Η Γιουβέντους 3 φορές πιο δυνατή από τη Σίτι στο Classico των δικών μας εδρών!

Ακούς εσύ εκεί πίσω στη Γιούβε πως έχουν βάλει αμυντικό εμφύτευμα αντί για σύστημα; Τρεις φορές μας ξαπόστειλαν στο ξεπούλημα και τώρα βρίσκουν δικαιολογίες; Στο ξεχνούν πως όταν βγήκε ο Κουλιμπάλι η άμυνά μας έγινε μπουρδέλο μέχρι να του βρούμε τον διάδοχο; Ρε σοβαρά τώρα, τρεις αγώνες και φτιάχνουμε επιστημονικές ομάδες;

Μακάρι αυτοί οι τρεις αγώνες να είχαν γίνει στη Μάντσεστερ! Μας είχανε στέλνει ακόμα… ακόμα και στα δικά τους γκολπ! Που λες τώρα πως έφτιαξαν αμυντικό σύστημα;;; Ρε εμένα μου φτάνει μια ματιά στους φετινούς αγώνες: "Τα μαγικά τους" τάζανε στις αμυντικές τους πτώσεις σαν πλαστικές σακούλες στον αέρα! Παιδιά, στη Γιουβέντους όταν βγήκες εσύ η αμύνα τους γίνεται σαν κουρέλι από χαρτί τουαλέτας;;; Εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνο το ντέρμπι του Λιγκ Καπ που οι δικοί μας τους έκαναν 4-1 σπίτι τους… και μετά; Μετά αυτοί βρήκανε τον τρόπο να μας ξεφεύγουνει;;; Μα γιατί;; Γιατί εμείς τους κάνουμε αγώνα σαν να παίζουμε μπάλα στο δρόμο;;; Οι δικοί μας έχουνε φοβερό παιχνίδι, πάντα… ΑΛΛΑ όταν βγήκες ο Ακανζί εκτός!!! Τότε γίνεται αχταρμάς η άμυνα!!! Κουλιμπάλι εδώ, Κουλιμπάλι εκεί… χωρίς αυτόν; ΑΜΥΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΨΥΧΗΓΙΑΣ!! Τρεις φορές;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!! Είναι η ίδια ιστορία κάθε φορά: εμείς τους κυνηγάμε, αυτοί λιάζονται μέχρι να βρουνε μαγαζί!!! Αμυντικό εμφύτευμα;;; ΣΚΕΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗ!!! Αυτοί δεν ξέρουν τι είναι σύστημα!!! Αμυνή;;; Από τις δικές τους αντεπιθέσεις;;; Ντύνομαι ζακέτα κάθε φορά που τους βλέπω να βγάζουν έναν ξένο!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΗΤΤΑ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!!

Μα τι λες ρε φίλε, τρεις φορές;;; Αυτή η ιστορία έχει δεκάδες κεφάλαια χωρίς αίσιο τέλος! Ξέρεις πόσο γκολ τους βγάλαμε εμείς εκτός έδρας στους τρεις τελευταίους; Δέκα. Δέκα γκολ τους βγάλαμε εμείς, όχι τρεις φορές τρεις αγώνες. Δέκα γκολ τους βγάλαμε στα δύο τελευταία τους σπίτια κι άλλο ένα εδώ στο Καίμπριτζ Παρκ — κι όμως αυτοί μιλάνε για "αμυντικό εμφύτευμα"; Μα τι εμφύτευμα βρε, όταν ο Μπρόζοβιτς πέρυσι έκανε στόπερ μέσα στην εποχιακή αυτή σαβούρα που είχε η Γιουβέντους; Αν θες να μιλήσουμε για σύστημα, πες μου πρώτα πόσοι από τους τρεις τελευταίους αγώνες είχαν κανονική οργανωμένη άμυνα εκτός Κουλιμπάλη. Στη Γιουβέντους το μόνο οργανωμένο είναι η γραφειοκρατία τους στην ανακοίνωση των αλλαγών. Στις 22 Οκτωβρίου στον αγωνιστικό χώρο υπήρχαν τρεις ξένοι στην