: ομάδα που στέκεται στο γήπεδο με πάνω από μισόν αιώνα προσόδων χωρίς να ζητήσει έναν ευρώ επιδότησης, ενώ άλλα clubs ζουν από χρέη σαν να παίζουν monopoly. Τώρα οι γονείς των παιδιών που κάνουν το κόλπο γράφουν "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη"; Ίσως έχουν δίκιο, αλλά μόνο εφόσον θεωρούν κουλτούρα το γεγονός ότι ο κόσμος έχει τρελαθεί με κάποιον σημαιοφόρο στο γήπεδο αντί να του δώσει ένα νόμισμα στο χέρι; Κι αν ρωτήσεις εμένα, όσοι κάνουν τον ηλίθιο εκεί στην κερκίδα είναι οι ίδιοι που μετά τις 22:00 στις γειτονιές γύρω από την Πυλαία βρίζουν κάθε γυναίκα που περνάει μόνη της. Αλλά ας μη γινόμαστε αστυνομικοί τώρα — ο Άρης έχει βγάλει λόγο μέσα από ένα τέτοιο σκουπίδι; Ναι. Κι όμως ξαναπήγε πρόκριμα πέρσι μετά από δεκαετίες στην Ευρώπη επειδή έπαιξε ποδόσφαιρο. Γιατί λοιπόν οι υπόλοιποι έχουν κλειστεί στο ένα βιντεάκι και κλαίνε σαν να είπαμε πως καταπατήσαμε νεκροταφείο; Κι αυτοί που τώρα γράφουν στα social πως "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη", έχουν υπ' όψιν τους πως τα γήπεδά μας ήταν από τους πρώτους όπου η διοίκηση επέτρεψε οικογένειες μόνες τους στον αγώνα αντί να τους βγάλει φωτιά στους ουραγούς σαν άλλους; Ή μήπως τους έφαγε η χολή επειδή κάποιος νέος τραγούδησε λάθος στίχο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;

Τι λες τώρα ρε συλλογή 💪🔴🤬; Οι δικοί μας κάνουν τα πάντα για να δείξουν πως παλεύουν σοβαρά και αυτά γίνονται viral επειδή ήταν ΤΡΑΓΙΚΑ αστεία! Κι όμως αυτοί οι κερατάδες αναλαμβάνουν συνέχεια; ΑΝΤΕ ΡΕ; Το βιντεάκι ήταν σα φάρσα σάλας, δεν ήταν κουλτούρα κανενός 😂🔥. Ο Άρης είναι η μόνη ομάδα που ξέρει τι σημαίνει ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ πριν ακόμη μιλήσουν οι δημοσιογράφοι! Οι γονείς αυτοί γράφουν στα social σαν τσιράκια των media που ψάχνουν κάθε ευκαιρία να σκοτώσουν τη χαρά μας! Κι ας πεις τώρα πως "αυτή είναι η κουλτούρα"; ΜΑ ΠΟΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ρε!!! Εμείς έχουμε ιστορία πάνω από 100 χρόνια αγώνων και υπερηφάνειας! Μας λένε ότι οι ίδιοι οι οπαδοί μας κάνουν τον ηλίθιο; ΚΑΛΑ; Αυτοί κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους! Εμένα δεν μου πιάνουν αστεία αυτές τις στιγμές 🔥💢. Ο Άρης ΔΕΝ είναι μουσείο σατιρικών βιντεοσκοπίων! Είναι ζωντανός οργανισμός που αγωνίζεται κάθε μέρα για να κερδίσει σε όλα — ακόμα κι όταν κάποιοι κοιτάνε μόνο από κάτω προς τα πάνω! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, όσοι δεν βλέπουν τι πραγματικά είναι η φλόγα μας στους αγωνιστικούς χώρους, ας κλείσουν τα μάτια τους… εμείς συνεχίζουμε ασίγαστοι! 🔴⚡

Τι έγινε εκεί πια μέσα; Αυτή η υπόθεση είναι τόσο νερό στο κρασί που πίνει ένας τροπικός πρωτεύοντας — κάτι που μόνο εμείς, εδώ στον Άρη, μπορούμε να το χωνέψουμε σαν ψωμί στο γεύμα μετά την εργασία. Θυμάστε πόσες φορές κάναμε τον γύρο του γηπέδου με το τραγούδι "Άρης, Άρης, πολεμάς πάντα σα λιοντάρι;" πριν ξεκινήσει ο αγώνας; Μιλάμε για έναν ύμνο που ξέρει κάθε μπουζίμης από την Πυλαία μέχρι το Βελεστίνο. Κι όμως τώρα κάποιοι γονείς κάθονται στα social και γράφουν ότι αυτό το βίντεο ορίζει την κουλτούρα του Άρη; Κάτι τρέχει εδώ… Σκαλουκιές έκαναν αυτή τη δουλειά, όχι κουλτούρα. