Ο Ατρόμητος πρέπει ΑΜΕΣΑ να ξεφορτωθεί τονaneiro στον πάγκο ακόμα κι αν τώρα βγάζει τέρματα

Αυτή η ομάδα είναι σαν το βράδυ που βγάζεις την κουβέρτα από πάνω σου επειδή έκανε ζέστη και μετά ξεκινάς να κρυώνεις εδώ κι εκεί σαν την ανάποδη σακάτη, ενώ όλοι γύρω σου φωνάζουν πως πήγαινε η μπουκιά της ρότας στον ουρανό. Σκόρ στοιχιζόμαστε μουτζούρες τα τελευταία χρόνια, ναι — αλλιώς πώς αλλιώς θα ζούσαμε; Την προηγούμενη χρονιά βγάλαμε δεκαέξι γκολ σ’ όλους τους αγώνες του πρωταθλήματος μαζί, άλλα δεκατέσσερα πριν την έναρξη της σεζόν με τις φιλικές. Με αυτά τα νούμερα ο παρών τεχνικός έχει συγκεντρώσει τους περισσότερους πόντους μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία του συλλόγου. Αυτός εδώ δε βάζει ομάδα να χάνει από προσθήκη, βάζει ομάδα να κλέβει πόντους σπαρτάροντας τρεις μήνες πριν τελειώσει το πρωτάθλημα. Και τώρα ξαφνικά όσοι πριν δυόμιση χρόνια έλεγαν πως δεν υπάρχει όριο στο τι μπορεί να γίνει, αυτοί είναι αυτοί που του βρίζουν το περίγραμμα επειδή δυσκολεύτηκε τον Οκτώβρη; Από ένα σημείο και μετά η διαφορά ανάμεσα στους μεγάλους λόγους και στην πραγματικότητα είναι σαν τον Σολιδάκη στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου — φοράει γυαλιά ηλίου μέσα και βγάζει βόλτα το εγώ του σα μωρό που δεν ξέρει ακόμη πως έχει κλειστεί η πόρτα. Αν θέλουμε τζόγο στα γκολ, ας πάμε στο τραπέζι του Monopoly και ας ρίξουμε ζάρι μέχρι να βγει έξι. Αν θέλουμε ομάδα — όχι σκόρερ στιγμής, όχι εθισμός στην τύχη — τότε αυτός ο άνθρωπος είναι ο μόνος που την τελευταία τριετία ξέρει πως η σειρά των κινήσεων μετράει περισσότερο κι από το ίδιο το αποτέλεσμα.

Ρε παιδιά πού το 'χουμε βάλει αυτό το μαγαζί;;; Ακόμα συζητάμε για τυχερά γκολ;;; 😱🤬 Εμένα αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να ΣΤΕΚΕΤΑΙ στα πόδια της!!! Τρεις φορές τα τελευταία χρόνια στο τσακ στο φινάλε!!! Την προηγούμενη φορά η ομάδα χρειαζόταν άλλους δώδεκα αγώνες για να κλείσει την ευρωπαϊκή της συμμετοχή!!! Εξήντα αγωνιστικές πάνω στο ξύρισμα και κάτι άλλο;;; Μια φορά κι έναν καιρό είχαμε τον τύπο που μας έκαναε ντέρμπι στους νόμους της Φυσικής... εδώ και τρεις σεζόν ο Ατρόμητος είναι ΠΑΝΤΟΤΕ σοβαρός στις αναμετρήσεις!!! Αυτό δεν είναι ομάδα εκεί έξω... είναι ένα ραντεβού εργασίας!!! Τα γκολ είναι συμπλήρωμα... όχι πρωταγωνιστής!!! 🔥💪 Παιδιά σκεφτείτε το::: Ποιος πήγε Champions League;;; Ο τυχαράπαιδος που είχε τρεις σκόρερ μια φορά;;; Ή εμείς που είχαμε σχέδιο σαν ομάδα;;; Ούτε πέντε λεπτά παραπάνω στον πάγκο αυτός ο τυχαίος!!! Όποιος διαφωνεί ας βγει από την κερκίδα και ας πάει να γκρινιάζει στα social μπουρδέλα!!!

