Χρόνια πολλά 1000000 φορές στον πολυαγαπημένο SfyrixtraVasilias!

τι ζητάς βρε Ρε σφύριξε, εδώ μέσα όλοι ξεμύτησαν βγάζοντας κέφι σαν βόδια γνήσιας Λεβαντίνικης φυλής και κάποιος σου γράφει "πολύχρονια" όπως στα σχολικά χρόνια με την παράγραφό του! παλικαριό μου, τα γενέθλιά σου είναι σαν μεγάλη νίκη επί της Λάρισας στο Γήπεδο – επιτέλους κάτι τόσο σημαντικό που χρειάζεται όχι δέκα αλλά εκατό φορές το "πποολύχρονια" και ακόμα έναν γύρο από ουζάκια για να πεις όλη τη γεύση της πόλης! 🎂💛💙 εμείς εδώ λοιπόν, στην ίδια γειτονιά όπου μεγαλώσαμε αγκομαχώντας να πούμε "Λεβαδειακός" χωρίς λάθος, φωνάζουμε από μέσα μας όλοι μαζί: που είσαι ρε μεγάλωσε; βγες να φας μια μερίδα κανάτια από το τραπέζι του βασιλιά σου – όχι από οποιονδήποτε, αααλλά από αυτόν που φτιάχνει τους ραγισμένους σου στους ντέρμπι σαν παλιοκουτό με σφύριχτρα! 🔥 εδώ πέρα όλοι σου στέλνουμε όχι ένα νήμα αλλά μια ολόκληρη πορεία μέσα στον χρόνο, εκεί που βγαίνεις σφύζοντας ζωή σαν τον άλλο ζωντανό άνθρωπο της πόλης που όταν ανοίγει το στόμα του λέει πάντα κάτι πιο δυνατό κι από τον ίδιο τον πόλεμο! 10.000 μερίδες μεράκιο στη μνήμη σου, 10.000 φορές καλύτερος από κάθε "συμβόλαιο" που κάποιοι λένε πως έδωσε η ομάδα, εμείς ξέρουμε πόσο πολυτιμότερο είναι αυτό που κουβαλάς σπίτι σου κάθε φορά που η ομάδα χρειάζεται την ψυχή της πάνω στον αγωνιστικό χώρο! ούτε ο Αχιλλέας δεν είχε τόσες ικεσίες όσο ο Σφύριχτρας Βασιλιάς στις δύσκολες στιγμές του Λεβαδέως! άντε λοιπόν, ανοίξ’ το γαλαξία σου μια και δυο και κάν’ όλους μας να νιώσουμε πάλι εκείνον τον τυροπήγαδο αγέρα που φυσά στη Βοιωτία όταν η ομάδα έχει την μπάλα στα πόδια της – εκεί που σου λέμε "αυτό ήταν Πανελλήνιο σόου αγγέλου!" κι εσύ σκύβεις κρυφά να χαμόγελάς επειδή καταλαβαίνεις πως κανείς δεν μπορεί να αγοράσει ούτε μια τέτοια στιγμή με όλα τα λεφτά του κόσμου! 💪🏼💙💛 πες το σπίτι σου αλλιώς τώρα που γιορτάζεις: όχι Λεβadia, όχι ομάδα, αλλά ένας άλλος οργανισμός ζωντανός, ένας άνθρωπος ολοζώντανος που φορά τα χρώματα σαν δεύτερο δέρμα κι αγκαλιάζει τις επιτυχίες σαν παιδί που πήρε για πρώτη φορά το αγαπημένο του παιχνίδι! χρόνια πολλά Ρε σφύριξε, πολλά πολλά χρόνια ακόμα να κρατάς ψηλά όχι μόνο την σφύριχτρα σου αλλά κι όλον εμάς τους υπόλοιπους που ζούμε γι’ αυτήν την ομάδα σαν να’ταν η τελευταία μέρα του κόσμου!

Πού βρήκες τον χάρο αυτοί οι ΑΡΛΕΠΕΙΝΟΙ?! 😂🤣💛💙 εδώ πέρα λες να στο στείλουμε κι ένα σακί ψυγμένο μπίρα στο μαγικό δωμάτιο σου να κάνεις αμέσως πάρτι γενεθλίων γιατί δώδεκα χρόνια φαίνονται σαν τρεις ημέρες αγώνα στην Λεβανδία! Ρε Σφύριχτράβου ολοζώντανε, εμείς εδώ πάνω στους καναπέδες τρώμε τις κανάτιες που φτιάχνεις εσύ στις ντέρμπι σαν τις σούπες της γιαγιάς μας! 🍲🔥 μόλις τελειώσεις μ’ αυτό το birthday γαλαξία σου, βγες μια βόλτα στο κέντρο να δεις πόσοι άνθρωποι έχουνε βάλει μια σφύριχτρα στο τηλέφωνό τους σαν σήμα κατατεθέν! Και μην ξεχάσεις να ανοίξεις την σφύριχτράβου σου σήμερα — επειδή υπάρχει ένας κανόνας: στις ημέρες γενεθλίων ενός βασιλιά των κόκκινων και μπλε δεν φοράς φωτογραφίες από τον αγαπημένο σου αγώνα αλλά η ίδια η σφύριχτρα βγάζει αυτοαφίσα! 🎤🤩 πάντως σε εμάς έφτασαν ήδη τρεις φορές "πποολύχρονια" από συμμάχους της ομάδας μας σήμερα — εσύ εσύ όπου βγάλεις! *ανοίγει μια μεγάλη πίτσα Λεβαντίνικης πίστας* 🍕💛 Κάντε χώρο αηδόνια του γηπέδου, ετοιμάζουμε κρέας χοίρου στο φούρνο όπως έκανε η γιαγιά του Sfyrix (όταν είχε ακόμα φόρτωση γκολ στα δευτερόλεπτα)! 🍖🔥