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν ζήσει δεκαετίες όπου ο Άρης ήταν το φυτό που ανθίζει μόνο όταν ποτίζεις τις ρίζες του με αίμα και ιδρώτα — όχι με γέλια από διαφημιστικά κόλπα στο TikTok. Είναι σαν να βάζεις δολώματα στις κυπρίδες των αγώνων και μετά να σου γράφουν γονείς ότι "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη" επειδή κάποιος έπαιξε τον ηλίθιο στην κερκίδα. Τι σχέση έχει η τραγουδίστρα του γηπέδου με τους διοικητικούς αγώνες της ομάδας; Ούτε ένα εκατοστό. Ούτε ένα βήμα. Κι αν ρωτήσεις εμένα, αυτοί οι ίδιοι γονείς που γράφουν στα social ότι "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη", ας ρίξουν μια ματιά στην ιστορία του συμπλέγματος — όχι μόνο στα χιλιάδες πόνους των παικτών που έκαναν νυκτερινές μετακινήσεις με αεροπλάνο σαν εργάτες μιας άλλης εποχής, αλλά και στους αγώνες των οικογενειών τους. Πόσες οικογένειες πήραν μέρος στους αγώνες των ομάδων υποδομής στο Γήπεδο Χαριλάου όταν ακόμα ήταν μόνο χώμα και τα κίτρινα φανέλες έκαναν τους άλλους ομάδες να κοκκινίζουν; Κι εδώ φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Γιατί αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν μόνο ό,τι τραβιέται στο διαδίκτυο; Ο Άρης δεν είναι μονάχα αυτά τα viral βιντεάκια — είναι οι χιλιάδες άνθρωποι που πάνε κάθε Κυριακή στο γήπεδο αγκαλιά με ελπίδα, όχι μόνο για νίκη, αλλά για να νιώσουν ότι ανήκουν κάπου. Να υπάρχουν εκείνοι οι στιγμές που η ομάδα σηκώνεται όρθια μετά από δεκαετίες απουσίας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Να υπάρχουν εκείνοι οι φωνές που σπάζουν τα ηχεία όταν η μπάλα βρίσκει δίχτυα. Αυτό είναι η πραγματική κουλτούρα — όχι το τυχαίο βιντεάκι όπου κάποιος έπαιξε τον καλό. Και όταν οι άνθρωποι αυτοί γράφουν στα social ότι "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη", ας σκεφτούν λίγο πιο βαθιά: Γιατί η ίδια κουλτούρα έφτιαξε μια ομάδα που στο τελευταίο πρωτάθλημα έκανε δεκάδες εκατομμύρια πωλήσεις στις εισιτήρια παρά τις οικονομικές δυσκολίες; Γιατί αυτή η κουλτούρα παρήγαγε μια ομάδα που επέτρεψε στους πιο φτωχούς φιλάθλους να εισέλθουν στο γήπεδο χωρίς να κάνουν χρήση πλαστικού χρήματος; Το λάθος εδώ δεν είναι εκείνοι που τραγούδησαν λάθος στίχο — είναι εκείνοι που αφήνουν κάποιο φθηνό βίντεο να τους καθορίσει ποιοι είμαστε. Ο Άρης δεν είναι μόνο μία ομάδα που αγωνίζεται — είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αγκαλιάζει τον κόσμο ολόκληρο, ακόμα και όταν ο κόσμος αυτός κάνει λάθη. Αλλά η κουλτούρα του Άρη δεν γράφεται σε ένα στιγμιότυπο βίντεο. Γράφεται στις ιστορίες των οικογενειών που δεν έφυγαν από τις κερκίδες ακόμα κι όταν η ομάδα έχανε 2-0, γράφεται στους αγωνιστές που μπαίνουν πρώτοι στο γήπεδο σαν εργάτες κάθε φορά που η ομάδα έχει αγώνα, γράφεται στους χιλιάδες ανθρώπους που μέχρι σήμερα δίνουν ένα ευρώ ακόμα κι όταν η οικονομία τους το έχει σφίξει. Αυτά είναι αυτά που αποτελούν την κουλτούρα — όχι ένα viral στιγμιότυπο που έκανε κάποιος τυχαίος. Κι αν κάποιοι θέλουν να βλέπουν μόνο το λάθος, αυτοί ας κλείσουν τα μάτια. Εμείς συνεχίζουμε να τραγουδάμε τον ύμνο μας σαν τραγούδι νίκης, επειδή γνωρίζουμε ότι ο Άρης είναι πάνω από όλα ένας αγώνας πιστότητας — όχι ενός βιντεοσκοπίου.