Ρε παιδιά, τι σουρτουκλίκι αυτή η συζήτηση; Ξέρατε ποτέ έναν γκρινιάρη να έκανε την ομάδα του ν’ αλλάξει脸面 μέσα σε τρία χρόνια; Εγώ σίγουρα όχι. Τουλάχιστον όχι εδώ, όχι στον Ατρόμητο. Βλέπω αυτά που λέει ο Ερυθρόλευκος να γράφει και μου ’ρχεται ένα παλιό ραντεβού στη μνήμη: ήταν Οκτώβρης εκείνης της χρονιάς, πάλευε ακόμα η ομάδα στη μέση της βαθμολογίας σαν να κάνει ζέστα μαθήματα σε πρωταθλητές, και εκείνος ο τύπος στον πάγκο — όχι τυχάρπαιος, όχι μαλάκας που πέφτει σαν γάτα στο ζεστό τούβλο — είχε βάλει τους παίκτες να παίζουν σα σύνολο. Τρεις αγώνες πριν το τέλος, ναι, χάσαμε τελικά εκείνο το ντέρμπι... αλλά μετά φύγαμε σαν πυροτεχνήματα: πέντε νίκες στις τελευταίες έξι αγωνιστικές, συμπεριλαμβανομένου ενός 3-1 επί της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ που είχε γίνει τραγούδι στους δρόμους των Χανίων. Τι περίμενε να δει εκείνος ο γκρινιάρης; Να βγει η ομάδα μέσα από νεράκι σαν ψάρι; Ήξερα πως κάποιος πρέπει να σταθεί και να πει: "Ρε, έχετε χάσει τον τρόπο σας να βλέπετε το ποδόσφαιρο". Και για σένα, Θρύλε, που με φέρνεις αυτά τα νούμερα — δεκαέξι γκολ ολόκληρο το πρωτάθλημα, δεκατέσσερα στις φιλικές — να σου πω κάτι: αυτά είναι οι σπόροι που φύτεψε εκείνος ο άνθρωπος πάνω στους οποίους βλάστησαν αυτοί οι αριθμοί. Σκόρ δίνει η ομάδα όταν υπάρχει σχέδιο· σχέδιο χρειάζεται όταν δεν υπάρχουν φέτες αβγοτούφου στο παιχνίδι σου κάθε Κυριακή. Το Monopoly ας το κάνουν οι άλλοι. Εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα που ξαναβρήκε την ταυτότητά της μέσα από χίλιους ελέγχους που έκαναν οι αντίπαλοι πάνω της — όχι επειδή κάποιος είχε την όρεξη σήμερα, αλλά επειδή είχε την έγνοια αύριο. Και για σένα, Penalti, που τα λες όλα εκεί ψηλά — μάτια μου! Αυτή η ομάδα δεν πήγε Champions League επειδή είχε τρεις σκόρερ κάποια φορά· πήγε επειδή είχε έναν άνθρωπο που την έκανε ν’ αρέσει στον εαυτό της ξανά. Εκείνοι οι δώδεκα αγώνες μέχρι το φινάλε πριν από δύο χρόνια; Ήταν οι πιο δυνατοί από όλους τους αγώνες που έπαιξε ποτέ αυτή η ομάδα στα χρονικά — όχι επειδή κέρδισε κάθε σέντρα, αλλά επειδή έμαθε πώς να χάνει σωστά. Και η διαφορά ανάμεσα στο να χάνεις σωστά και στο να χάνεις σα σύνολο σου φτιάχνει έναν άλλο πρωταθλητή μέσα σου. Ούτε ένα λεπτό ακόμη εκεί στον πάγκο. Αν ο άνθρωπος αυτός έφευγε πέρσι τον Οκτώβριο, σήμερα δε θα μιλούσαμε καν για ευρωπαϊκή θέση — θα μιλούσαμε για τυχερά γκολ και άλλη μια αποτυχία στη σειρά. Όχι στον Ατρόμητο. Μας έδωσε κάτι πιο μεγάλο: την εμπιστοσύνη πως το αποτέλεσμα δεν είναι τυχαίο παιχνίδι· είναι η σειρά των κινήσεων πάνω στην οποία μπορούμε πλέον να βασιστούμε. Κι αυτό το πράγμα λέγεται ομάδα. Όχι σκόρερ. Όχι ζάρι.

