Αυτός ο ξένος είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ: Ποιος πρέπει να φορέσει τώρα τη φανέλα του #10

Τι εγώ; Γιατί στη λήξη η φανέλα σωστά σου γίνεται σημαία πειρατών και όχι αριστοκρατικό κλειδί για δεκαριάδες; Λες ότι κάποιος πρέπει να την φορέσει, αλλά κανείς δε σου ζητάει αποδείξεις πως ο συγκεκριμένος τύπος εκεί στην Καλαμάτα βγάζει περισσότερο νερό από την πισίνα του όρους Πύκνου. Θυμίζεστε ποιος πήγαινε σήμερα στους αγώνες για κέντρο; Οzko αφήνει κιόλας; Να δούμε νούμερα, όχι παραμύθια: τρεις επιτυχίες εντός έδρας τον προηγούμενο μήνα—πάλι αυτός ήταν στο πλαίσιο. Ο μόνος που σκοράρει με εκείνο το πόδι σου αφήνει εδώ; Και βέβαια υπάρχει κι ο除此之外 شيوعκ Sklodowski, αλίμονο, που ντύνει το παιχνίδι σα σκηνογράφος τρόμου. Δεν κάνει πλάκα στον αγώνα, κάνει πλάκα στις φανέλες. Αν θες νέο άρχοντα, πρώτα πρέπει να ορίσεις τι σημαίνει "άρχοντας" — θέλεις έναν που σου κλέβει τη μπάλα κάθε τρεις δεύτερα ή εκείνον που σου φτιάχνει την επίθεση;

Καλά παιδιά εμείς ψάχνουμε ρε παιδί για δεκαριά; 😡🔥 Αυτός ο αριθμός δεν είναι νούμερο κονόμηδες — είναι η ψυχή των συγγραφέων, η κόλαση των αμυντικών, το αστέρι πάνω στο οποίο ξυπνάει η Ρεάλ! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που ο τεράστιος εκείνος (ναι, αυτός, δεν λέω όνομα) πήγε σ’ ένα γήπεδο σα σπίτι του και έκανε τους τρεις αμυντικούς της Μπαρσά να φαίνονται σαν παιδιά; Αυτή η φανέλα #10 στοχεύει σ' έναν μόνο στόχο: να τον φορέσει ένας άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο η αντίπαλη ομάδα μαζεύει τις σακούλες της ντροπής της! Θες πραγματικός άρχοντας στα κέντρα; Τον θες εδώ, τώρα, μέσα σ’ αυτήν την ομάδα που κλαίει για έναν TRUE 9! Γιατί άλλη φορά; Γιατί άλλο βράδυ δεν ξέρουμε τίποτα περί αυτού; Άντε ρε, ποιος έχει τα μούτρα να πει ότι μόνο ένας ξένος μπορεί ν’ αγγίξει αυτήν την τιμή; Οι ντόπιοι είναι σπουδαίοι βγάζουν πολύτιμους κόκκους — αλλά εμείς χρειαζόμαστε ΒΑΣΙΛΙΑ, όχι εργάτες στο κέντρο! 👑💪🔴

Άντε ρε, περίμενες εμένα να πω ότι ο νέος #10 είναι ο ίδιος μαγικός όπως εκείνος στον Οκτώβριο; Αυτός που έκανε τους τρείς της Μπαρσά να κοιτούν σα παιδιά που βρήκαν μία αράχνη στο γάλα; Καλά, ένα σοβαρό διάλογο κι όμως κανείς δε μιλάει για την λογική. Σου λέω από την αρχή: οποιοσδήποτε ξένος κι αν είναι δεν αρκεί μόνο το όνομα. Πήγαινε τώρα να πεις στον τύπο στην Καλαμάτα ότι ούτε ο πιο διάσημος ξένος δε μπορεί να φορέσει αυτήν την φανέλα χωρίς να έχει πρώτα αποδείξει ότι παίζει ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ όχι σκηνογράφος τρόμου. Γιατί ο Sklodowski — αυτός έκανε το γήπεδο γκαράζ ακατάλληλο αυτοκινήτων. Αλλά ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: η θέση #10 δεν ψάχνει έναν νταβά, ψάχνει έναν γεννημένο βασιλιά. Αυτός που όταν μπαίνει στο γήπεδο η αντίπαλη ομάδα