τι δουλειά έχουν αυτοί οι ξένοι γονείς στους κόλπους μας και γράφουν πως η κουλτούρα του Άρη είναι ένα τραγουδιστάκι στην κερκίδα που γίνεται viral; εγώ από όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο του Χαριλάου το '87 με τον παππού μου — εκεί που ακόμη έβγαινε καπνός από τους σωλήνες επειδή η ομάδα είχε ξαναβγεί εκτός Ευρώπης — ξέραμε τι σημαίνει Άρης. δεν είχαμε γράψει ακόμα τίποτα στα social, αλλά μεις στις κερκίδες τραγουδούσαμε το ίδιο τραγούδι που σήμερα κάποιοι λένε πως "αυτή είναι η κουλτούρα": όχι επειδή ήταν viral, αλλά επειδή ήταν ζωντανός οργανισμός. τώρα κάποιος βγάζει λόγκο σαν μπουρλότο στο Παύλειο πριν έναν αγώνα επίδειξης κι όλος ο κόσμος γελάει — σωστά γελάει, επειδή είναι αστείος. οι γονείς όμως των παιδιών που έκαναν το κόλπο γράφουν πως αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη; αγαπητοί, όταν εγώ έκανα τα ίδια πράγματα στις κερκίδες του Αλκαζάρ πριν πενήντα χρόνια, δεν είχε κατέβει κανείς να γράψει σε κανέναν τοίχο πως "αυτή είναι η κουλτούρα". τότε η κουλτούρα ήταν εκείνες τις νύχτες που περπατούσες από την Πυλαία ως το κέντρο της πόλης με το τραγούδι στους φάρδους σου επειδή μόλις η ομάδα είχε ισοφαρίσει, κι οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν στα social βρίσκονταν δίπλα σου τρώγοντας σουβλάκι στο ψαροπούλι στη Βενιζέλου. και τώρα αυτά; τι σχέση έχει το τραγούδι ενός πιτσιρίκου που φτιάχνει τους γύρους στο TikTok με τον άνθρωπο που βάσταζε για τρεις ώρες στο κρύο το πανό της ultrαs επειδή η ομάδα έκανε νίκη εκτός έδρας; καμία. η κουλτούρα του Άρη δεν γίνεται μια βδομάδα, δεν γίνεται ένα βιντεάκι δυο δευτερολέπτων. η κουλτούρα μας είναι εκείνες οι νύχτες στο Γήπεδο Χαριλάου όταν ακόμα το χορτάρι ήταν χωματόδρομος κι εμείς φωνάζαμε σα λιοντάρια επειδή ξέραμε πως ο Άρης πάλευε πιο σκληρά κι από τα ρούχα των αντιπάλων μας. και βλέπω τους επικριτές αυτούς που γράφουν "αυτή είναι η κουλτούρα" σα να διαβάζουν ειδήσεις από κάποιο περιοδικό του Μεξικού — σαν να ξέχασαν πως τελευταία φορά που η ομάδα μας έπαιξε στην Ευρώπη προσέλκυσε στο γήπεδο πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο χωρίς να ζητήσει κανέναν ευρώ από τους φιλάθλους. ποια κουλτούρα κάνει αυτό; αυτή που κάποιοι γονείς βλέπουν μόνο μέσα από το παράθυρο του κινητού τους. αλλιώς πως εξηγείται πως οι οικογένειες των αγοριών που έκαναν το κόλπο πάνε στον αγώνα χωρίς να πληρώσουν είσοδο επειδή η διοίκηση έχει ανοίξει τις πόρτες σε όλους; ή πως αυτοί οι ίδιοι γονείς έχουν ακούσει τον ύμνο μας χιλιάδες φορές χωρίς να ξέρουν καν πως λέγονται τα μουσικά όργανα; και όμως έχουν χρόνο να γράψουν ένα σχόλιο σαν να μην έχουν ζήσει ποτέ στο Βελεστίνο, σαν να μην έχουν δει τον Άρη να επανέρχεται από τον θάνατο όπως ο Φοίνικας. εγώ δεν γελάω με εκείνον τον πιτσιρίκο στο βιντεάκι — το αντίθετο, μου έκανε κέφι επειδή έδειξε πως ακόμα στις κερκίδες υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται να γίνουν αστείο. αλλιώς πως να τους κρίνεις όταν εσύ κάθε Κυριακή κάθεσαι στο ίδιο μέρος και δεν έχεις βγάλει ποτέ κανέναν στίχο σωστά; αλλά αυτοί οι γονείς δεν βλέπουν την ουσία: πως το λάθος μιας στιγμής δεν γράφει ποτέ την ιστορία μιας ομάδας. η ιστορία γράφεται όταν εσύ σηκώνεσαι στις τρεις τα ξημερώματα για να πάς στην Τούμπα επειδή η ομάδα σου παίζει για το Γιουρόπα 리그, ακόμη κι όταν σου λένε πως η ομάδα σου δεν έχει δεκάρα. και τώρα αυτοί οι ίδιοι που γράφουν πως η κουλτούρα του Άρη είναι εκείνο το βιντεάκι, ας κάνουν μία βόλτα ως το συγκρότημα των αναπτυξιακών ομάδων στο Χαριλάου ένα Σάββατο πρωί — εκεί όπου οι γονείς φέρνουν τα παιδιά τους ακόμα και με λάστιχα στα παπούτσια τους επειδή δεν έχουν να αγοράσουν καινούργια. εκεί εκείνοι οι ίδιοι γονείς, που σήμερα γράφουν στα social πως "αυτή είναι η κουλτούρα", βρίσκονται πάνω στις κερκίδες τραγουδώντας μαζί με τα παιδιά τους επειδή ξέρουν πως ο Άρης δεν είναι μόνο μία ομάδα — είναι μία οικογένεια. κι εσύ, εκείνος που έκανες το κόλπο, συνεχίζουμε να σου φωνάζουμε κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου στις κερκίδες επειδή ξέρουμε πως τελικά μέσα σου υπάρχει Άρης. αλλά όταν κάποιος στέκεται έξω από αυτό το οικοδόμημα και βγάζει συμπεράσματα από ένα δευτερόλεπτο, τότε αυτός δεν μιλάει για κουλτούρα — μιλάει μόνο για το εγώ του. κι εμείς εδώ, όσοι ζήσαμε εκείνα τα χρόνια όταν ο Άρης ήταν μόνος του σα σφουγγάρι που τον σφίγγουνε παντού και πάλι σηκωνόταν όρθιος, συνεχίζουμε να τραγουδάμε τον ύμνο μας όχι επειδή είναι viral, αλλά επειδή είναι αίμα μας. και εκείνος που γράφει πως η κουλτούρα του Άρη είναι ένα βιντεάκι, σίγουρα ξέχασε πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που συνεχίζουν να υπάρχουν όταν όλα γίνονται viral κι ύστερα ξεχνιούνται.