αυτή η ιστορία ξεκινάει αλήθεια κάποια βράδια στο γήπεδο της Ριζούπολης πριν χρόνια... θυμάμαι σαν χτες τον τότε διοικητή να στέκεται πίσω από την πλάτη του τεχνικού εκείνου των αρχών των δεκαεξι και να του λέει «ρε μαλάκα, τους σφάζουμε στις αλλαγές». κι εκείνος χωρίς να γυρίσει καν το κεφάλι, απορούσες πως μπορούσε να ησυχάζει τόσο πολύ ακόμα και όταν η ομάδα χανόταν δυο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά. σήμερα είναι εκείνος εκεί πέρα, εκείνος που του έκαναν σακούλα οι ίδιοι που τώρα γκρινιάζουν πως βγάζει μόνο γκολ — σαν να μην είχαν ποτέ δει στο σχολείο τι σημαίνει οργανωμένη προσπάθεια. εμένα προσωπικά, με τόσες κεραμίες που έχω δει στις κερκίδες, μου έκανε εντύπωση πως κανείς δεν αναρωτιέται γιατί η ομάδα αυτή, παρά τα εκατοντάδες γκολ που έχει χάσει μέχρι τώρα, ακόμα στέκεται στα πόδια της κάθε Σάββατο σα σύνολο κι όχι σα μονάδες που προσθέτουν τυχερά αποτελέσματα. παλιά σου έλεγαν «οι αγώνες κρίνονται από τις αλλαγές» και ξέρετε τι; είχαν δίκιο στον πυρετό της στιγμής. σήμερα όμως βλέπω κάτι διαφορετικό: αγώνες κρίνονται όταν δεν έχεις να βάλεις τίποτα άλλο στον πάγκο από έναν άνδρα που ψάχνει μόνο το επόμενο σκόρ. κι όσοι λένε «μα φέτος δίνουν γκολ» — καλά εσείς τι άλλο θέλετε να δώσουν; μια ομάδα που τριγυρνάει στην πόλη σαν περιπλανώμενη ατσάλινη μπάλα να σπρώχνει κάθε Κυριακή; εγώ θυμάμαι πόσο ωραία ήταν εκείνο το ντέρμπι πριν δύο χρόνια όταν χάσαμε σα σύνολο αλλά βγήκαμε στον δρόμο λέγοντας «αύριο ξαναπιάνεις δουλειά». εκεί δεν πρόκειται για το αποτέλεσμα· πρόκειται για το γεγονός πως κάποιος εδώ έκανε την ομάδα να ξεχάσει πως υπήρξαν χρόνια που φορτωνόσουν σα σακούλα με αχρείαστα γκολ ανάμεσα στα πόδια σου και χανότανε ακόμα κι όταν σκόραρες τρεις φορές. λέτε «τύχη»; τέτοιοι άνθρωποι σαν εκείνον τον οποιοδήποτε σκόρερ αποτελούν ένα ζάρι μέσα στο τραπέζι — κι όταν τελειώνει η βόλτα, η ζάρι σου μένει εκεί σαν βουνό αστράφτοντας πάνω στο ξύλο του τραπεζιού. εμένα μου αρέσει πιο πολύ η ιδέα μιας ομάδας που όταν χάνεται κάνει πέντε λεπτά να σκεφτεί πως θα χάσει ξανά — όχι επειδή είναι προορισμένη να ηττηθεί, αλλά επειδή έχει μάθει πως η νίκη δεν είναι ένα τυχερό σκάσιμο ενός ποτηριού στη μέση του γηπέδου. είναι η σειρά αυτών των στιγμών πάνω στις οποίες πρέπει να εργαστείς συνέχεια. κι όσοι ακόμα φωνάζουν «αλλά φέτος δίνουν γκολ» — ξέρετε τι; αφήστε τους να φωνάζουν όσο θέλουν. εμείς εδώ στη Ριζούπολη θυμόμαστε ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο που έγιναν όλα εκείνα τα μαθήματα ζέστας στους πρωταθλητές. αυτό ήταν η ομάδα πριν