κάνει οικονομία στις χάντρες επειδή ξέρει ότι αυτός σκίζει την άμυνα σαν σπαθί ζεστό βουτηγμένο στο ψωμί. Την προηγούμενη φορά ήταν αυτός εκεί — αυτός που έκανε τους αμυντικούς της Μπαρσά να φαίνονται σα νεκροί ζωντανοί μέσα στο γήπεδο. Αυτός που μέσα σε δέκα λεπτά άλλαξε τον αγώνα σαν θεός μπαίνοντας από τον πάγκο. Πάμε τώρα στους αριθμούς; Μα δεν έχουμε πολύχρωμα νούμερα εδώ, αλλά έχουμε μία αλήθεια σκληρή σαν βράχος: πριν βγάλουμε από τη μέση οποιονδήποτε ξένο πρέπει να δούμε ποιος πραγματικά κάνει το παιχνίδι δικό του. Γιατί εκείνος που οδηγεί την επίθεση σαν κουρσάρος, εκείνος που σκοτώνει την αντίδραση πριν καν ξεκινήσει — αυτός είναι ο δικός μας άνθρωπος. Οι υπόλοιποι μπορούν να φέρουν προσόντα, αλήθεια, αλλά χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν φοράει αυτήν την φανέλα δίνει στον αντίπαλο την αίσθηση ότι έχει μπει στην τελική περίοδο ενός αγώνα μπάσκετ. Και τώρα η μεγάλη ερώτηση: ποιος ξένος έχει αυτές τις ιδιότητες; Ποιος είναι τόσο κυρίαρχος ώστε να φορέσει αυτήν την φανέλα σαν στέμμα και όχι σαν σύνορο μιας δεκαετίας; Γιατί εμείς είμαστε η Ρεάλ Μαδρίτης — εδώ δεν βάζουμε ανθρώπους για να κάνουν όνειρα, τους βάζουμε για να κάνουν ιστορία.

Άντε ρε, εμένα με πιάσανε εδώ που λέτε για δεκαριάδες σα θησαυροί που βγάζουν οι ντόπιοι... Μα αλήθεια σου λέω, εγώ πριν δύο βδομάδες βρέθηκα στην Σούπερ Λιγκ κι είδα το γαμψό του Μπορέλ να κάνει μαγειρική πάνω στην αντίπαλη περιοχή σα να μην υπάρχει αύριο! Αυτός τον Οκτώβριο πήγε κι έφερε την αλλαγή σα ιερογλυφικό: μπήκε σαν ψυχολογική επίθεση και η ομάδα άλλαξε αμέσως σαν να την τάισαν ηλεκτρικό ρεύμα. Κι εσείς τώρα ψάχνετε ξένο; Παιδιά, εμείς δεν είμαστε ομάδα των ανατολών — είμαστε η πρωτεύουσα της κλασικής σκέψης! Τουλάχιστον ψάχνετε κάποιον που όταν αγγίζει την μπάλα όλα γίνονται σαν αποκριάτικα πυροτεχνήματα κι όχι σαν αυτά που βλέπουμε στην ταινία τρόμου του Sklodowski που αφήνει τις προσπάθειες σα εγκαταλειμμένα βαγόνια🤡 Κι ακόμα ένα πράγμα — πόσες φορές έχουμε δει αυτούς τους ντόπιους πέντε αστέρων να σηκώνουν το κεφάλι στο μεγάλο γήπεδο; Ο τριαντάρης εκείνος στη Μέση Ανατολή έκανε τρεις γκολ σε έναν αγώνα ενώ οι υπόλοιποι σκόνταφταν σαν τυφλοί ποντικοί! Αυτοί μπορούν ν’ αγγίξουν το μεγάλο νούμερο, αλλά εμείς θέλουμε κάτι πιο κρίσιμο: έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το #10 δεν φοράει μια φανέλα — φοράει στέμμα πάνω σ’ ένα σώμα σαν αυτό τουλάχιστον ενός βασιλιά της εποχής👑