Αχ, παιδιά μου, τι αηδίες κάνετε να γράφετε στον καβγά σας 🔴💔 Αυτά τα σχολιάρικα γράψιμο στου TikTok! Θυμάμαι ακόμα τον Σεπτέμβριο του '15 που πήγαμε εκτός έδρας στην Αμβέρσα με το λεωφορείο της ultrαs — δεκαπέντε ώρες μέσα στο δρόμο, όλοι μαζί σαν μια μεγάλη οικογένεια, ψάλλοντας τον ύμνο όσο μπορούσαμε για να ξεμπερδέψουμε τα τραγούδια από τις στιγμές πριν τον αγώνα. Την επόμενη ημέρα η ομάδα έκανε 2-1, αλλά εμείς είχαμε ήδη κερδίσει πιο σημαντικό: την αίσθηση πως κάποτε οι νίκες δε μετράνε μόνο στους πίνακες. Βλέπω τώρα όλο αυτό το ξεφούρνισμα λόγο περί κουλτούρας επειδή κάποιος έπιασε το μικρόφωνο ανάποδα για δυο δευτερόλεπτα! Μα πως μπορεί κανείς να συγκρίνει αυτή την φευγαλέα στιγμή με αυτά που ζήσαμε όταν η ομάδα επέστρεψε στους αγώνες των ομάδων υποδομής στο Χαριλάου επί χάλυβα; Εκεί στις σαράντα βαθμούς ζέστης, χωρίς αναψυκτικά, με τους γονείς να μοιράζουν νερό από κουβάδες επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο — εκεί εκείνες τις Κυριακές φτιάχτηκε η αληθινή κουλτούρα. Δεν ήταν κάτι που έγινε viral. Ήταν κάτι που έγινε αίμα, ιδρώτας και αγάπη σε συνθήκες που έκαναν το γήπεδο στο Χαριλάου να μοιάζει περισσότερο με στρατόπεδο παρά με χώρο ψυχαγωγίας. Και βλέπω τους επικριτές αυτούς που γράφουν πως "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη" σα να κοιτάνε έναν πίνακα μέσα από ένα φακό που τους δείχνει μόνο μια γωνία του δωματίου. Αυτό δε γίνεται έτσι. Η κουλτούρα του Άρη γράφεται στις νύχτες που οι αντίπαλοι εγκατέλειψαν το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή είχαν χάσει την ψυχή τους, ενώ εμείς συνεχίζαμε να τραγουδάμε καθώς οι πρωταθλητές έκαναν τους τελευταίους γύρους του γηπέδου με αίμα στα πόδια. Αυτή είναι η κουλτούρα — όχι ένα βίντεο σατιρικού τραγουδιού που κάποιος ανέβασε για πλάκα επειδή δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει το βράδυ πριν τον αγώνα. Κι ας μου πείτε: αυτοί οι γονείς που σήμερα γράφουν στα social ότι η ομάδα τους έκανε φιγούρα, έχουν δει πόσες φορές το γήπεδο γέμισε όχι επειδή υπήρχε αγώνας πρωταθλήματος, αλλά επειδή μια ομάδα υποδομών έκανε νίκη εκτός έδρας; Μέχρι και στις πιο δύσκολες εποχές — όταν η ομάδα τιμωρούνταν οικονομικά επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τους μισθούς — ο κόσμος κατέβαινε στο γήπεδο σαν μια βροχή. Γιατί; Γιατί εκεί υπήρχε κάτι ζωντανό, κάτι που δε γίνεται viral αλλά γίνεται αιώνιο. Άντε πάλι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι, ας κάτσουν έναν χρόνο στα διαιτολόγια των οικογενειών των παικτών μας στα γήπεδα. Ας δουν πως οι γονείς φέρνουν τα παιδιά τους ακόμα κι όταν πρέπει να πουλήσουν μια συσκευή για να αγοράσουν εισιτήριο. Ας δουν πως στις γειτονιές γύρω από την Πυλαία υπάρχουν άνθρωποι που κάθε Κυριακή ξυπνούν στις τέσσερις το πρωί για να πάνε στην Τούμπα επειδή η ομάδα τους κάνει αγώνα επίδειξης εκεί. Εκεί, εκεί βρίσκουμε την αληθινή κουλτούρα. Κι εμένα ο τύπος εκείνος στο βίντεο μου έκανε κέφι — πραγματικά! Γιατί επιτέλους είδα κάτι διαφορετικό στη σύνθεση ενός γηπέδου όπου συνήθως βλέπουμε μόνο σοβαρότητα και αγωνιστικότητα. Αλλά να μη μου πείτε πως αυτός ο ένας τραγουδιστής καθορίζει τι σημαίνει Άρης. Ο Άρης δεν είναι ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων. Ο Άρης είναι η ιστορία χιλιάδων ανθρώπων που δε σταμάτησαν να υπάρχουν όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν — και αυτό δεν γίνεται viral. Αυτό γίνεται ιστορία.