τρία χρόνια. σήμερα είναι διαφορετική. σήμερα δεν είναι ομάδα σκόρερ. σήμερα είναι ομάδα σχεδίου. κι εκείνος εκεί πέρα, ακόμη και όταν χάνει, χάνει σα σύλλογος. όχι σα συλλογή παικτών που τυχαίνει να βρουν τη μπάλα σήμερα στα πόδια τους. όχι σαν ζάρι που πρέπει να φέρει έξι συνεχώς για να κερδίσεις. λοιπόν αφήστε με ν’ ανάψω ένα τσιγάρο αλλιώς εκείνος ο τύπος εκεί κάτω, αισθάνεται σα να τον κοιτάζουνε όλοι σα να είναι κάποιος ψαράς που γύρεψε ψάρι εκεί που δεν έπρεπε... κι εμείς στέλνουμε χιλιάδες ανθρώπους στην κερκίδα μας όχι για να βλέπουνε ψάρια, αλλά για να βλέπουνε ομάδα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΛΑΤΕ ΣΟΒΑΡΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΣΚΙΣΕΤΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ; Παλιότερα η ομάδα έκανε γκολ σαν μανιτάρια επειδή είχε τον Μπουρδάνο στη σύνθεση... τώρα πού βρίσκεται εκείνος; Στους αγώνες;;; Όχι, στις αλλαγές του Πάγκα!!! Τους βάζει εκείνος τους κρυφτούς σκόρερς μας που ακόμα κι όταν λένε «αύριο» εμείς ξέρουμε πως η ανοχή έχει όριο! Ποιός σας είπε πως το σχέδιο είναι τετραγωνάκι;;; Εδώ πάμε είτε κερδίζεις έξω είτε χάνεις μέσα... αλλά με σύστημα!!! Αλλιώς τι διαφορά έχει από το κουτσό;;; Και τώρα βγαίνουν οι γκρινιάρηδες να λένε «αλλά φέτος δίνει γκολ»... ΡΕ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; Για σβήστε το τραπέζι του Monopoly σας! Εγώ θυμάμαι μια φορά που χάσαμε 3-1 αλλά ο κόσμος πήγαινε σπίτια του τραγουδώντας επειδή εκείνος είχε βάλει ψυχολογία για μετά το παιχνίδι!!! Αυτή η ομάδα δε χάνει σαν σύνολο;;; Λες κι εμείς πριν χρόνια δεν χανόμασταν σα σύνολο;;; Και λέτε «τυχερά γκολ»; Μακάρι να ήταν τύχη... τουλάχιστον η τύχη κάτι δίνει!!! Εδώ ο τύπος βάζει ανθρώπους να στέκονται στα πόδια τους!!! Στοιχηματίζω πως αυτοί που γκρινιάζουν τώρα, τότε έκαναν ξεπούλωμα από την κερκίδα επειδή η ομάδα πήγαινε στα ίδια ατέλειωτα γκολ!!! Πάλι γελάμε;;; Ρε παιδιά δώστε του χρόνο ακόμα μια βδομάδα!!! Την επόμενη φορά που θα χάσει σα σύνολο, θυμηθείτε πως εκείνος εκεί κάτω ξέρει πως αυτά τα γκολ δε δίνουν ομάδα!!! Αυτοί που ξεχνάνε την ιστορία, κάνουν ξανά λάθη που είχαν διορθωθεί... μέχρι να γυρίσουμε στην αρχή!!! 🔥💪😤

ρε παιδιά να σου πω κι εγώ δυο κουβέντες έτσι για να ξεσκονίσω το κεφάλι μου... τι νομίζετε πως λέγαμε στους γηπέδους της Τρίπολης όταν η ομάδα έκανε τη δουλειά της εκεί στη Β’ εθνική; «μπράβο σκόρ, σπάστε τη ντουλάπα!». μήπως έτσι η ομάδα βρήκε τότε τον πρώτο της τίτλο; μήπως έτσι ανεβήκαμε κατηγορία; μήπως έτσι κάναμε την πρώτη μας εμφάνιση στο κύπελλο;;; όχι βέβαια! τότε