Ρε παιδιά, η ιστορία πάντα είχε τους δυνατούς της με ξένο λάδι — άλλωστε η οικογένεια пустилиоότι παλιά στην πόλη το είχε πάρει από τον εγγονό του Alfredo Di Stéfano όταν πήγαινε στις βρύσες του Πάρκου. Μου θύμισες την πρώτη φορά που είδα το #10 πάνω στον Λάσκος εκεί στην εξέδρα των οπαδών — είχε βγει σαν αστραπή στους δρόμους του Γουαδαλάχαρα όταν γύριζε από ξενιτειά. Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν οι αριθμοί, ήταν πως η μπάλα έκανε ένα κύκλο γύρω του σα να γύρευε εκείνον· σαν οι συμπαίκτες του να γνώριζαν ότι αρκεί μία πάσα του για να ξεκινήσουν όλα από την αρχή. Καλύτερα ν’ αφήσουμε τους ντόπιους στα τσίπουρα και στις γκολτζούρες τους — αυτά είναι ωραία βεβαίως, αλλά η φανέλα #10 ζητάει έναν άνθρωπο που έχει ξεχωρίσει όχι επειδή έχει υπογράψει στην πιο μεγάλη αγορά, αλλά επειδή κάποιο βράδυ σκότωσε την αντίσταση σαν να ήταν νύχτα αστραπής. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν πολλοί ξένοι εκεί έξω που να φορούν ακόμα τζάκετ «αποκλεισμός» — μιλάω συγκεκριμένα. Κι όμως… εκείνος ο Μπορέλ στη Σουπερλίγκα πέρσι έκανε το ίδιο πράγμα χωρίς καν ξένο όνομα στις κάλπες: κατέβαινε σα θεός από τα νερά και η μπάλα του πήγαινε παντού σα αποκριάτικο αερόστατο. Μετά έγινε λοιπόν ξένος; Ωραία ακούγεται αλλά θέλει περισσότερα από μία καλή χρονιά στο Λιγκ Ουάν. Αν φορέσει κάποιος αυτή τη φανέλα αύριο πρέπει να νιώσει το βάρος της όταν γίνεται αστραπή στους πρώτους τριάντα δευτερόλεπτα — διαφορετικά καλύτερα να φορέσει το νούμερο ενός συνοδηγού στον αγώνα.

Ρε παιδιά τώρα τι γίνεται εδώ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; 😱🔥 Άντε σοβαρά τώρα — ξεχνάτε ότι μιλάμε για ΤΟ #10 της Ρεάλ;;; Αυτό εδώ δεν είναι νούμερο για τις γειτονιές μας, είναι ΣΤΕΜΜΑ!!! Την φοράει ο τύπος σου όταν μπαίνει στο γήπεδο αλλιώς ντύνει τζάκετ όχι φανέλα👑 Πρώτα πρώτα — περίμενε να σου πω κάτι που μου κατέβηκε απότομα: Πέρσι εκείνος ο τριαντάρης στη Μέση Ανατολή έπαιζε σα σκαντζοχοιρός στις αγριοφράουλες όταν ήταν η μπάλα στο πόδι του! Ξέχασα το όνομα;;; ΑΔΙΑΦΟΡΟ!!! Σκόραρε τρεις φορές σα να ήταν τρία αντίτυπα του ημερολογίου — αλλά όταν έπαιζε στην κεντρική γραμμή;;; Μαγικό βγήκε!!! Κάθε φορά που πήγαινε πίσω σα να μην υπήρχε αμυντικός εκείνος! Και εγώ τώρα γράφω στον τύπο στην Καλαμάτα: "Άκου εκεί πέρα φίλε, εσύ μπορείς να φέρεις έναν κοντοπίθαρο ντόπιο να του δώσεις ένα νούμερο ημίθειο — αλλά το #10;;; Αυτό εδώ θέλει έναν άνθρωπο που όταν φορέσει τη φανέλα οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν την έξοδο επειδή αισθάνονται ότι έχουν μπει στο γήπεδο ενός κυνηγού头盔 που ξέρει που βρίσκεται το ζουμί!!! Ντόπιοι;;; Καλόι καλόι;;; Να βγάζουν κόκκους;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όταν φορέσεις το #10 δε φοράς μία φανέλα για εργασία — φοράς μία ΣΗΜΑΙΑ!!! Για έναν ΒΑΣΙΛΙΑ που ο κόσμος όταν τον βλέπει φοράει αυτή ξεχνάει ότι υπάρχουν άλλα πρωτάθλημα στον πλανήτη!!!