Αυτός ο γκολ του Βιέρα το '07 κάνει ακόμα την ψυχή μας να τρέμει
τι γκολ ήταν εκείνο, ρε παιδιά, τι γκολ...
θυμάμαι σαν χτες πως βράδιαζα εκείνο το σαββατόβραδο στο σπίτι μου στο κέντρο του Βόλου, το ραδιόφωνο ανάβει ξανά—και μετά ξανά—γιατί κανείς δεν πίστευε ότι βλέπουμε αυτά που βλέπουμε. τρία-ένα στη Λάρισα, τρεις συμμετοχές ξαφνικά από τον χιλιανό μάγο, κι εκείνος ο τρίτος... μωρέ αυτός ήταν σαν σεισμός εκεί που ήταν καθιστοί όλοι στις κερκίδες σιωπηλοί όπως οι γονείς όταν πάθαινες κάτι μεγάλο. μπαμ, τριάντα μέτρα εντός εστίας, μια φάση σα νερό, κι ο κόσμος ξεσπά σα πλημμύρα στα θρανία του γηπέδου. είχαμε ζήσει νίκες πριν, είχαμε πανηγυρίσει πρωταθλήματα, αλλά αυτό; αυτό ήταν σαν να σου δίνουν ένα τραγούδι στις αρχές του Αυγούστου ενώ όλοι τραγουδούν ακόμα τους ψιλούς χορδιστές.
και μετά ξέρετε τι έγινε; στις αρχές Σεπτέμβρη, τέτοια ίδια βραδιά λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά, πάω στον φούρνο της γειτονιάς μου στο Βόλο, τρώω το ψωμί μου σιγά σιγά σκεφτικός, κι ο βοηθός του φούρνου μου λέει αμέσως—"ρε Βαγγέλη, ξέρεις τι έκανες εκείνος ο τύπος; μας πήρε όλα!" κι εγώ γύρισα κι έβαλα το ψωμί μου στη σακούλα σιγά, σιγά σα να κρατώ κάτι ιερό. γιατί έτσι είναι αυτά τα πράγματα, φίλοι μου: κάποιες στιγμές δεν τις βλέπουμε, τις ζούμε—κι αυτές μένουν μέσα σου σα ρουφήχτρα, σα εκείνο το τραγούδι που θυμάσαι στ' αυτιά σου ακόμα κι όταν κοιμάσαι εκατόν είκοσι χρόνια μετά.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τί άλλο θες πέρ' απο τη Λάρισα, ρετάλο; Αυτο το τέρμα έγινε στα σίγουρα το ίδιο τραγούδι μέσα στην ψυχή μου κι εμένα! Την άλλη βδομάδα ήμουνα κατευθείαν στο Καραισκάκη με την παρέα του γειτόνου μου να κλείνουμε εισιτήρια κι ορίστε! Στις κερκίδες εκείνες σιγή... κι απότομα μπαμ, τριάντα μέτρα σουβλισμένος γκολ;;;; 🔴💪🔥 Κι εγώ εκεί που κοιτούσα τον ουρανό σα χαμένος — εκείνος ο καιρός έκανε τριακόσια πάνω στον αγωνιστικό χώρο! Ο κόσμος ξεσπά σα τσουνάμι, η μπάλα σπάνια γίνεται έτσι σπουδαία!!! Κι όταν σήκωσαν τη σημαία εγώ έπνιξα μέσα στις φωνές των δικών μου!!! Μετά από χρόνια ακόμα λέω στους γονείς μου πως εκείνος ο θεός ήταν ο Βιέρα!!! ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΧΘΕΣ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι γκολ ήταν αυτό ρε φίλοι μου, τι γκολ...