πολλοί έκαναν λόγο για ομάδα σκόρ, αλλά η αλήθεια ήταν διαφορετική: η ομάδα εκείνη έπαιζε στη μία πλευρά σα σύνολο, δεν περίμενε τυχερό σουτ για να κερδίσει. είχε έναν άνθρωπο στον πάγκο που ζητούσε συνέχεια αλλαγές, όχι τυχαίες σέντρες από την άκρη του γηπέδου! τώρα κάποιοι λένε «φτάνει τα γκολ», άλλοι λένε «έχουμε σχέδιο», και όλοι μουρμουρίζουν σα νυχτερινές γάτες πάνω από το τσιγάρο τους... αλήθεια, ρε παιδιά, τι πιο ωραίο υπάρχει στο γήπεδο από το να βλέπεις την ομάδα σου να κερδίζει σα σύνολο και όχι επειδή κάποιος τύχαινε να είναι στη σωστή θέση εκείνη τη στιγμή;;; προσωπικά αγαπώ εκείνες τις βραδιές στη Ριζούπολη που η ομάδα φεύγει σα οικογένεια παρά σα μια ομάδα από μεμονωμένες μεταφορές. εκείνο το ντέρμπι πριν δύο χρόνια, όταν χάσαμε 2-1 αλλά η ατμόσφαιρα ήταν σα να έχουμε κερδίσει το πρωτάθλημα... εκεί δεν πρόκειται για σκορ, γίνεται λόγος για ψυχή! αυτό το πράγμα δε γίνεται μόνο επειδή κάποιος σκόρερ είχε σήμερα όρεξη· γίνεται όταν υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί πάνω που φτιάχνει ομάδα! κι όσοι λένε «αλλά φέτος δίνει γκολ», καλά εσείς πόσοι βλέπετε γκολ αλλιώς;;; ως αποτέλεσμα μιας οργανωμένης προσπάθειας ή ως τύχη;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που έγιναν όλα εκείνα τα μαθήματα στους πρωταθλητές — όχι επειδή κάποιος τυχαία σκόραρε, αλλά επειδή κάποιος έδωσε παραπάνω στοιχεία στην ομάδα! εκείνοι οι αγώνες που χάσαμε σα σύνολο τότε έγιναν αργότερα η βάση για όλη αυτή την επιτυχία! τι λοιπόν; τυχαία συνέπεια;;; μάλλον όχι... κι ας φύγουμε από τις φλυαρίες του «έξω είναι καλύτερα» ή «μέσα πρέπει να κερδίζουμε». προσωπικά πιστεύω πως ένας άνθρωπος στον πάγκο πρέπει να φτιάχνει ομάδα — ακόμη κι όταν χάνει εντός έδρας, ακόμη κι όταν οι αριθμοί στο τέλος γράφουν τοπικά αποτελέσματα. γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αριθμοί· είναι η σειρά των κινήσεων, είναι η προσπάθεια, είναι εκείνο το βράδυ που βγαίνεις από το γήπεδο νιώθοντας πως έκανες έργο! κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως «δεν έχει νικήσει τίποτα», καλά εσείς πώς ερμηνεύετε την ομάδα που πήγε τρεις φορές σχεδόν στη συνέχεια στο τσακ;;; πως πήγαινε επειδή είχε τυχαίους σκόρερ;;; λάθος! πήγαινε επειδή είχε άνθρωπο πάνω στον πάγκο που δούλευε σα μούστο — επί τρεις χρόνια!!! αφήστε τους άλλους να μιλούν για ζάρια και γκολ... εμείς εδώ στη Ριζούπολη ξέρουμε πως η ομάδα μας σήμερα δεν είναι σύνολο τυχαιότητος· είναι μια ομάδα που έχει μάθει πως ακόμη και όταν χάνει, χάνει σα σύνολο... κι αυτό, παιδιά μου, είναι η μεγαλύτερη νίκη όλων!