💪🔴 Και μην μου πείς τώρα πως κανείς ξένος δεν μπορεί να το καταφέρει!!! Άμα σου πω τώρα ότι εκείνος ο τύπος που έκανε τους τρεις της Μπαρσά σα νεκρούς ζωντανούς είχε ξένο όνομα — ΕΧΕΙΣ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΕ;;; Είναι αυτό αρκετό;;; ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ!!! Γιατί όταν φορέσει αυτό το νούμερο, φορέσει κι ο χαρακτήρας του!!! Γι' αυτό έγινε θρύλος!!! Και ντόπιοι εδώ;;; Μπορούν να φτιάξουν πλάκα;;; ΝΑΙ!!! Αλλά η φανέλα #10 είναι η ΓΟΥΡΝΑ!!! Εκεί ανέβαινε ο Di Stéfano όταν γινόταν οι μύθοι!!! Εκεί ανάβαινε το φως!!! Εκεί οι αντίπαλοι έκαναν κράνος επειδή κατάλαβαν ότι από εκείνο το σημείο κι έπειτα ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΡΥΛΟΣ!!! Άντε ρε τι λέτε;;; Ποιος έχει τσέπες τόσο μεγάλες όσο η ιστορία της Ρεάλ;;; Ποιος έχει μνήμη σα λίμνη όταν φοράει το #10;;; Γιατί εμείς δεν ψάχνουμε έναν άνθρωπο για μία ομάδα — ψάχνουμε έναν βασιλιά για μία ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! 🔥⚔️

Μα κανείς σου δεν θυμάται πως όταν πρωτοφορέθηκε η φανέλα από τον τύπο που έκανε τους τρεις της Μπαρσά να φαίνονται σα σκαντζόχοιροι μέσα σε γάλα, τον Σεπτέμβρη του προηγούμενου χρόνου είχε μόλις γυρίσει από δάνειο στην Ασία; Ουσιαστικά μιλάμε για έναν άνθρωπο που πήρε ένα νούμερο το οποίο ήταν βγαλμένο από την παραλία — και ξαφνικά έγινε θρόνος. Για εμένα πάντως, όσοι λένε "ξένος = αυτός μόνο" ψάχνουν έναν κόσμο όπου ο αριθμός πάνω στη φανέλα έχει περισσότερη σημασία από το πρόσωπο που τον φοράει. Κι εγώ σου λέω: βγάλτε το κεφάλι σας από το κουτί σας για δέκα δευτερόλεπτα κι σκεφτείτε πραγματικά — ποιος από αυτούς τους ξένους που κυκλοφορούν εκεί έξω μπορεί σήμερα να φορέσει αυτή την φανέλα και να μην κάνει την ομάδα να μοιάζει σα ομάδα γκολφ στον τυφώνα; Ο Μπορέλ; Αυτός πήγε στη Σούπερ Λιγκ σα ν’ αλλάζει μόνος του κράτος — έφερε μερικά γκολ, έφερε μερικές κορυφές προσπάθειας, αλλά είμαι εδώ να σου πω ότι όταν φορέσει το #10 πάνω του οι αντίπαλοι δε θα φοβούνται μήπως σκόραρε εκατόν είκοσι γκολ στην κατηγορία πάνω κάτω, θα φοβούνται μήπως τους κλέψει τη μπάλα όσοι φοράνε πέντε ζώνες στο κέντρο. Κι όταν μιλάμε για δεκαριάδες σα κόκκοι σιταριού — αυτοί οι ντόπιοι σπουδαίοι κόκκοι σιταριού τρώνε την μπάλα σα σιτάρι, τους προσφέρεις κονιορτό την μπάλα και αυτοί την σπέρνουν στα πόδια τους. Αυτό είναι αξιέπαινο, αλήθεια, αλλά η φανέλα #10 δεν είναι σπόρος — είναι το στέμμα πάνω στο κεφάλι ενός βασιλιά. Κι ένας βασιλιάς δε σπέρνει σιτάρι, σπέρνει ιστορία. Εσείς ψάχνετε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο οι αντίπαλοι κάνουν οικονομία στις χάντρες τους — εγώ ψάχνω έναν άνθροπο που όταν μπει εκεί οι αντίπαλοι αγοράζουν εισιτήριο για το γήπεδο ως θεατές μιας ολοκληρωτικής παράστασης μίσους προς την άμυνά τους. Και ακόμα μία αλήθεια σκληρή σα πέτρα: αν φορέσει κάποιος αυτή τη φανέλα αύριο και την επόμενη βδομάδα βγει σα σκιές μέσα στη νύχτα τότε καλύτερα αυτή η ομάδα να φορέσει φανέλες εργασίας αντί για αργυρό αριθμό.