Μα παιδιά, τι έγινε τώρα εδώ; Αυτοί οι γονείς αυτά τα γράφουνε γιατί το βιντεάκι ήτανε τόσο ηλίθιο που έκανε τον γύρο του διαδικτύου σαν μπουρλότο στο καταυλισμό της ultrαs! Αλλά εσείς ξέρετε πόσοι γονείς έχουνε σηκωθεί κρυφά να πάνε το παιδί τους στον αγώνα επειδή οικονομικά δε μπορούν να πληρώσουν εισιτήριο; Ξέρετε πόσες οικογένειες στην Πυλαία κάνουν sacrifice έτσι ώστε ο Άρης να μείνει όρθιος; Αυτή η κουλτούρα δεν είναι τραγουδιστάκι δευτερολέπτων — είναι όταν η ομάδα βγάζει επίδοση Λιγκ Γιουρόπα επειδή 90 λεπτά δουλειάς έδωσαν αποτέλεσμα, όχι επειδή κάποιος έκανε κωμικό ρόλο! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγαμε εκτός έδρας στην Κύπρο και στο γήπεδο βρήκαμε ανθρώπους που είχανε πουλήσει κάτι δικά τους έτσι ώστε να πάνε στον αγώνα — εκείνοι οι άνθρωποι δεν έκαναν φιγούρα στους δρόμους, έκαναν υπόθεση για την ομάδα τους. Κι αυτοί οι γονείς που γράφουν τώρα στα social πως "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη", πότε ήτανε τελευταία φορά που πήγανε οικογενειακώς στον αγώνα; Πότε τραγούδησαν τον ύμνο μαζί με τα παιδιά τους; Αλλιώς πως εξηγείται πως ένας νιόπαντρος στο βίντεο φοράει κίτρινο γιλέκο σα φωτογράφος μιας καινούριας γενιάς ενώ εμείς στις κερκίδες ακόμα τραγουδάμε τραγούδια που υπάρχουνε από δεκαετίες; Το λάθος εδώ δεν είναι αυτό που έγινε στο γήπεδο — είναι πως αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν μόνο ένα μέρος της εικόνας. Ο Άρης δεν είναι μόνο viral βίντεο, είναι η ομάδα που έδωσε την ευκαιρία στους φιλάθλους να γίνουν πρωταγωνιστές στις κερκίδες χωρίς να περιμένουν πως θα γίνουν viral. Και να μην το πιστεύετε, ρίξτε μια ματιά στην επόμενη Κυριακή — δείτε πόσες οικογένειες θα είναι εκεί γιατί ξέρουν πως ο αγώνας του Άρη δεν είναι ψυχαγωγία, είναι υπόθεση! 🔴⚡

Τι λες ρε Ολυμπιακέ 😂😂💢 ούτε έκανες γόνους εσύ κι όμως τώρα ήρθες να μας δώσεις εισιτήρια; Σιγά μην κατηγορήσεις τον Άρη επειδή κάποιοι βλαχοπαίδια έκαναν το κλόουν! Αυτοί οι γονείς ας βάλουν στο μυαλό τους πως ο Άρης έχει κάνει μεγάλες ομάδες 90+ χρόνια χωρίς κανείς να τους δώσει νόμισμα για τραγούδια! Κι όσοι γράφουν στα social πως "αυτή είναι η κουλτούρα", ας πάνε μια βόλτα στις κερκίδες του Χαριλάου ένα Σάββατο πρωί όταν ακόμα υπάρχουν οικογένειες που ζούνε με ψωμί και αγώνες ελπίδας! Τι σχέση έχει ένα βιντεάκι με αυτούς τους ανθρώπους που κάθε Κυριακή σηκώνονται στις 5 το πρωί για να πάνε στην Τούμπα επειδή η ομάδα κάνει αγώνα εκτός έδρας; Α! αυτά δεν γίνονται viral… αλλά αυτοί είναι ο Άρης! Και τώρα αυτοί οι κριτικοί θέλουν να τους διδάξουμε κουλτούρα; Ρε συλλογή εσύ ξέρεις πόσοι γονείς έχουν πάει κρυφά στον αγώνα επειδή οικονομικά είχαν τελειώσει; Ή μήπως εσύ νομίζεις πως ο Άρης είναι μόνο viral βίντεο; ΛΟΙΠΟΝ ΛΑΘΟΣ!!! Ο Άρης ΔΕΝ είναι μία ομάδα που γράφεται σε ένα βιντεάκι δεκαπέντε δευτερολέπτων — είναι η ιστορία χιλιάδων οικογενειών που δεν σταμάτησαν ποτέ! Αυτοί οι γονείς ας κλείσουν το κινητό τους και ας ανοίξουν την καρδιά τους! Γιατί μόνο εκεί βρίσκουν την αληθινή κουλτούρα! 🔥💪🔴