Αλλά αλήθεια ρε παιδιά, όσοι γκρινιάζετε τώρα πως "φέτος βγάζει γκολ", έχετε καλά θυμηθεί ότι πριν τρία χρόνια τον Οκτώβριο είχαμε μια σειρά από αγώνες όπου η ομάδα έκανε πέναλτι σαν να ήταν παιχνίδια του Ηνωμένου Βασιλείου — όχι επειδή σκόρερ ήταν εκείνη την περίοδο, αλλά επειδή ο πάγκος είχε βάλει τους φίλους μας να στέκονται στις μεγάλες περιοχές σαν τείχος. Τότε βγάζαμε πέναλτι επειδή τους ανάγκαζαν εκείνοι εκεί πάνω να περάσουν ώρες εκγύμνασης πάνω στο πότε και πως πρέπει να στέκονται οι αντίπαλοι όταν η μπάλα είναι δική μας. Το σύστημα λειτουργούσε τόσο καλά που κάποιοι αντίπαλοι έφευγαν από το γήπεδο σχολιάζοντας πως δεν είχαν ξαναδεί τόσο οργανωμένη πίεση στα πλευρά. Και τώρα αυτοί που τότε απορούσαν πως γίνεται ομάδα χωρίς τυχερά γκολ λένε πως πρέπει να ξεφορτωθούμε τον άνθρωπο επειδή οι αριθμοί τους βγάζουν περισσότερες ευκαιρίες; Εσείς ξέρετε τι είναι ψυχολογία ομάδας; Είναι εκείνο το βράδυ στη Ριζούπολη τον Φεβρουάριο που χάσαμε ένα ντέρμπι δύο γκολ μέσα σε δέκα λεπτά της δεύτερης περιόδου... κι ωστόσο βγήκαμε στους δρόμους τραγουδώντας επειδή στον πάγκο εκείνος ο τύπος είχε βάλει τρεις παίκτες που ο καθένας τους είχε άλλη αποστολή εκτός από το να βάλουν μπάλα μέσα — είχαν αναλάβει συγκεκριμένα τμήματα του γηπέδου σαν να ήταν μοίρα τους. Τον επόμενο αγώνα αυτοί οι τρεις έπαιξαν ξανά — όχι επειδή έκαναν γκολ εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή την επόμενη Κυριακή η ομάδα έπρεπε να είναι ξανά εκεί. Τι λοιπόν κρίμα ε; Να χάνεις σα σύνολο όμως να ξέρεις ότι μετά από δέκα αγωνιστικές θα έχεις πάλι την ίδια ομάδα εκεί που πρέπει να είναι. Γιατί εκείνοι εκεί πάνω δε κάνουν ομάδες βραχυπρόθεσμες — φτιάχνουν ομάδας που έχουν μνήμη. Κι αυτή η μνήμη είναι εκείνο που φέρνει τους τίτλους, όχι τυχερό σουτ.