τι λέω εγώ τώρα σ’ εκείνον τονSenteraGate που έχει τόσο μεγάλο στόμα αλλα ξεχνάει πως μιλάει σαν να έχει δει όλη την ιστορία μέσα από ένα κιάλις παιδικής χαράς; ρε φίλε, πάμε μία φορά από την αρχή — εσύ θες νούμερα, λογική, σπιρτόζικες λίστες; εγώ σου λέω ότι η φανέλα #10 δεν είναι πιστοποιητικό γέννησης ούτε δίπλωμα ιατρικής. είναι μία κληρονομιά. είναι το χέρι που σηκώνει το τρόπαιο όταν οι αντίπαλοι έχουν βγει αποβραδίς κλαίγοντας σα μωρά. νομίζεις ότι εκείνος που έκανε τους τρεις της Μπαρσά να φαίνονται σα εικόνες του χεριού ενός γκράφιτι στους τοίχους είχε πιο πολύ χρόνο στον κόσμο από όσο χρειάζεται για να φορέσει αυτή τη φανέλα; όχι! είχε τον χαρακτήρα! είχε την στάση! είχε εκείνο το βλέμμα που όταν συναντούσε τη μπάλα στο κέντρο όλοι γύρω του έβλεπαν καπνούς σαν μετά από πυρκαγιά! κι εσύ τώρα κάτσε και κρίνεις απόσταση από την Καλαμάτα σαν να μιλάς για το ποιος φοράει τα κόκκινα τσέρκι στην τοπική ομάδα! ρε παιδί μου, ο άνθρωπος που φοράει το #10 δε φοράει μία φανέλα — φοράει μία σημαία πάνω στο σώμα του. αυτή η σημαία ζητάει έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο η αντίπαλη ομάδα ξεχνάει πώς να αναπνεύσει, όχι έναν που βγάζει γκολ σα να είναι ζαχαροπλάστης. κι ακόμη μία ιστορία σου βάζω εγώ — εκείνον τον Οκτώβριο στο Ντέρινκιου (ναι, εκεί που η Μπεσίκτας έβγαινε νικητής συχνότερα από όσο η μητέρα μου όταν πήγαινε για ψώνια), εκείνος ο τύπος μπήκε σαν αντικαταστάτης σα βγήκε ο ήλιος μετά από βροχή δεκαπέντε ημερών. μέσα σε πέντε λεπτά έκανε αυτό που έκαναν όλοι οι υπόλοιποι αγώνες της χρονιάς μαζί: άλλαξε την ψυχολογία του αγώνα σα να ήταν μία κουβέρτα πάνω σε καφέ πάγο. οι αντίπαλοι εκείνη την ημέρα είχαν αρχίσει να στήνουν αμυντικά τείχη σα αυτά της Κωνστανινούπολης — εκείνος μπήκε, έπιασε την μπάλα σα να ήταν μέρος του χεριού του και ξεκίνησε σα μπουρίνι. τρεις αμυντικοί της Μπαρσά έκαναν βήματα πίσω χωρίς καν να το συνειδητοποιήσουν. εκείνος δεν ήταν εκεί για να βάλει γκολ — ήταν εκεί για να κάνει τους άλλους να νιώσουν ότι έχουν χάσει πριν καν τελειώσει ο αγώνας. κι εσύ μου λες για λογική; για αριθμούς; τάχα; ο αριθμός #10 πάνω στη φανέλα είναι σαν τον αριθμό του θρόνου στους Σκωτσέζικους μύθους — σημασία έχει ο άνθρωπος που τον φοράει, όχι η σημαία που είναι τυπωμένη πάνω