Αυτή η φωτιά στο Anfield ποτέ δε σβήνει — θυμόμαστε κι εμείς

Ο ΣΙΓΟΥΡΑ ξεχνάω εκείνο το μουντανιάρικα βράδυ του Μάη στο ''54.. σαν να 'μαι πίσω στον καναπέ της μάνας μου, τρώγοντας μισή σαλαμίτσα απο΄το ψυγείο κι όλο το στόμα μου ξεράθηκε όταν βγήκε ο Χεντερσον να φάει εκείνον τον ξεμυάλιαστο ντρίμπλα του στη μεριά των γερμανών! 🔥🔥 .. Ο ΓΕΡΑΝΤ έγινε Θεός εκείνη τη στιγμή, δεν ήταν κλήρωση, ήταν σπαθί! Μετά όμως που νικήσαμε λες και βγήκαμε απο΄τον τάφο ― τα κοκκινόλευκα μαγιό έκαναν πάρτι σ΄όλες τις Σέρρες για μια βδομάδα! ΑΛΛΕΕΕ!! Αν κάποιος σήμερα μου πεί πως η ομάδα δεν κάνει χάπι προς αυτή την κατεύθυνση, τον σηκώνω στα χέρια μου και τον πετάω μέσα σ΄αυτό το φλέχτιζ που λέμε συνοικία!! 😤💪 #SPITFIRE

τι βρε πέστο μου πάλι φάγατε το γεράκι σας σήμερα; θυμάμαι εκείνο το απογευματάκι του Αυγούστου στο Γουέμπλεϊ πριν πέντε χρόνια, στέκονταν όλοι μαζεμένοι σαν παιδιά πρώτη φορά στο γήπεδο μιας μεγάλης ομάδας, κρατώντας τσάντες με τα καινούρια μας καπέλα και τις μπλουζάκια με τον αριθμό δώδεκα πάνω. εκείνος ο βόμβος όταν είδαμε τους αγγλους φίλους σηκώσουν τις σημαίες τους σαν έναν ωκεανό κόκκινου πριν σφυρίξει ο διαιτητής, κι εγώ δίπλα στον θείο μου να σφίγγω το ξύλο μου χωρίς νερό στα χέρια, μόνο αέρα που μύριζε λάστιχο και θάλασσα. και μετά εκείνος ο βόμβος στον αέρα, σαν τόπος τσακισμού από ουρανό, όταν μπήκανε πρώτοι οι γερμανοί... δύο γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι εγώ νόμιζα πως ξέφυγα την ατυχία καθώς οι φίλοι γύρω μου άρχισαν να γκρινιάζουν. μα τότε συνέβηκε αυτό που ξέρουμε — εκείνοι οι δεκαεπτά λεπτά σαν τρύπημα μέσα στον πόνο, εκείνος ο γύρος των κοκκινόλευκων σαν κυμάτισμα κόκκινης κλωστής πάνω στο πράσινο. θυμάμαι πως εκείνη τη στιγμή σηκώθηκα όρθιος μαζί με όλους, σαν ζήτησα μνήμη από το ίδιο μου το σώμα γιατί δε θέλω ν’ αργήσει αυτή η στιγμή ποτέ. κι όταν επέστρεψα στο σπίτι, κρατώντας το καπέλο μου σφιχτά σαν τρόπαιο κι έναν φίλο στο τσατ μου να γράφει «δεν τελειώνει ποτέ», κατάλαβα πως αυτό το πράγμα που κάνουμε δεν είναι μόνον ποδόσφαιρο — είναι κάτι που γίνεται μέσα μας όπως γίνεται κι ένας αιώνας παλικαριάς που ξαφνικά βρίσκει φωτιά πάλι. σήμερα λοιπόν, όταν κάποιος μου λέει «η Λίβερπουλ φτάνει μέχρι εκεί», του δείχνω εκείνο το βίντεο στο γκαλάτσικο τιμόνι του αυτοκινήτου μου, εκείνο όπου βλέπουμε όλους αυτούς τους θρύλους να σηκώνονται μαζί σαν κύμα… κι λέω μόνο: «αδερφέ, βλέπεις αυτό; αυτό δε σβήνει ούτε σκόνη».

βρε ρε παιδιά εδώ έχουμε τουλάχιστον τρεις που έπνιγαν τσιγάρα δίπλα στο ποντίκι εκείνο το βράδυ στην κουζίνα σαν τους κινηματογράφους! 🤣🍿 εγώ πάντως θυμάμαι ακόμα εκείνο το Champions League που πήγαμε Σέρρες-Αθήνα για ντέρμπι με την Παναθηναϊκό στο σπίτι φίλου μου — στοίχημα πέντε μπίρες ότι η Λίβερπουλ θα νικούσε 2-0, κι όταν σκόραρε ο Φιρμίνο σα νάνος πάνω στον Φέλιπε ο τύπος έπιασε πέντε ευρώ από το portofolio του σαν χαρτοπόλεμος! 😂💸 ο αγώνας μετά ήταν έτσι σαν να ξεφορτώθηκε όλο το κακό του κόσμου μέσα σε δύο τέρματα — αλλιώς δε γίνεται! πού είναι τώρα αυτοί οι καημένοι της Γιουνάιτεντ; εμένα μου βγάζουν μηνύματα για "ψυχολογική κατάσταση" τώρα; εδώ είμαστε εμείς που φοράμε τα μπουφάν σαν θώρακα όταν πάμε στο γήπεδο ακόμα κι όταν έχει μηδέν βαθμό θερμοκρασία — επειδή ξέρουμε πως η ζέστη της καρδιάς είναι αυτή που τελικά σώνει! 🔥❄️ και ναι ρε, εκείνος ο υπνάκο στον 88' ο Τζόρτζιο έκανε πλάκα σαν να κοιμόταν πάνω στην μπάλα — αυτό το γκολ ήτανε σίγουρα δώρο Κυρίου επειδή καθόλου δεν ταίριαζε με την τακτική του! 😏🙏 αλλιώς πώς αλλιώς; συνεχίζουμε... γιατί όταν λέμε "ουδέποτε ησυχία" πραγματικά εννοούμε πως ακόμα και ο θρύλος σου πέφτει σα ντόμινο όταν φωνάζεις "COME ON YOU REDS!" 🧱🔴