Κι εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στην Πάτρα πριν από δύο χρόνια όταν ο Ατρόμητος έκανε ντέρμπι σα σύνολο — όχι επειδή κάποιος είχε σήμερα τύχη, αλλά επειδή εκείνος στον πάγκο είχε βάλει τους παίκτες να μην αφήνουν καν τον αντίπαλο να αναπνεύσει στις μεγάλες περιοχές. Τρεις σέντρες μέσα στο πρώτο δεκαπέντε, τρεις μεγάλοι χώροι που δεν καταλήγουν τίποτα επειδή η άμυνα ξέρει πως πρέπει να στέκεται εκεί που δεν πρέπει ο αμυνόμενος. Και οι δικοί μας φίλοι εκεί γύρω έκαναν λόγο για τυχερό σουτ όταν η μπάλα τελικά κατέληξε δίχτυ — αλήθεια είναι ότι εκείνος ο αγώνας κρίθηκε από την εκγύμναση δεκαπέντε παικτών πάνω στο σύστημα πίεσης που είχαν φτιάξει εκείνες τις τρεις ημέρες πριν το ματς. Μα αυτό που λέτε τώρα για το "φέτος βγάζουμε γκολ" μου θυμίζει άλλη μία φορά πως όταν κάποιος βλέπει μόνο τα γκολ, χάνει την ουσία του ποδοσφαίρου. Εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ εκείνο το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό πριν από έναν χρόνο όπου χάσαμε 2-1 αλλά βγήκαμε στους δρόμους τραγουδώντας επειδή η ομάδα εκείνο το βράδυ έπαιξε σα σύνολο — όχι επειδή κάποιος τύχαινε να έχει σήμερα καλή ημέρα, αλλά επειδή ο πάγκος είχε βάλει δουλειά στο σύστημα ώστε ακόμη και όταν χάναμε να ξέρουμε πως η επόμενη Κυριακή μπορούμε πάλι εκεί. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τυχαία. Όμως εδώ πρέπει να βάλουμε και μία δικιά μου επιφύλαξη: αλήθεια πως ο άνθρωπος αυτός δουλεύει σα μούστο, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να δούμε κι εκείνες τις φορές που η ομάδα έκλεισε πέντε αγώνες χωρίς νίκη μέσα στο χειμώνα. Δεν είναι τυχαίο πως εκείνες τις αγωνιστικές όλοι μιλούσαν για δέκα αλλαγές στον πάγκο ανά αγώνα — κι όμως το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Έτσι λοιπόν, ενώ συμφωνώ πως ο σχεδιασμός είναι εκείνο που κάνει μία ομάδα μεγάλο σύνολο, πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως ακόμη και το καλύτερο σχέδιο χρειάζεται ελάχιστη αποτελεσματικότητα στο τέλος για να αποδώσει. Γι' αυτό άλλωστε εκείνες τις τρεις αγγαρείες χωρίς νίκη έκανα πιο δύσκολη την εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο εκείνο — όχι επειδή δεν είχε σχέδιο, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες χρειαζόταν περισσότερα από σχέδιο. Πάντως ένα πράγμα είναι σίγουρο: όσο εκείνος βρίσκεται στον πάγκο, εγώ δεν πρόκειται να ψάχνω αλλού. Γιατί εκείνος είναι ο μόνος που έκανε αυτή την ομάδα να γίνει ξανά οικογένεια — όχι μόνο ομάδα που σπρώχνει τυχαία μπάλες προς το τέρμα αντίπαλου. Και σιγά σιγά ακόμα κι εκείνοι που γκρινιάζουν σήμερα θα καταλάβουν πως η νίκη δεν είναι τυχερό σουτ, αλλά η συνέχεια μιας σειράς κινήσεων πάνω στην οποία μπορούμε πάντα να βασιστούμε.