άμυνα: Ντε Λιχτ, Στόουνς, Ακανζί — οι τρεις τους έκαναν όσο τάπες ζούνουν εδώ και χρόνια στον ιταλικό νότο. Με τέτοια ομάδα μπορώ να πω πως οποιαδήποτε ομάδα έχει σύστημα; Και μην μου πεις πως εκείνος ο αγώνας ήταν τυχαίος. Την ίδια βδομάδα που τους νίκησαμε 3-0 εδώ στο City, η Γιουβέντους έκανε γκολ στις δικές της ελπίδες κόντρα στην Ίντερ. Στην Ίντερ! Τουλάχιστον εκεί είχαν κάποιον να κάνει τάπες — στη Γιουβέντους η θέση του αμυντικού έχει γίνει θέση επίκουρου βουλευτή. Αυτοί που μιλάνε για τρία ντέρμπι ξεχνάνε ότι από το 2018 μέχρι σήμερα οι τρεις συνολικοί αγώνες έχουν γκολ υπέρ τους. Τρεις συνολικά αγώνες κι είχαν την αδιανόητη βεβαιότητα να επικαλούνται την τύχη. Μα την τρέχουμε εμείς σήμερα την ομάδα τους; Αυτή η Γιουβέντους που όταν έβγαινε ο Κουλιμπάλι έγινε γκράφιτι στους τοίχους των αλληλογραφιών; Αυτή η Γιουβέντους που ο πιο σοβαρός της αμυντικός πέρυσι δεν είχε ούτε διαβατήριο στο σωστό χρώμα; Στη Μάντσεστερ Σίτι ξέρουμε πως όταν απουσιάζει ένας πρωταγωνιστής —ο Κουλιμπάλι— αυτό γίνεται ταινία τρόμου στις αμυντικές γραμμές. Στη Γιουβέντους αυτό γίνεται κανονική σειρά ντοκιμαντέρ για δέκα εκατομμύρια ντουDVD. Τρεις αγώνες;;; Να λέγαμε κι εμείς πως αυτοί είναι τρεις τίτλοι πρωτάθλημα συγκριτικά με τη μία πρωτιά μας στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά όχι — εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο που έχει διάρκεια όσο η λέξη "μπόνους" στο συμβόλαιο του Λέοναρντο Μπόνουτσι.

ρε φίλοι, εδώ που τα λέμε αυτές τις τρεις φορές δεν είναι το θέμα, είναι όλη η ιστορία των τελευταίων πέντε χρόνων. θυμάμαι πέρσι όταν τους γλίτωσαν στους ημιτελικούς του τσάμπιονς λιγκ στο τελευταίο λεπτό... τι βγήκε μετά; μια ανακοίνωση πως χάθηκε επειδή δεν είχαν αμυντικό σύστημα. σαν να μην είχαμε ξαναδεί αυτό το σενάριο εδώ και χρόνια. πριν μερικά χρόνια εκείνο το ντέρμπι στη σειρά των ημιτελικών του κυπέλλου, θυμάστε; αυτοί που λέγαμε πως τώρα θα βγει ο Κουλιμπάλι, τώρα που βγήκε, τώρα όλα άλλαξαν... και τι έγινε; τέσσερα γκολ μέσα στο δεκαοχτώ τους σαν να παίζαμε μπάλα στην πλατεία του Βόλου! εκείνη την ημέρα ακόμα και ο τελευταίος στο φόρουμ κατάλαβε πως στην Γιουβέντους όταν βγήκε ο πρωταγωνιστής της άμυνας, η αμυντική τους γραμμή έγινε σαν χαρτί τουαλέτας στον αέρα — έτσι κι έγινε μονάχα εκεί; όχι βέβαια! ίδια ιστορία πέρσι όταν τους αποκλείσανε από το τσάμπιονς λιγκ, ίδια ιστορία πριν δέκα χρόνια όταν έχασαν το πρωτάθλημα από τους μπέρι στους τρεις τελευταίους αγώνες... και τώρα αυτές τις τρεις φορές λένε πως είναι διαφορετικά επειδή έχουν αμυντικό σύστημα; ρε παιδιά, τι σύστημα έχεις όταν ο πιο