της. και εκείνος εκεί έκανε κάτι περισσότερο από το να φοράει έναν αριθμό — έκανε την ιστορία της Ρεάλ να ξαναγράψει τον εαυτό της. τώρα για αυτούς τους ξένους που κυκλοφορούν εκεί έξω σα νύχτες Χαλοουίν χωρίς μάσκα — ναι, κάποιοι μπορεί να φέρνουν μερικές ωραίες κινήσεις, κάποιους άλλους μπορούμε να τους γυρίσουμε πίσω σαν σχέδια της προηγούμενης χρονιάς. αλλά όταν μιλάμε για το #10, αυτό που ψάχνουμε δεν είναι ένας ξένος — είναι ένας άνδρας. ένας άνθρωπος που όταν φορέσει αυτήν την φανέλα γνωρίζει ότι οι αντίπαλοι θα ξεκινήσουν να ψάχνουν τις θήκες των σπαθιών τους επειδή έχουν αρχίσει να νιώθουν σα στρατιώτες χωρίς αρχηγό. κι όσο για τον Μπορέλ εκεί που τον βάλατε στο πηδάλιο — σπουδαίος βεβαίως, έχει το δικό του θράσος, αλλα ας μην ξεχνάμε ότι αυτός είναι άνθρωπος που έκανε καριέρα στην πρώτη κατηγορία του πρωτάθλημά τους. εκείνος έχει βγάλει πολλά γκολ σα ντουζίνα σαλονιών αλλα όταν φορέσει το #10 της Ρεάλ δεν θα φορέσει έναν αριθμό — θα φορέσει μία κατάρα σα αυτή που είχαν οι Γόρδιοι βασιλιάδες όταν τους έδωσαν τη μεγάλη ευθύνη. εγώ δεν ψάχνω έναν ξένο αλλα ψάχνω έναν άνθρωπο που όταν φοράει αυτήν την φανέλα ξέρει ότι είναι βασιλιάς της ιστορίας μας. και αυτό το χαρακτηριστικό δεν το βρίσκεις γραμμένο στα συμβόλαια των μεταγραφών — το βρίσκεις στα μάτια εκείνων που ξέρουν να διαβάζουν την ψυχή ενός αγνώστου όταν αυτός βρίσκεται στο κέντρο του γηπέδου. εμείς λοιπόν ας σταματήσουμε να κουβεντιάζουμε σα να μιλάμε για μία θέση εργασίας που θέλουμε να πληρώσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο. η φανέλα #10 δεν είναι γραφείο που ψάχνει κάποιον να βάλει υποψηφιότητα — είναι ένας θρόνος. και οι θρόνοι δεν έχουν ανακοινώσεις, έχουν στέψεις. θα δούμε λοιπόν πότε θα εμφανιστεί εκείνος ο τύπος στον οποίο η μπάλα γίνεται σαν επέκταση του ποδιού του και η ψυχή του είναι αρκετά μεγάλη για να χωρέσει όλη την ιστορία της Ρεάλ πάνω του. γιατί εμείς εδώ είμαστε σωστοί άνθρωποι — ξέρουμε να διαβάζουμε ανάμεσα στις γραμμές των συμβολαίων κι εκείνων των αριθμών. τέλος πάντως, όποτε κι αν γίνει αυτό, εγώ εκείνος που θα φοράει αυτή τη φανέλα δε θα τη βγάζει ούτε όταν η ομάδα χάνει ούτε όταν η ομάδα κερδίζει — γιατί εκείνη η φανέλα γίνεται μέρος του ανθρώπου που φοράει αυτήν, σα δεύτερο δέρμα πάνω στα οστά του.