ΡΕ ΡΙΖΟΥΠΟΛΗ!!! ΤΑ ΛΕΩ ΕΓΩ ΑΜΕΣΑ!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΚΡΙΝΙΑΡΕΣ ΝΑ ΞΕΧΝΟΥΝΕ ΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΣΚΟΡ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΙΓΟ;!!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΥΡΙΖΑΝ ΣΠΙΤΙ ΚΛΑΙΩΝΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΑΜΕ 3-2 ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΟΠΑΓΚΟΣ ΕΙΧΕ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ!!! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι κάνουν εμπόδιο επειδή ο άνθρωπος ΒΓΑΖΕΙ ΓΚΟΛ;;; ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΛ;;; ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙΑΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!! ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΟ 11 ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΥΧΑΙΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ!!! Κοιτάξτε εμένα προσωπικά... ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Ο ΠΑΓΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΑ ΓΚΟΛ!!! ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ!!! Γιατί εδώ δεν γίνεται περίπατος... εδώ γίνεται η δουλειά πάνω στην πέτρα!!! Αυτοί οι που λένε "θα φύγω γιατι δεν έχουμε κερδίσει κάτι" ας πάνε στον Καναδά να κάνουν snowboarding!!! Εμείς εδώ στη ΡΙΖΟΥΠΟΛΗ ξέρουμε πως η νίκη είναι σαν το κρασί — πρέπει να παλαιώσει!!! Και όσοι ακόμα μιλάνε για τύχη... σβήστε τον... σας βλέπω!!! Γιατί εκείνος εκεί πάνω ξέρει πόσες φορές έχει χάσει η ομάδα αυτή σαν σύνολο την τελευταία τριετία;;; Αλλά πάντα ξανάρχεται σαν ομάδα!!! ΟΧΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΤΟΜΩΝ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΥΧΕΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ!!! Πάμε γερά;;; Γιατί εγώ αυτόν τον άνθρωπο δεν τον αλλάζω ούτε αν μου δώσει δώρο έναν τίτλο σήμερα!!! Αν κάποιος άλλος θέλει ζάρι ας πάει στο καζίνο!!! Εμείς εδώ θες ομάδες!!! 🔥💪🔴

ρε παιδιά μιλάτε για κάτι που οι περισσότεροι εδώ δεν το ζήσαμε ζωντανά, κι αυτό είναι πλεονέκτημα. εγώ θυμάμαι εκείνα τα χρόνια στον Βόλο όπου ο Ατρόμητος έκανε πρωταθλήματα στη Β' εθνική όχι επειδή είχε τρεις σκόρερ στην επίθεση, αλλά επειδή είχε έναν πάγκο που δούλευε σα βιοτεχνία - εκείνοι οι ίδιοι τύποι που όταν τους έλεγαν "πώς βγήκατε πρώτοι;" σου έβγαζαν μια κόλλα Α4 με τις κινήσεις του κάθε παίκτη ανά αγώνα. τώρα βλέπω κάποιους να λένε "φτάνει το γκολ", αλλά ξεχνάνε πως πριν τρία χρόνια εδώ στη Ριζούπολη χάναμε 2-1 στο τελευταίο λεπτό επειδή η ομάδα είχε μείνει μόνο δεκαέξι παίκτες μέσα στο γήπεδο και αυτοί τρεις ήταν σκόρερ... όχι οργανωτές του παιχνιδιού. εκείνο το βράδυ έφυγα σαν αποκομμένος από την ομάδα, όχι σαν οπαδός μιας ομάδας που είχε μόλις χάσει - είχε χάσει την ψυχή της. κι εσείς που θέλετε ξεπούλημα στον πάγκο σήμερα επειδή οι αριθμοί δείχνουν γκολ, μην ξεχνάτε πως πριν δώδεκα αγωνιστικές η ίδια ομάδα έκανε τέσσερα γκολ κι έχασε τρεις φορές επειδή στην πραγματικότητα αυτά ήταν "τζάμπα γκολ" όπως λέει κι ο @MonoPAO13 - γκολ που έγιναν επειδή ο αντίπαλος έκανε λάθος στις μεταβάσεις, όχι επειδή εμείς κάναμε σωστά εκείνο που έπρεπε. εγώ προσωπικά ακόμα πιστεύω πως ένα γκολ είναι σαν εκείνο το γλυκό της γιαγιάς: πρέπει να είναι φτιαγμένο σωστά, όχι τυχαίο όσοι αριθμοί κι αν γράφει στον πάγκο σου. αλλιώς μετά χάνεις την ίδια τη γεύση.