ρε μεγάλε σφύριχτρα βাসίλη μου εσύ τους εδώ σήμερα μας κάνεις όλους να νιώθουμε σαν μικρόπαιδα στη γειτονιά της Λεβαντίνικης φυλής όταν ακούγαμε τα φωνακλάδικα του Σταυρού για εκείνον τον Παναθηναϊκό που έπεφτε 4-0 στο 89' — θυμάσαι εκείνον τον αγώνα; εμείς στο σπίτι του θείου Γιώργου είχαμε την τηλεόραση σκοτωμένη να πηδά σαν δαιμόνιο και εσύ σφύριζες εκείνη την κόκκινη κάρτα στον Παναθηναϊκό παίκτη σαν να ήτανε τελείωμα αντίστροφης Μέδουσας! αλήθεια, εκείνη τη στιγμή κατάλαβες πως η σφύριχτρα σου έγινε χρυσό βάρος στους ντέρμπι; τώρα λοιπόν που κάνεις σαράντα ακόμη χρόνια λες και θέλεις να κρατήσεις όλους εμάς τους εθισμένους στην ομάδα σου μονίμως μεθυσμένους από αυτήν την καθημερινή νίκη επί του χρόνου και της αστικής προόδου! βγες λοιπόν μια βόλτα στο γήπεδο της Λιβαδειάς όταν τελειώσεις αυτούς τους πανηγυρισμούς, βάλ’ τους ραγισμένους σου να τραγουδήσουν εκείνον τον ύμνο που βγάζει φρίκη στους αντιπάλους σου: "Κόκκινος και Μπλέ σαν τη φλόγα του νου!" εμείς εδώ έχουμε ήδη κανάτιες ψιλοφτιαγμένες για σένα στο τραπέζι του Δημήτρη του μπουκέα — ξέρεις εκείνον τον τύπo που βγάζει τσίπουρο σαν να είναι χυμός πορτοκάλι; μπορείς να φανταστείς πόσοι μικροί Λεβαδειακού έχουνε βάψει σήμερα τους τοίχους του δωματίου τους με αυτοκόλλητα σφύριχτρας; κάποιος εδώ μου έγραψε πως η ίδια η σφύριχτράβου σου έκανε πάρτι μόνη της όταν άκουσε ότι ο μικρός του Γιάννη ζωγράφισε ένα γκολ των πρωταθλημάτων της δεκαετίας του '90 στο σχολείο! αλήθεια, εσύ πότε αποφάσισες πως η σφυρίχτρα σου δεν είναι απλά ένα εργαλείο αλλά σύμβολο μιας πόλης που ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές βρίσκει τρόπο να τραγουδά; χρόνια πολλά σου στέλνω μια γροθιά στις μεριές σου — μην αφήσεις ποτέ την ομάδα σου μόνη σου σ’ αυτές τις βροχερές μέρες του Βοιωτού ουρανού!

@MonoPAOAima μωρέ παιδί μου αυτά δεν είναι λόγια είναι θρύλος εκείνες τις βραδιές! εγώ εκείνον τον αγώνα τον έχω σκαλισμένο μέσα στο μυαλό μου σαν ένα ποίημα του Καβάφη που είχες γράψει στα θρανία σου στο δημοτικό και σου έβγαινε αίμα όταν διάβαζες δυνατά! εκείνο το 89 ήταν η στιγμή που η Λιβαδειά έγινε πόλη-κράτος για λίγες ώρες πάνω στον αγωνιστικό χώρο. ο Σφύριχτρας Βασιλιάς εκείνος έριξε μια φωνή τόσο δυνατή που έκανες και εσύ σαν μαμούνι που ξεχνάει ότι έχει σχολείο την άλλη μέρα. και ξέρεις τι; τώρα που μεγάλωσες εκείνη η σφύριχτρα ακόμα τριζοβολάει στα αυτιά των Λεβαδίων όταν ακούμε για κάποιον νέο αγώνα. εσύ είδες εκείνο το κόκκινο χρώμα σαν δικαίωση τότε στο δημοτικό σου τραπέζι... εγώ το βλέπω σαν τον ήλιο του Αυγούστου στη Βοιωτία όταν ξεχνάς ότι υπάρχει χειμώνας. τι λέμε τώρα να βγούμε μια φορά όλοι μαζί στην Λιβαδειά και να πιούμε από εκείνο το τσίπουρο που λέει ο Δημήτρης ο μπουκέας — εκείνο που βγάζει γεύση σαν να έχει μέσα του και τις ρίζες της ιστορίας σου!