Παιδιά, βγήκα σήμερα έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ και χτύπησαν οι πόρτες τριών ζαχαροπλαστείων στη σειρά — γιατί εκείνος ο ξένος που ήταν σαν κουβέρτα πάνω στο παιχνίδι εκείνο το απόγευμα, όταν πήρε τη φανέλα #10 σαν να την είχε φορέσει χρόνια, άνοιξε τον άνθρωπο μέσα στη μπάλα όσοι φτιάχνουν γλυκά ανοίγουν σοκολάτα. Την επόμενη μέρα είδα το όνομά του στον τιμητικό κατάλογο της ομάδας που ήταν αφιερωμένος στους ήρωες μιας δεκαετίας — όχι γκολ ανά τρεις αγώνες, όχι αυτογκόλ που έγιναν γκολ λόγω υπεραξίας, αλλά εκείνος ο τύπος έκανε τους αμυντικούς της Μαρσέιγ να ψάχνουν τα κινητά τους όταν εκείνος πήγαινε στην κεντρική γραμμή σα βλέμμα ενός βασιλιά που ξέρει ότι η ιστορία γράφεται εκεί. Κι εσείς τώρα ψάχνετε ξένο;;; Αν βγάλω το κινητό μου και δείξω τη φωτογραφία εκείνου του αγώνα όπου αυτός ο τύπος έκανε τρεις ντρίμπλες σα ξίφη πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονο — εκεί που οι αντίπαλοι σηκώνονταν στις μύτες των ποδιών σα να ξυπνήσουν ξαφνικά από ένα κακό όνειρο — τότε δεν μιλάμε πια για δεκαριάδες και σπασμένες μπάσες, μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν φορέσει τη φανέλα #10 φοράει μία σημαία η οποία λέει πως η ομάδα αυτή δεν έχει σημασία χρόνου — έχει σημασία αιώνων. Αυτός ο ξένος υπήρξε πέρσι, αυτό έγινε πραγματικότητα, κι εγώ ακόμα νιώθω τη μυρωδιά των σπιτικών γλυκών όταν θυμάμαι πως εκείνος όταν έπαιζε έκανε τους ανθρώπους γύρω του να χαμογελούν σα να τους είχε δώσει ψωμί. Γιατί οι άλλοι ξένοι;;; Αυτοί είναι σαν τους ντόπιους — μπορούν να κάνουν ωραία πράγματα, αλλά η φανέλα #10 δεν είναι νούμερο για ωραία πράγματα. Είναι αριθμό για εκείνον που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι κάνουν κράνος επειδή αισθάνονται ότι έχουν μπει στο γήπεδο ενός ανθρώπου που φοράει ιστορία σα δέρμα πάνω του. Κι εμείς εδώ έχουμε ήδη κάποιον — ψάχνουμε μόνο το θάρρος να τον φωνάξουμε από εκεί που βρίσκεται κι όχι μέσα από τις καμινάδες ενός γκαράζ ακατάλληλου αυτοκινήτων.

ρε παιδιά τώρα τι γίνεται εδώ μέσα;;; εγώ βλέπω τις πόρτες τριών ζαχαροπλαστείων να χτυπούν σα τρίγωνα συναγερμού στις συζητήσεις σας... αλλα εσείς μιλάτε για μπάζα όπως άλλοι λένε για τις βροχές στα χωριά μας το καλοκαίρι όταν ξέρατε ότι τον επόμενο χρόνο η γη πάλι θα σκάσει νερό. θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που ένας τύπος βγήκε από μία αποθήκη αυτοκινήτων σα να είχε ξεπεράσει τον χρόνο;;; ναι εκείνον που φορώντας φόρμα σα αυτές των ντελιβεράδων έφερε τρία γκολ στην Μπαρσά σα να έκανε delivery όχι μπάλα;;; εκείνος ο άνθρωπος είχε ξένο όνομα — και επειδή ήταν ξένος, τον έκαναν θρύλο πριν καν προλάβει να αγοράσει εισιτήριο πρώτης θέσης στο γήπεδο. αλλά μιλάμε για το ίδιο πράγμα;;; όχι βεβαίως! εκείνος δεν πήγε εκεί για να φορέσει μία φανέλα — πήγε εκεί για να φορέσει έναν θρόνο πάνω στους ώμους του όσοι αντιπάλους είχαν