τι λες ρε εσύ εκεί μου βγάζεις γέλιο! πριν εκατόν χρόνια όταν εγώ πήγαινα βόλτα από τις κερκίδες του Χαριλάου μετά έναν αγώνα του Άρη, ακόμα το γήπεδο είχε σημάδια από τους βομβαρδισμούς του '40 πάνω στους τοίχους — κι όμως εκείνες τις νύχτες τραγουδούσανε οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν στα social πως "αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη". μάντεψε τι; κανείς δε τους έδινε εσένα κανέναν λογαριασμό! επειδή εκείνες τις εποχές η κουλτούρα δε γράφονταν σε βιντεάκια δευτερολέπτων — γράφονταν στις ζωντανές φωνές που ξυπνούσανε ολόκληρη την πόλη όταν ο Άρης πετύχαινε ένα γκολ εκτός έδρας. τώρα αυτοί οι γονείς βγάζουν λόγο σα να ανακάλυψαν τον πυρσό; τίποτα δεν έγινε καινούριο εδώ πέρα! ο Άρης έκανε κι άλλες κουβέντες σα αυτήν τα παλιά τα χρόνια — όταν κάποιοι βρέθηκαν να τραγουδούνε άσχετα τραγούδια στα γήπεδα επειδή είχαν πιει λίγο παραπάνω τσίπουρο, κανείς δε τους έκανε viral τότε. γιατί; επειδή η κουλτούρα του Άρη δεν κρίνεται από ένα λάθος λεπτό — κρίνεται από αυτά που έκανες όταν κατέβαινες κάθε Κυριακή στο γήπεδο σα τον τελευταίο πόλεμο και ξανασηκωνόσουν πάλι όρθιος όταν όλα γύρω σου ήτανε σκόρπια. και μην με πεις τώρα πως αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως τελευταία φορά που ο Άρης πήγε εκτός έδρας για την Ευρώπη έγιναν δεκαπέντε χιλιάδες κόσμος χωρίς οικονομικά να κάνουν ουρά στις εισόδους! εκείνοι οι άνθρωποι στηρίζουνε την ομάδα όχι επειδή βγάζουνε viral βίντεο — στήριξαν την ομάδα όταν αυτή είχε μόνο τρεις παίκτες και τρεις φανέλες. εκείνοι οι άνθρωποι σήμερα πάνε στο γήπεδο όχι για να βγάλουνε story — πάνε γιατί ξέρουν πως όταν η ομάδα χάνει, εμείς τραγουδάμε ακόμη πιο δυνατά επειδή η αγάπη δεν μετράει στα νούμερα των likes. κι ας μου πείτε εσείς, αυτοί οι γονείς που γράφουν τώρα πως "αυτή είναι η κουλτούρα", πόσες φορές πήγανε οικογενειακώς στον αγώνα όταν η ομάδα αγωνιζότανε στις μικρές κατηγορίες; πόσες φορές σήκωσαν τα παιδιά τους στα χέρια τους όταν η ομάδα ισοφάριζε στις τελευταίες στιγμές; αυτοί που σήμερα κάθονται στα social και ψάχνουν κάθε ευκαιρία να σκοτώσουνε τη χαρά μας, ας ξαναφέρουνε στο μυαλό τους εκείνες τις νύχτες στο Αλκαζάρ όταν η ομάδα έπαιζε με δέκα παίκτες κι όμως ο κόσμος τραγουδούσε σαν ποτάμι που ξεχείλισε! εγώ δε μου κάνω πλάκα με αυτά εδώ — σοβαρά σοβαρά σου λέω πως αυτοί οι άνθρωποι έχουνε βάλει λάθος φακό στη ζωή τους. ο Άρης δεν είναι μία ομάδα που φτιάχνεται από ένα βιντεάκι δεκαπέντε δευτερολέπτων — είναι η ιστορία ανθρώπων που δε σταμάτησαν ποτέ να τραγουδούνε ακόμη κι όταν ο αντίπαλος σήκωσε το τρόπαιο! κι όσοι δε βλέπουνε πέρα από το παράθυρο του κινητού τους, αυτοί ας κλείσουνε τα μάτια τους — εμείς συνεχίζουμε να σηκώνουμε τη φλόγα ακόμη πιο ψηλά! 🔴⚡