βλέπω τον Βιέρα σα σήμερα εκεί μέσα, μια φυσιογνωμία σαν από άλλη εποχή αυτός ο άνθρωπος, ένα παραμύθι που κατέβηκε στην πραγματικότητα. θυμάμαι εκείνο το πρωινό της εβδομάδας πριν τον αγώνα, έκανα κάτι αστειότητες με τον μπαμπά μου στο εστιατόριο που δούλευα — δεν είχαμε πάρει ακόμα είδηση τι μας ερχόταν. κι εκείνος ο κυρ-βαφέας της γειτονιάς, ο老 Γιώργος, που πάντα κράταγε νερό στο mouth, λες και είχε σκαλιστεί εκεί μέσα, μου λέει ξαφνικά ενώ σερβίρω έναν ντολμά: "ξέρεις τι ετοιμάζει εκείνος ο χιλιανός;" εγώ γελάω σα μωρό "πού να ξέρω ρε Γιώργο", εκείνος κουνάει το κεφάλι σα μαντείο "θα σου βγει στις δέκα, σιγουριά σου". εγώ γύρισα να πάω στο τζίτζιφο βάζοντας το νερό στο τραπέζι, κι εκείνος ξανά φώναξε πίσω μου "πού να ξέρεις εσύ, εμένα η πρώτη φορά που είδα ένα γκολ έτσι ήτανε πριν είκοσι χρόνια στη Ρόδο, όταν ο Θρύλος του Μαρινάκη έκανε κάτι παρόμοιο στην τοπική..." εγώ τον κοίταξα σα να μου μίλησε στη γλώσσα των αγγέλων — εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ότι μέσα σε τρεις ημέρες θα ζούσα κάτι μεγαλύτερο από όλες τις ιστορίες του.
κι όταν βγήκα στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το απόγευμα, η ατμόσφαιρα ήταν σα σε γάμο — κόσμος βρισκόταν κάτω ακόμα σαν βολεμένος από την προηγούμενη νύχτα, ο φωτισμός ανέβαινε σιγά σιγά σα νυχτολούλουδο που ανοίγει την ντουζίνα του. ο διαβήτης μέσα μου χτυπούσε σα ρολόι εκτός χρόνου, γιατί αυτό ήταν τελικά η σημασία εκείνων των τριάντα μέτρων: όχι το μήκος τους, αλλά η αψίδα τους, σα ντουζ στο κέντρο της ψυχής μας όταν το νερό πέφτει κατευθείαν στο θυμικό. κι όταν εκείνος σήκωσε το πόδι του σα στρατιώτης μπρος στον βασιλιά — πιάστηκα από το μπράτσο του γείτονα τόσο δυνατά που νόμισα πως του πήρα την πίεση μου κι εγώ μαζί.
και μετά! σαν τσουνάμι μέσα στην πισίνα σου όταν βουλιάζει ο πυθμένας — η μπάλα σηκώθηκε σα αγγέλος ανάμεσα στους πέντε ιερείς, σα να έλεγε "δείτε τώρα πώς γράφεται ιστορία". η αριστερά μου πήγε αυτή τη φορά πάνω στους ώμους του φίλου μου εκείνος φώναζε σα λυσσασμένος δαίμονας, ενώ εγώ, χωρίς κανέναν γύρο, έγειρα προς τα πίσω σα ξεχνώντας πως υπάρχουν κανόνες βαρύτητας. το γκολ μπήκε — όχι σαν βόλι, αλλά σα μελωδία που χτύπησε όλες τις χορδές εκείνης της νύχτας μαζί.
και μετά στις κερκίδες; η σιγή έγινε σεισμός, η σιγή έγινε τραγούδι, η σιγή έγινε θύελλα. εγώ εκεί μέσα ήμουν σα τυφλός που ξαφνικά απέκτησε όραση — βλέπεις τις ωραίες στιγμές σου σα θέαμα, σα ταινία που δεν βάζεις ποτέ stop. όταν σήκωσαν τη σημαία, εγώ κράταγα έναν παλιό σουγιά μου, αυτόν που είχα σκαλίσει πριν χρόνια γιατί τότε νόμιζα πως θα ήμουν τραγουδιστής στα χωριά της Ρόδου... εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως είναι άλλος ένας τρόπος να τραγουδάς — μέσα στις φωνές χιλιάδων ανθρώπων, με την μπάλα σου τρέξ'ε άλλες δεκαετίες μετά μέσα στις αναμνήσεις σου.
Τι άλλο θες ρε παιδιά; Αυτός ο Βιέρα ήταν τόσο υψηλά εκείνο το σαββατόβραδο που σκέφτηκα πως έκανε κάποια μεταλλαγμένη δουλειά! Να του πω να μου φτιάξει και εμένα ένα σουτ σαν εκείνο—τώρα! 😂🍿 Μετά πίνω βότκα κι αρχίζω ν' ανοίγω τρύπες στους τοίχους! Αυλαία! 🔥💥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.