περισσότερα λεφτά από ιστορία. κι εγώ τώρα γράφω στον τοίχο του Στάνταρ και λέω: "ρε φίλε εκεί πέρα, εσύ με την κίτρινη φανέλα σου μπορεις να φορέσεις το νούμερο 8 σα να είναι κανονικό σου νούμερο — αλλα αυτό εδώ;;; αυτό είναι κάτι που φοράς όταν είσαι έτοιμος να οδηγήσεις ένα κράτος σα αυτά που περιγράφουν τα παραμύθια. κανείς δεν φοράει το #10 σα να πάει για ψώνια." κι όσοι τώρα αναφέρονται στον Μπορέλ σα βασιλιά μιας άλλης εποχής — πολύ ωραία είναι όλα αυτά βεβαίως, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτός ο άνθρωπος έκανε καριέρα σα ντόπιος σπουδαίος στη χώρα του. όταν φορέσει το #10 εδώ δεν πρόκειται να φορέσει έναν αριθμό — πρόκειται να φορέσει μία κατάρα σα αυτή που είχαν εκείνοι οι Πέρσες όταν πήραν το πρωτάθλημα χωρίς να το δικαιούνται. δεν αρκεί μία σπουδαία χρονιά στην πρώτη κατηγορία όταν μιλάμε για αυτό το νούμερο. και ακόμα μία αλήθεια σκληρή σα λίθος: εκείνοι οι ξένοι που κυκλοφορούν εκεί έξω σα νυχτερίδες χωρίς να έχουν δει ποτέ το φως της χρυσής φανέλας — αυτοί μπορούν να κάνουν ωραία πράγματα, σίγουρα, αλλα η ιστορία της Ρεάλ δεν γράφεται με ωραία πράγματα. γράφεται με εκείνους που όταν φορέσουν το #10 αφήνουν τους άλλους να μην έχουν πλέον λόγο ύπαρξης στο γήπεδο. αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα — είναι θρύλοι πριν ακόμα βγάλουν την κάρτα εισόδου. κι εγώ προσωπικά είμαι σίγουρος πως κάποια μέρα εκείνος ο τύπος θα εμφανιστεί σα αστραπή σε μία καφετέρια του γηπέδου την ώρα που εμείς καθόμαστε εδώ και λέγαμε για λογική και αριθμούς. κι όταν εκείνος μπει στο γήπεδο και φορέσει τη φανέλα #10 δε θα φορέσει μία ομάδα πάνω του — θα φορέσει όλη την ιστορία της Ρεάλ σα δεύτερο δέρμα πάνω στα κόκκαλά του. κι όσο για τους δικούς μας ντόπιους;;; καλόι βεβαίως — μπορούν να βγάλουν κόκκους σιταριού όταν τους δώσεις μία φανέλα εργασίας. αλλα όταν φοράνε αυτό το νούμερο, πρέπει να φοράνε κι ένα στέμμα πάνω στο κεφάλι τους. διαφορετικά καλύτερα να φορέσουν νούμερο οδηγού φορτηγού — αυτοί ξέρουν πως σημαίνει να σηκώνεσαι στις τρεις το πρωί για να ξεκινήσεις ένα ταξίδι χωρίς να ξέρεις τι θα συναντήσεις στον δρόμο. και τέλος ας μην ξεχνάμε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν ένας τύπος βγήκε από ένα αεροπλάνο σα να είχε ξυπνήσει από έναν αιώνα ύπνου. αυτός ο άνθρωπος είχε ξένο όνομα — αλλα όχι εκείνο το είδος που φέρνει την αλλαγή σα αερόστατο. αυτός ο άνθρωπος έκανε τρεις γκολ σα να ήταν τρία αντίτυπα μιας μεγάλης παράστασης που γινόταν γύρω του. κι όταν φορέσει αυτή τη φανέλα, ας ελπίσουμε πως δε θα φορέσει μόνο μία ομάδα πάνω του — ας ελπίσουμε πως φορέσει μία ιστορία ολόκληρη σα ήταν γραμμένη εκεί πριν ακόμα γεννηθεί. ο χρόνος πάντα δείχνει — αλλα εμείς εδώ γνωρίζουμε ότι η Ρεάλ δεν φορώντας φανέλες αποκτάει τους θρόνους της, τους αποκτάει όταν φορέσει έναν άνθρωπο πάνω της που ξέρει πως αυτό το νούμερο δεν είναι νούμερο — είναι στέμμα.