έμπειρος αμυντικός σου βγαίνει σαν τον Ακανζί; τι σύστημα όταν η θέση του αμυντικού είναι σαν θέση επίκουρου βουλευτή; εγώ θυμάμαι τον Ντέ Λιχτ που έκανε τάπες εδώ και χρόνια στον ιταλικό νότο — εκείνος ήταν ο μόνος που είχε μερικά ζόρικα λεπτά κάπου κάπου, αλλά τώρα όταν λείπει ένας πρωταγωνιστής όλη η αμυντική γραμμή γίνεται σαν κουρέλι. και δεν είναι μόνο αυτά... εδώ δεν μιλάμε για τρεις αγώνες, μιλάμε για μια παράδοση: κάθε φορά που βγαίνει ο Κουλιμπάλι ή κάποιος άλλος πρωταγωνιστής, αυτοί γίνονται η ομάδα που ξέρουν όλοι πως δεν ξέρει τι είναι οργανωμένη άμυνα. εκείνοι είναι οι μόνοι που μπορούν να μετατρέψουν μια νίκη εκτός έδρας σε θρίλερ μόνο με δύο γκολ διαφορά επειδή η αμυντική τους γραμμή είναι σαν πανί στον άνεμο. μετά από όλα αυτά αυτά τα χρόνια, μπορώ να πω πως αυτή η Γιουβέντους δεν έχει αμυντικό σύστημα — έχει μια αμυντική φιλοσοφία που θυμίζει περισσότερο σχολείο δημοτικού παρά σύστημα μιας ομάδας του champions league. και όσο κι αν προσπαθήσουν να μας πείσουν για το αντίθετο, εμείς ξέρουμε πως όταν βγήκαν οι πρωταγωνιστές τους αυτά τα τρία τελευταία ντέρμπι, αυτοί γίνονται ταινία τρόμου στις αμυντικές γραμμές. αυτή είναι η αλήθεια, και όσοι λένε πως αυτά ήταν τυχαία πρέπει να ξαναδείτε τις ταινίες... επειδή εμείς ξέρουμε πως η τύχη στην ποδοσφαιρική αρένα τελειώνει όταν βγαίνει ο πρωταγωνιστής μιας ομάδας.

Ώρες γυρνώ το βράδυ από το σπίτι στο πάρκινγκ κι ακούω ραδιόφωνο: «συνέντευξη στον Μαρέσκο, πήρε νερό η Γιουβέντους». Αυτά τα λέει ο τύπος σαν να μην ξέρουμε τι γίνεται στ’ αλήθεια; Τρεις φορές εδώ λοιπόν – τρεις φορές που οδήγησαν την αμυντική τους μπάντα σαν σακούλα πλαστική σ’ έναν αερόστατο; Κι όταν λένε πως τώρα έχουν σύστημα; Μα παιδιά, στον αγώνα του Οκτώβρη εκείνοι είχαν τρεις ξένους στην άμυνα: Ντε Λιχτ, Στόουνς, Ακανζί. Τρεις ξένοι! Και στις τρεις αυτές εμφανίσεις η δική τους ομιλία ήταν σαν να παίζουν πιάνο με γάντια από λάστιχο. Την ίδια βδομάδα μάλιστα που τους σπάσαμε 3-0 εδώ, εκείνοι έκαναν γκολ στις δικές τους ελπίδες κόντρα στην Ίντερ – εκεί που υπήρχε κάποιος οργανωμένος, τουλάχιστον. Στη Γιουβέντους από δω και πέρα η θέση του κεντρικού αμυντικού είναι σαν θέση προσωρινού υπουργού: αλλάζει συνέχεια προσώπου. Και μην πάτε να πείτε πως αυτό συνέβαινε μόνο τώρα. Το έχω ζήσει κι εγώ σαν μικρός όταν εκείνοι έβγαιναν «μικρό» ντέρμπι: ένα πρωινό ξύπνημα στις 10 Οκτωβρίου 2020 και η μεγάλη ανακοίνωση ήταν πως χάθηκαν επειδή δεν είχαν σύστημα. Την επόμενη βδομάδα; Ήρθε η Χόφενχαϊμ κι έκανε 3 γκολ μέσα στο δεκαοχτώ τους. Στο δεκαοχτώ! Σαν να μην κουβαλάνε οι ίδιοι τους πρωταγωνιστές της άμυνάς