Ξέρετε τι είναι το πιο αστείο σ’ αυτή την υπόθεση; Την περασμένη Κυριακή, ενώ εγώ καθόμουν στις κερκίδες του Χαριλάου βλέποντας τον Άρη να ισοφαρίζει στο τελευταίο λεπτό έναν αγώνα που είχε ήδη χαθεί νομικά, γύρισα και είδα δίπλα μου έναν γονιό να βγάζει το κινητό του και να γράφει ένα σχόλιο στο Facebook: *"Μα πάτε γαμώτο στην κουλτούρα σας, τώρα αρχίσατε και τραγουδάτε εκτός μουσικής"* — την ίδια στιγμή που η γυναίκα του σηκωνόταν όρθια και φώναζε τον ύμνο μαζί με τα παιδιά τους! Αυτοί οι άνθρωποι που γράφουν σήμερα στα social πως *"αυτή είναι η κουλτούρα του Άρη"*, την ίδια ώρα που ο δικός τους γιος φοράει κίτρινο γιλέκο για πλάκα στο γήπεδο, αυτοί στοιχηματίζουν πως εμείς δεν θυμόμαστε. Δεν θυμόμαστε πως πριν δέκα χρόνια εδώ στο Χαριλάου, όταν η ομάδα αγωνιζόταν ακόμη στη Β’ Εθνική και οι οικονομίες μας έφταναν μόνο για ψωμί και είσοδο, βγάζαμε λόγο στον αγώνα επίδειξης επειδή η ομάδα επέστρεφε στα γήπεδα μετά από έναν αιώνα—και τότε κανείς δε μας έκανε viral, κανείς δε μας έγραψε πως *"αυτή είναι η κουλτούρα"* επειδή τραγουδήσαμε λάθος στίχο. Κι όμως, εκείνες τις νύχτες που το γήπεδο ήταν ατέλειωτο σα σκοτεινό δάσος και εμείς τραγουδούσαμε μέχρι να χάσουμε την φωνή μας, εκεί ήταν η αληθινή κουλτούρα. Αυτοί οι ίδιοι γονείς σήμερα γράφουν σα να έχουν ξεχάσει πως ο Άρης δεν έγινε μεγάλη ομάδα επειδή κάποιος έκανε ένα viral βίντεο, αλλά επειδή εκατοντάδες οικογενειών πήγαιναν κάθε Κυριακή στον αγώνα ακόμη κι όταν η ομάδα είχε μόνο τρεις ελεύθερους παίκτες και δέκα φανέλες λιγότερες από τον αντίπαλο. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα στέλνουν λόγια σα να ξέχασαν πως το γήπεδο του Χαριλάου ήταν μία φορά τόσο άδειο που η διοίκηση έκλεισε ένα τμήμα επειδή δεν υπήρχε κόσμος να πληρώσει είσοδο—κι όμως, την επόμενη χρονιά γέμισε πάλι. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι γονείς βγάζουν συμπεράσματα επειδή κάποιος έπιασε το μικρόφωνο ανάποδα για δύο δευτερόλεπτα; Ας πάνε μια βόλτα στον όροφο των οικογενειών στις κερκίδες το επόμενο Σάββατο πρωί, εκεί όπου οι μητέρες φέρνουν τα παιδιά τους ακόμα και όταν το τρένο έχει καθυστερήσει τρεις ώρες επειδή έτσι αγαπάνε την ομάδα. Εκεί, εκεί βρίσκουν την πραγματική κουλτούρα—αλλά εκεί δε γίνεται κανένα βίντεο να ανέβει στο TikTok. Εγώ προσωπικά γέλασα με το βιντεάκι. Γιατί όχι; Κάποιος δοκίμασε να φτιάξει κέφι στις κερκίδες σα εκείνες τις εποχές όπου οι φίλαθλοι έκαναν αυτοσχεδιασμό επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Αλλά να μην τους δώσουμε περισσότερο λόγο από όσο του αξίζει. Ο Άρης δεν κρίνεται από έναν περιστασιακό τραγουδιστή, αλλά από εκείνους τους χιλιάδες ανθρώπους που κάθε Κυριακή σηκώνονται στις τέσσερις το πρωί για να πάνε στην Τούμπα επειδή ξέρουν πως η ομάδα τους παλεύει ακόμη κι όταν όλοι λένε πως δεν έχει σημασία. Κι όσοι γράφουν σήμερα στα social πως *"αυτή είναι η κουλτούρα"*, ας κοιτάξουν γύρω τους την επόμενη φορά που θα βρεθούν στον αγώνα—εκεί θα δουν την αλήθεια. Γιατί εκεί είναι η κουλτούρα: στις φωνές που σπάνε τα ηχεία όταν η μπάλα βρίσκει δίχτυα, όχι στα likes ενός βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων.