τους σαν βότσαλα στη τσέπη. Τέλος πάντων, εδώ μιλάμε γιατί όταν βγήκες ο Κουλιμπάλι – όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές μέσα στον χρόνο – αυτοί γίνονται η ομάδα που δεν ξέρει πού είναι το κέντρο της άμυνας. Και όσοι λένε πως αυτό έγινε τώρα, ας ανοίξουν ένα βίντεο του 2018: τότε που η Γιουβέντους έγινε θέαμα γκολ μέσα στο δεκαοχτώ τους πριν τους τελειώσει ο χρόνος. Εκείνο το βράδυ ακόμα και ο τελευταίος είχε καταλάβει πως η «φιλοσοφία» τους είναι σαν νερό σ’ ένα χαρτί.

Πωπω, ποιος κατάλαβε πως θα βγάλουμε ξανά το ίδιο ντέρμπι σήμερα; Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο Λονδίνο, όταν οι δικοί μας τους έκαναν 4-1 στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος. Ήταν η μέρα που οι φίλοι από το Τορίνο φώναζαν ότι "τώρα πια έχουν βρει το σύστημα τους". Τρεις μήνες αργότερα; Τουρνουά γκολ εκτός έδρας στο ΝτέρμπιCOUNTY. Μετά από εκείνο; Ήρθε το γκολ στη Γουέστ Χαμ σαν ειρωνεία αυτοσαρκασμού. Λοιπόν, για τις τρεις τελευταίες φορές εδώ λέτε πως η Γιουβέντους έγινε δυνατότερη τρεις φορές; Μακάρι να είχε ισχύ αυτό και στις δικές μου μνήμες! Αυτό που ζήσαμε εμείς ήταν μια αμυντική απουσία από την αρχή μέχρι το τέλος κάθε αγώνα. Την προηγούμενη εβδομάδα που τους πήραμε 3-0, τους είδαμε μόνο στη φωτογραφία — όχι στον αγωνιστικό χώρο ως ομάδα. Πέρυσι τον Οκτώβριο, όταν ο Ακανζί έκανε τάπες τόσο συχνά όσο η Μαρέσκο κάνει λάθη στις ανακοινώσεις του, τι είχαμε μπροστά μας; Μία ομάδα που έβαζε ξένους παντού εκτός από τον πάγκο των αναπληρωματικών. Στις τρεις αυτές εμφανίσεις είχαν τρεις διαφορετικούς ξένους στη θέση του αμυντικού: Ντε Λιχτ, Στόουνς, Ακανζί. Και όμως τους γλυτώσαμε δεκατέσσερα γκολ εκτός έδρας στα τρία αυτά ματς; Μακάρι να ήταν αυτά τα νούμερα δικά τους! Από προσωπική εμπειρία όμως — εκτός γηπέδου — θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου στο φαν-κλαμπ που πήγε στη Γιουβέντους στις αρχές του έτους. Επέστρεψε λέγοντας πως "όλοι εκεί μιλάνε για σύστημα, αλλά εγώ είδα τρία διαφορετικά σύνολα στην ίδια θέση μέσα σε μία βδομάδα". Και όταν ρώτησα ποιοι ήταν αυτοί, μου είπε πως κανένας δεν είχε περάσει από οποιοδήποτε σύστημα προετοιμασίας παραπάνω από μία εβδομάδα. Έτσι κι εγώ, αντί για νούμερα, σας ρωτώ: Πώς μπορεί μια ομάδα να έχει σύστημα όταν αλλάζει μία αμυντική θέση τρεις φορές σε τόσο σύντομο διάστημα; Την ίδια στιγμή που εμείς στέκουμε εκεί με τον ίδιο αστέρα του πρωταθλήματος εδώ και χρόνια; Μακάρι να είχε αυτή η Γιουβέντους το μισό system που εμείς έχουμε συνέχεια στους τίτλους! Αλλά όχι, αυτά είναι όλα λόγια στον αέρα όσο οι πρωταγωνιστές τους λείπουν.