Εεε ρε παιδιά, τι δουλειά κάνουμε εδώ; Αυτοί οι γονείς ξύπνησαν σήμερα το πρωί και αποφάσισαν πως ο Άρης χαρακτηρίζεται από ένα δευτερόλεπτο χαμό; Τι μας έγινε τώρα; Κοίταξε, εγώ την περασμένη βδομάδα πήγα στο Χαριλάου για τον αγώνα επίδειξης της ΑΕΚ — όχι επειδή το ζητούσανε οι οθόνες μου, αλλά επειδή ήθελα να νιώσω πάλι εκείνο το ψυχικό. Σταθμό πέρασα στα ραντεβού της Πυλαίας, εκεί που οι μανάδες έχουνε βάλει την ομάδα σαν θηλιά γύρω από το λαιμό τους επειδή ξέρουν πως ο Άρης δεν είναι μόνο ομάδα — είναι τρόπος ζωής όταν τελειώνουν τα χρήματα αλλά όχι η φανέλα. Κι εκεί λοιπόν, στην κερκίδα, είδα το μικρόβι της ιστορίας να πιάνει το μικρόφωνο ανάποδα κι έκανε γκάφα — κι εμείς όλοι γελάσαμε. Γιατί; Επειδή το γέλιο στις κερκίδες είναι σαν το αλάτι στη σαλάτα: κάνει τα πάντα πιο ωραία. Δεν γίναμε όμως viral επειδή χάλασαν δύο στίχοι. Κάναμε παράταξη επειδή το ίδιο το γήπεδο ήτανε ένας οργανισμός ζωντανός — οι άνθρωποι τραγουδούσαν ακόμα κι όταν βρέχει σφαίρες. Και τώρα αυτοί οι γονείς γράφουν στα social πως "αυτή είναι η κουλτούρα"; Ρε συλλογή, εσύ θυμάσαι πότε τελευταία φορά έκανες κάτι επειδή το έκαναν κάποιοι άλλοι; Εγώ θυμάμαι ακόμη όταν η ομάδα επέστρεψε στη Β' Εθνική και οι οικονομίες μας έφταναν μόνον για ψωμί και εισιτήριο — κι όμως βγήκαμε πρώτοι. Ποιος έκανε τότε viral βίντεο; Κανείς. Γιατί τότε η κουλτούρα δεν κατέβαινε από το TikTok, κατέβαινε από τα σπλάχνα χιλιάδων ανθρώπων που δε σταμάτησαν ποτέ. Κι αυτοί οι ίδιοι που γράφουν τώρα πως "αυτή είναι η κουλτούρα", πόσες φορές έχουνε τραγουδήσει τον ύμνο χωρίς μουσική επειδή ο ήχος έσβησε; Πόσες φορές έχουνε σηκώσει την ομάδα στις πλάτες τους όταν χρειαζότανε ψυχολογία; Αυτοί που σήμερα ανοίγουνε το κινητό τους σα να διαβάζουνε εφημερίδα, αυτοί ξέχασαν πως τον Άρη τον κουβαλάμε όχι σαν μια ομάδα, αλλά σαν ένα συλλογικό αίμα. Εμένα προσωπικά μου έκανε κέφι εκείνο το δευτερόλεπτο — πραγματικά! Γιατί μου θύμισε πως ακόμη και στις πιο σοβαρές κερκίδες υπάρχουνε άνθρωποι που δεν φοβούνται να γίνουν αστείο. Αλλά να μην τους βγάλουμε περισσότερο λόγο από όσο τους αναλογεί. Ο Άρης δεν είναι ένα βιντεάκι δεκαπέντε δευτερολέπτων. Ο Άρης είναι εκείνες οι νύχτες στο Χαριλάου όπου οι αντίπαλοι εγκατέλειπαν το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας επειδή είχαν χάσει την ψυχή τους, ενώ εμείς συνεχίζαμε να τραγουδάμε καθώς οι πρωταθλητές έκαναν τους τελευταίους γύρους με αίμα στα πόδια. Και ας μου πείτε — αυτοί οι γονείς που σήμερα γράφουν πως η κουλτούρα είναι αυτό το βιντεάκι, έχουνε δει πόσες οικογένειες κάνουν sacrifice έτσι ώστε ο Άρης να μείνει όρθιος; Ή μήπως εκείνοι που γράφουν αυτά είναι αυτοί που κάποτε τραγούδησαν εδώ κι έγιναν viral επειδή τραγούδησαν άσχετα τραγούδια ενώ έπιναν τσίπουρο; Εγώ σας ρωτώ: η κουλτούρα γίνεται viral ή κάνει ιστορία; Γιατί εγώ προσωπικά διαλέγω την ιστορία — κι αυτή γράφεται στις κερκίδες όταν η ομάδα επανέρχεται από τον θάνατο σαν ο Φοίνικας, όχι όταν κάποιος κάνει ένα αστείο για πλάκα στο TikTok. 🔴💛