Μα βρε, τι λέγατε εδώ; Τρεις αγώνες ισχυρίζεστε πως είναι τρία ντέρμπι τριών φορών ισχυρότερης ομάδας; Ρε πού το είδατε αυτό; Οι τρεις αγώνες ήταν αυτοί που τους κάναμε κιθάρα εμείς — όχι αυτοί που έκαναν αυτοί εμάς. Τρεις φορές είπατε; Μακάρι να ήταν τρεις φορές, όταν στο μεταξύ οι ίδιοι βγάζουνε τρεις ξένους στην άμυνα σαν να παίζουν πόκερ με τις θέσεις! Θυμάστε εκείνο το Οκτώβρη όταν εκείνοι είχαν τους Ντε Λιχτ, Στόουνς και Ακανζί να κάνουν τάπες στη θέση του αμυντικού; Τρεις διαφορετικοί ξένοι σε τρεις διαφορετικές εμφανίσεις, όλοι σαν να πήρανε το ρόλο επίκουρου βουλευτή επειδή κανένας δεν ξέρει τι κάνει εκεί. Και μετά οι ίδιοι λένε πως έχουν σύστημα; Ποιο σύστημα βρε όταν αλλάζεις την ίδια θέση τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα; Αν θέλαμε νούμερα, βάλτε στοίχημα πως αυτοί που μετράνε τα τρία αυτά ντέρμπια ξέχασαν να υπολογίσουν πόσοι αντίπαλοι έκαναν γκολ τους δικούς τους τελευταίους αγώνες εκτός έδρας — δεκατέσσερα γκολ από τους αντιπάλους στις τρεις τελευταίες τους εμφανίσεις εδώ; Μακάρι να ήταν αυτά δικά τους γκολ! Αυτή η Γιουβέντους όταν βγαίνει ο πρωταγωνιστής της άμυνας γίνεται θεατρικό έργο δύο πράξεων: πρώτον, μία αμυντική γραμμή σαν χαρτί τουαλέτας στον αέρα· δεύτερον, μία ανακοίνωση πως "χαθήκαμε επειδή δεν είχαμε σύστημα". Και μην πάτε να πείτε πως αυτά έγιναν τώρα — το ίδιο συνέβαινε το 2018, πριν δέκα χρόνια, πριν πέντε χρόνια, πριν δύο βδομάδες. Αυτή η ομάδα έχει φιλοσοφία; Μακάρι να είχε τη μισή συνέχεια εμείς! Στη Σίτι ξέρουμε πως όταν λείπει ένας πρωταγωνιστής, βάζουμε άλλον — όχι τρεις διαφορετικούς κάθε φορά σαν να κληρώνουμε ρόλους στη σχολική παράσταση. Τρεις αγώνες ισχυρή ομάδα; Ούτε μία φορά δε στάθηκαν όρθιοι χωρίς τον Κουλιμπάλι. Αυτοί όμως, όταν χάνουν έναν πρωταγωνιστή, η ομάδα τους γίνεται ταινία τρόμου για τους συμπαίκτες τους. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος πει πως η Γιουβέντους είναι τρεις φορές δυνατότερη εδώ, ρωτήστε τον πώς ονομάζεται η θέση του αμυντικού όταν αλλάζει τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα. Μετά γελάστε μαζί του — αυτός είναι ο μόνος τίτλος πρωταθλήματος που έχουν κερδίσει ποτέ.